TheBluez

Προηγούμενο

Για να μπεις στο μπαρ έπρεπε να κατέβεις μερικά σκαλιά, να σκύψεις στην πόρτα και να χαθείς μέσα σε ένα πυκνό στρώμα καπνού. Γνωστά και άγνωστα πρόσωπα κοίταξαν την Μελίνα και τον Άλεξ όταν πλησίασαν την μπάρα. Εκείνη ζήτησε ένα ποτό, εκείνος ζήτησε έναν άντρα.

«Δεν θα αργήσω», έβγαλε το όπλο και το έκρυψε μέσα στο τζάκετ του.

Η δυνατή μουσική κάλυψε τις φωνές του μεσήλικα που ο Άλεξ βασάνιζε στην τουαλέτα. Κάποιοι άντρες που μπήκαν μέσα, βγήκαν παραπατώντας μετά από λίγα λεπτά. Ο Άλεξ εμφανίστηκε κρατώντας το στομάχι του, σκούπισε τα χείλη του με την παλάμη και έπιασε την Μελίνα από το άλλο χέρι.

«Πήρες αυτό που ήθελες;», τον ρώτησε και ήπιε μονορούφι το ποτό της.

«Ναι. Πάμε γρήγορα», είπε και κοίταξε δύο άντρες που πλησίαζαν απειλητικά προς το μέρος τους.

Η Μελίνα πήρε τα κλειδιά και του είπε ότι θα οδηγήσει εκείνη. Ο Άλεξ ξεφύσηξε γιατί σιχαινόταν να κάθεται άλλος στο τιμόνι. Εκείνη όμως οδηγούσε πολύ καλά.

«Κάρλος. Στο λιμάνι, αύριο το βράδυ»

Η Μελίνα κατάλαβε ότι ετοίμαζαν έφοδο σε διακίνηση. Αύριο δούλευε απογευματινή στο μαγαζί. Μόλις σχολούσε θα πήγαινε μαζί τους.

«Πας σπίτι σου. Εγώ μετά έχω δουλειά με τον Ντάνι»

«Αυτός είναι ο χαφιές;»

«Δουλειά σου, Μέλι»

Εκείνο το βράδυ, ο Άλεξ και η ομάδα του συνέλαβαν τον Ντάνι, έστησαν τον θάνατό του και ο Άλεξ παρουσίασε τις αποδείξεις στον Κάρλος. Είχε κερδίσει λίγο χρόνο.

Το επόμενο βράδυ, η Μελίνα έφτασε στο λιμάνι κατά τις δέκα και μισή. Φορούσε σκούρο τζιν, μαύρο πουλόβερ και μπότες. Είδε τον Άλεξ να περιμένει. Ακουμπούσε την πλάτη του σε έναν τοίχο και κάπνιζε. Φορούσε παρόμοια ρούχα, ένα σκούρο τζιν, μαύρο πουλόβερ, σκούρα αθλητικά και ένα μαύρο δερμάτινο τζάκετ. Μόλις την είδε να πλησιάζει, πέταξε το τσιγάρο και έβαλε τα χέρια στις τσέπες.

«Πάλι τα νεύρα σου έχεις;», τον ρώτησε.

«Τι κάνεις εδώ, ρε Μέλι;»

Τον κοίταξε καλά και παρατήρησε τα κοντοκουρεμένα του μαλλιά και τα περιποιημένα του γένια. Εκείνος το κατάλαβε και ασυναίσθητα χτένισε τα μαλλιά του με τα δάχτυλα.

«Σου πάνε…», είπε και με το χέρι της τα χτένισε καλύτερα κάνοντάς τον να νευριάσει περισσότερο.

«Πού είναι οι υπόλοιποι;», ρώτησε ντροπιασμένος.

«Δεν θα έρθουν», ακούστηκε η φωνή του Κάρλος μέσα από το σκοτάδι. «Εμείς είμαστε. Πάρτε θέσεις»

Ο Άλεξ δεν μπορούσε να φέρει αντίρρηση. Δύο ώρες αργότερα η αντίπαλη ομάδα συγκεντρώθηκε και περίμενε τον αγοραστή. Εμφανίστηκε με την συνοδεία του, βγήκε από το αμάξι με μια βαλίτσα λεφτά και στήθηκαν απέναντι για να γίνει η ανταλλαγή. Ξαφνικά, τα φώτα τους τύφλωσαν και οι σειρήνες έκαναν και τις δύο ομάδες να σκορπίσουν. Ο Κάρλος, η Μελίνα και ο Άλεξ παρέμεναν κρυμμένοι αλλά οι πυροβολισμοί τους έκαναν να ξετρυπώσουν. Τρέχοντας προς τα αυτοκίνητά τους είχαν βάλει την Μελίνα μπροστά που κρατούσε τα κλειδιά να βάλει μπρος το αμάξι. Ο Άλεξ ήταν ακριβώς πίσω της για προστασία και ο Κάρλος είχε ήδη μπει στο δικό του. Αφού βεβαιώθηκε ότι η Μελίνα ήταν ασφαλής μπήκε στο αμάξι του. Ο Κάρλος τους είχε πει να βρεθούν στο γκαράζ. Ο Άλεξ έπιασε το τιμόνι και βόγκηξε γιατί είχε χτυπηθεί στον ώμο.

«Ποιος το είπε;», ο Κάρλος γκρέμιζε ό,τι έβρισκε μπροστά του.

Η Μελίνα και ο Άλεξ παρέμεναν σιωπηλοί.

«Μόνο εσύ το ήξερες, Άλεξ! Και εσύ!», έδειξε την Μελίνα.

Η Μελίνα κοίταξε ξαφνιασμένη τον Άλεξ. Τον είδε να κρατά τον ώμο του. Πλησίασε και άνοιξε το τζάκετ του.

«Ό Άλεξ έχει χτυπήσει. Λες να ήταν δικοί του και να τον πυροβολούσαν; Σίγουρα ήταν καρφωτή από την άλλη πλευρά»

«Ποιος;», ούρλιαξε ο Κάρλος.

«Η Ναταλία. Κοιμάται με τον Τζούνιορ»

«Τι; Πού το ξέρεις;», πλησίασε την Μελίνα σε απόσταση αναπνοής. Εκεί είδε έναν άντρα απεγνωσμένο, έτοιμο να καταρρεύσει από την προδοσία.

«Είδα μια φωτογραφία τους όταν ήμασταν στο σπίτι της με τον Άλεξ. Τον αναγνώρισα απόψε»