Λίγη ώρα αργότερα, η Μελίνα βγήκε από το τμήμα. Από έξω την περίμενε ο Άλεξ. Την είδε να κουτσαίνει μετά από τόσες ώρες πάνω στα ψηλοτάκουνα. Τα μαλλιά της ήταν ανακατεμένα. Το μακιγιάζ της είχε χαλάσει. Ήλπιζε ότι μετά από αυτό που πέρασε θα κρατούσε αποστάσεις από εδώ και πέρα.
«Λοιπόν, έβαλες μυαλό;»
«Και εγώ χαίρομαι που σε βλέπω, Άλεξ»
«Τι τους είπες και σε άφησαν;»
«Την αλήθεια. Ότι είμαι μια απλή πωλήτρια»
Πήγαν στο σημείο της συνάντησης. Εκεί ήταν όλοι. Ο Κάρλος έδειχνε προβληματισμένος με την σύλληψη της Μελίνας. Όχι μόνο διαλυμένος από την αγωνία. Αλλά υποψιασμένος για αυτό που έγινε.
«Κάποιος μας ρουφιάνεψε». Έτσι απότομα το δήλωσε ενώ τους κοιτούσε κατάματα. Έπειτα έδωσε οδηγίες. Να τρέξουν, να ρωτήσουν, να μάθουν. Με κάθε τρόπο.
«Θέλω να πάω σπίτι να κάνω ένα μπάνιο. Δουλεύω σε λίγες ώρες. Θέλω να δω την ζημιά που έγινε», είπε η Μελίνα και φίλησε πεταχτά τον Κάρλος.
«Τόνι, μαζί της. Άλεξ, μείνε»
Ο Άλεξ παρέμεινε ψύχραιμος. Ήταν καλά εκπαιδευμένος. Τρία χρόνια δίπλα στον Κάρλος είχε μάθει όλα τα μυστικά. Ήξερε να κατεβάζει τους σφυγμούς του, δεν έσκυβε το κεφάλι, κοιτούσε πάντα στα μάτια. Έκρυβε καλά κάθε ψέμα.
«Δεν εμπιστεύομαι κανέναν, μόνο εσένα. Θέλω να τους ερευνήσεις όλους. Έναν προς έναν»
«Εντάξει, αφεντικό»
«Και το νου σου στην Μελίνα. Την έχουν βάλει στο μάτι τώρα. Κάθε δουλειά θα την διπλοτσεκάρουμε. Θέλει να συμμετέχει. Δεν μπορώ να την βγάλω εκτός. Θα μάθει πιο γρήγορα έτσι»
«Είναι επικίνδυνο, Κάρλος. Δεν ξέρει τι κάνει. Λειτουργεί με το συναίσθημα. Είναι άμαθη»
«Το ξέρω. Θα μάθει. Θέλει να είναι μέσα. Γι’ αυτό σου λέω να την έχεις στο νου σου. Ξεκίνα με τον Ντάνι. Έλεγξε τους όλους. Προσεχτικά. Κάποιος έχει αλλάξει στρατόπεδο»
«Μην ανησυχείς, όποιος είναι θα το μάθω»
«Καθαρή δουλειά. Όπως πάντα. Δεν στο έχω ξαναζητήσει. Αλλά τώρα δεν έχω επιλογές. Και η Μελίνα να μην μάθει τίποτα. Να κάνεις γρήγορα, δεν έχουμε πολύ χρόνο. Ο Βάργκας πιέζει. Τα διαμάντια πρέπει να αλλάξουν χέρια. Να έχεις μάτια και στην πλάτη. Και σου χρωστάω. Το ξέρεις»
«Τίποτα δεν μου χρωστάς»
«Την ζωή μου σου χρωστάω. Αν δεν ήσουν εσύ, εγώ δεν θα ήμουν εδώ»
«Τι κάθεσαι και θυμάσαι;»
Τρία χρόνια πριν
Ο Κάρλος και ο Τάκης έπιναν καφέ σε μια μικρή καφετέρια δίπλα στην θάλασσα. Ήταν τότε σημείο ελέγχου. Είχε μόλις ξεκινήσει την οργάνωσή του και ακόμα δικτυωνόταν. Είχε κάνει όμως καλή αρχή. Μια συμφωνία για διακίνηση μεγάλης ποσότητας ναρκwtikwv που απασχόλησε αμέσως τις αρχές. Είδαν ότι είχε προοπτικές. Έστησαν την επίθεση στον Κάρλος και τοποθέτησαν τον Άλεξ για σωτήρα του. Αυτό ήταν. Ο Κάρλος ήταν τρομερά ευγνώμων που του έσωσε τη ζωή και πήρε από κοντά τον Άλεξ. Εισχώρησε γρήγορα μέσα στην οργάνωση και μάζεψε πολλά στοιχεία. Όσο προχωρούσε τόσο πιο πολλά ανακάλυπτε. Κάθε δουλειά του Κάρλος ήταν και ένα καρφί για την καταδίκη του. Τα κεφάλια πολλά. Συνέχιζαν μέχρι να πιάσουν όσους περισσότερους μπορούσαν. Μέχρι στιγμής ο Κάρλος δεν είχε συνδέσει τα κομμάτια. Η δουλειά ήταν επικίνδυνη και η αστυνομία καραδοκούσε. Ήταν λογικό. Τώρα όμως κάτι του κλωτσούσε. Μια αίσθηση ότι δεν ήταν όλα τυχαία. Ότι κάποιος είχε βάλει το χεράκι του. Ίσως η σύλληψη της Μελίνας τον έκανε να θέλει να είναι πιο προσεχτικός. Να θέλει να την προστατέψει ακόμα περισσότερο. Του άρεσε η αλλαγή της, την απολάμβανε. Μα ήταν τόσο εύθραυστη στα χέρια του. Είχε σκεφτεί να τελειώσει μαζί της. Ναι, κάποιες στιγμές σκέφτηκε να βάλει ένα τέλος. Να διαλέξει ανάμεσα στην δουλειά και σε εκείνη. Όμως τώρα που μπήκε και αυτή στο παιχνίδι τα είχε όλα. Έπρεπε μόνο να προσέξει. Εκείνον που ήταν έτοιμος να τον μαχαιρώσει πισώπλατα.
Η Μελίνα έκανε μερικές μέρες να εμφανιστεί στην ομάδα. Οδηγία του Κάρλος. Δούλευε σπαστό, πρωί και απόγευμα. Τα μπάλωσε στο αφεντικό της για την σύλληψη. Όλα μαθαίνονται. Αργά ή γρήγορα.
«Πού πάμε;»
«Για ένα ποτό. Να ξεσκάσεις μου είπε»
«Η προσωπική μου νταντά. Τι ωραία!»
«Κοροϊδεύεις, Μέλι; Αν δεν σε είχαν πιάσει θα είχες την ελευθερία σου. Τώρα πρέπει να σε προσέχω»
«Δεν μου είπες, πού θα πάμε;»
«Σε ένα παλιό στέκι μας. Εκεί έχουμε δικούς μας ανθρώπους»
«Και δεν φοβάται ο Κάρλος μην είναι εκεί ο χαφιές;»
«Δεν ξέρουμε ακόμα ποιος είναι. Θα προσέχουμε»
«Πώς πάει η έρευνα σου;»
«Αναφορά δίνω στο αφεντικό μου»
«Και εγώ τι είμαι;»
«Μέλι! Κόφτο!»
«Τι έπαθες; Τι είπα;»
«Η φωνή σου…»
«Εντάξει. Συγγνώμη. Δεν θέλω να σου δημιουργήσω πρόβλημα»
«Σταμάτα τότε αυτά τα παιχνίδια»
«Δεν είναι παιχνίδια…»
«Ζεις σε άλλο κόσμο εσύ; Εγώ στον κόσμο που ζω, κάνει κουμάντο ο Κάρλος. Το καταλαβαίνεις ή κάνεις την χαζή; Θες να με σκοτώσει; Ούτε σαν σκέψη… Ούτε σαν σκέψη, Μέλι! Το κατάλαβες; Τελευταία φορά που στο λέω! Δεν είναι αστείο. Δεν είναι παιχνίδι. Δεν υπάρχει τίποτα. Τίποτα! Μόνο δουλειά! Και για δουλειά πάμε τώρα. Εσύ θα πιείς ένα ποτό να συνέλθεις και εγώ θα δουλέψω. Και αν δεν περνάς καλά με τον Κάρλος σήκω και φύγε. Τώρα που μπορείς. Αργότερα ίσως να είναι αργά. Αλλά μην τολμήσεις να κοιτάξεις άλλον. Δεν το πιστεύω αυτό που λέω. Εσύ! Που σου μιλούσε ο Κάρλος και γινόσουν κατακόκκινη. Τι έχεις πάθει; Τι σου συμβαίνει;»
«Θα σου πω. Κάποια στιγμή θα σου πω…»
CC
Συνεχίζεται…
One response to “Η πωλήτρια – Μέρος 4ο”
[…] Προηγούμενο […]