TheBluez

Σάββατο απόγευμα:
-Με ακούς που σου μιλάω;
-Παράτα με!
-Μου βάζεις τον γκόμενο κρυφά μες το σπίτι μας και θες εγώ να σε παρατήσω; Να τα μαζέψεις και να φύγεις!
-Δεν πάω πουθενά, ποιος θα σε κοιτάξει;
-Γιατί εσύ το κάνεις; Με έκλεισες εμένα στην δεύτερη κρεβατοκάμαρα και με ξεφτιλίζεις κάθε μέρα; Θα βρω εγώ κάποιον να μου φτιάχνει μια μερίδα φαγητό, δεν έχω ανάγκη μια παστρικιά!
-Τάσο, ανιψιός σου είναι, εσύ τον κάλεσες για φαγητό.
-Και λες δεν κατάλαβα πως σε χούφτωνε κάτω απ’ το τραπέζι; Ή που κουβαλάς τους εραστές σου, όταν με βάζεις για ύπνο; Γι’ αυτό θες να κοιμόμαστε σε χωριστά δωμάτια, ε;

Κυριακή πρωί :
-Να κλειδώνεις την πόρτα σου το βράδυ, μου έρχονται διάφορες σκέψεις, όταν σηκωθώ δεν ξέρεις τι θα κάνω… Ακούς, καρδούλα μου;
-Ναι, Τάσο μου, κατάλαβα.

Κυριακή απόγευμα :
-Έλα στο σαλόνι, ματάκια μου. Δεν ακούς, παίζει το τραγούδι μας. Χάρισέ μου, αυτόν τον χορό.
-Να θυμηθούμε τα νιάτα μας; Αμέσως, να σκουπίσω τα χέρια μου!
-Εκείνο το βράδυ, στο πάρτι που γνωριστήκαμε. Μου το έπαιζες δύσκολη, δεν μου καλομίλαγες, μα μόλις έβαλε αυτό το κομμάτι και σου ζήτησα να με συνοδεύσεις στην πίστα…πώς κουμπώσανε τα βήματά μας, η ένωσή μας, οι κινήσεις μας… λες και χορεύαμε χρόνια μαζί!
-Και τώρα, Τάσο μου, μετά από πενήντα έτη, παρόλο που δεν κινούμαστε όπως τότε…
-Βάλσαμο η αγκαλιά σου, έτσι όπως χανόμαστε στο μπλουζ, γυρνάω πίσω, στα ίδια συναισθήματα, είσαι η ζωή μου όλη, η κάθε ανάσα μου!

Τρίτη μεσημέρι:
-Εμένα δε θα με ξανακλειδώσεις σπίτι για να πας να βρεις τους γκόμενούς σου!
-Τάσο, στο μανάβικο και στην τράπεζα πετάχτηκα.
-Ναι, δεν σε ξέρω πώς του κουνιέσαι του νεαρού εκεί. Άλλο που δε θέλει αυτός, να σε σφηνώσει στην γωνία! Τον ξεπέταξες ή σας χαλάσανε οι πελάτες; Γιατί άργησες!
-Είχε ουρά στο ταμείο.
-Εμ, άλλες δύο σαν εσένα να είχε να κόβανε χαλβά!

Τετάρτη βράδυ:
-Έλα μάνα, τι κάνεις;
-Όπως τα ξέρεις.
-Ο πατέρας;
-Σήμερα είναι καλά, ευτυχώς. Ξύπνησε ευδιάθετος, ήπιαμε τον πρωινό καφέ μας, βγήκαμε για το περπάτημά μας, μέχρι στο μαγείρεμα με βοήθησε. Έχει ξαπλώσει ήδη τώρα.
-Συνήθως όταν ξυπνά το απόγευμα τον πιάνει.
-Ναι, τότε χάνεται. Προχθές, ξεσηκώθηκε όλη η πολυκατοικία. Απ’ την μια ντρέπομαι, απ’ την άλλη γνωρίζουν την κατάσταση! Δεν περιμένω κατανόηση βέβαια, αλλά έστω την συμπάθεια.
-Αχ, ρε μάνα! Έπρεπε να τον κλείσεις σε ίδρυμα, δεν μας άκουσες. Και ο νευρολόγος σού σύστησε εξαιρετικό κέντρο και εγώ και ο Κώστας είμαστε σύμφωνοι. Θα βοηθήσουμε και οικονομικά γιατί δεν είναι η φθηνότερη λύση, αλλά η ιδανική. Και για τους δυο σας.
-Είπα δε θέλω, όσο μπορεί και κινείται. Αν καταπέσει βλέπουμε. Να τον δεις πόσο υπέροχος είναι όταν είναι στα φυσιολογικά του! Προχθές χορέψαμε! Με κάνει και νιώθω όπως όταν ερωτευτήκαμε! Πόσο μοναδικός άνδρας είναι, πόσο με πρόσεχε, με νοιαζότανε, πόσο δυνατοί γινόμαστε μαζί!
-Μάνα, πάνε αυτά. Για δυο ώρες ευτυχίας, να μην πω αναμνήσεων, ανέχεσαι μια κόλαση.
-Μπορώ, στο έχω ξεκαθαρίσει. Τον αγαπώ τον πατέρα σου, είναι ο άνδρας μου, απ’ τα είκοσί μου είναι ο άνθρωπός μου, δε θα τον αφήσω τώρα που με χρειάζεται!
-Μα βασανίζεσαι έτσι! Δε θα ξεχάσω το μένος του, τότε που κόντεψε να σου επιτεθεί με το κατσαβίδι πέρσι στο Πασχαλιάτικο τραπέζι, ευτυχώς ήταν απ’ τα παιχνίδια του Στελάκου! Όχι πως δεν μπορούσε και το πλαστικό να σου κάνει μελανιά! Όποτε θες θα περνάς να τον βλέπεις στο ίδρυμα!
-Εσύ κοίτα να περάσεις να μας δεις, τον ηρεμεί και η δική σου παρουσία και του Κώστα. Και άσε με εμένα! Με την αγωγή είναι πιο διαχειρίσιμος πλέον, έχει ελάχιστες εξάρσεις.