Το μπλε της σκόνης – Μέρος 2ο

Προηγούμενο

Μέσα σε μια βδομάδα ήταν ήδη παντρεμένη. Μέσα σε ένα μήνα είχε χηρέψει. Η Πολύμνια γέρασε απότομα στα 21 της.

Σαν κεραυνός έπεσε στο χωριό η είδηση του θανάτου. Οι φήμες που ακούστηκαν έφτασαν ως τα γύρω χωριά. Μα σε ένα μήνα μέσα να πεθάνει ο άνθρωπος αμέσως μετά τον γάμο του; Κάτι θα έκανε αυτή σίγουρα. Το ξέραν όλοι πως δεν τον ήθελε για άντρα της γιατί έκλαιγε στην τελετή με σκυμμένο το κεφάλι. Οι γονείς της τον διάλεξαν και αυτή η χαμηλοβλεπούσα, η σιγανοπαπαδιά αποφάσισε για τον εαυτό της μοναχή της. Σίγουρα κάτι του έκανε…

Την ηλικία του μάλλον την είχαν ξεχάσει. Και επειδή ήταν συνομήλικος του πατέρα της, την επόμενη χρονιά τον έχασε και αυτόν. Τα μαύρα δεν τα έβγαλε στιγμή η Πολύμνια. Στον χρόνο του άντρα της έθαψε και τον πατέρα της. Το θανατικό που έπεσε στο σπίτι τους το θεωρούσαν τώρα γρουσουζιά οι χωριανοί. Κανείς δεν πλησίαζε ούτε από έξω. Κι αν τύχαινε έκαναν τον σταυρό τους, να μην κολλήσουν την μοίρα της. Η μάνα της δεν είχε μούτρα να κυκλοφορήσει. Κλείστηκε στο σπίτι και αρνιόταν να βγει έξω. Ο αδερφός της πρέπει να αρρώστησε και αυτός γιατί συχνά έτρεμε σαν το ψάρι. Δεν ήξεραν ότι ήταν από τις τύψεις που τον έτρωγαν ζωντανό.

Όταν ο συγχωρεμένος ο πατέρας της ζήτησε από τον γιο του να εξαφανίσει τον Γιάννη, ο Δημήτρης πήγε και έμαθε το πιο σκοτεινό του μυστικό. Μετά τον βρήκε και τον ξεμπρόστιασε. Του είπε να ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του, να μην ξαναπατήσει τα πόδια του στο χωριό. Γιατί όλοι θα μάθαιναν τι είχε κάνει. Ούτε την μάνα του αποχαιρέτισε ο Γιάννης ούτε την αδερφή του. Ένα γράμμα μόνο άφησε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας που έλεγε ότι φεύγει στην ξενιτιά.

«Με φονιά δεν μπλέκει η αδερφή μου, Γιάννη. Κι αν της ξανασιμώσεις θα πάω στην αστυνομία με μάρτυρα. Φύγε και μην ξαναπατήσεις εδώ. Κάνε το για την μάνα και την αδερφή σου».

Μερικά χρόνια πριν, ο πατέρας του Γιάννη πέθανε από χτύπημα στο κεφάλι. Εκείνο το βράδυ είχε προηγηθεί άγρια φασαρία στο σπίτι. Στα παράθυρα είχε στήσει αυτί όλη η γειτονιά και άκουγε τον καβγά.

«Την κόρη σου;» άκουσαν να ουρλιάζει η μάνα ξανά και ξανά.

Πράγματα έσπαγαν, πόρτες βροντούσαν, στριγκλιές και τσιρίδες έσκιζαν την νύχτα.

«Όχι, Γιάννη!» ήταν η τελευταία κουβέντα που ακούστηκε. Μετά η μάνα σώπασε και δεν ξανάπε τίποτα άλλο.

Τον βρήκαν το πρωί στις σκάλες της εκκλησίας μέσα στο νεκροταφείο με ένα σπασμένο μπουκάλι στο χέρι. Έκανε μόνος του την διαδρομή για τον τάφο του. Η κόρη του, η Μαρία, πήγε στην κηδεία με ένα μαντήλι τυλιγμένο γύρω από τον λαιμό να μην φαίνεται που την έκοψε το γυαλί. Η μάνα της δεν έριξε ούτε ένα δάκρυ. Ήταν μεγάλη ντροπή τότε να μην κλάψεις τον πεθαμένο σου έστω στα ψέματα. Κάποια στιγμή το ξέχασαν βέβαια γιατί κατά βάθος ήξεραν ότι ο συγχωρεμένος ήταν μπεκρής και όλο την έδερνε την γυναίκα του. Εν τω μεταξύ πέθαναν οι γειτόνισσες που είχαν ακούσει τι έγινε εκείνο το βράδυ. Μόνο μία ζούσε ακόμη. Εκείνη βρήκε ο Δημήτρης και έμαθε αυτό που έψαχνε.

Έτσι έφυγε ο Γιάννης από το χωριό να προστατέψει την οικογένειά του. Κι ας άφησε πίσω την καρδιά του στα χέρια της Πολύμνιας. Κι ας μην ήξερε αν είχε μάθει την αλήθεια. Αν τον είχε για φονιά ή αν τον είχε συγχωρέσει. Δεν ήξερε πως την πάντρεψαν με έναν που είχε τα χρόνια του πατέρα της. Δεν ήξερε πως πέθανε πάνω στον μήνα. Ότι πέθανε και ο πατέρας της πάνω στον χρόνο. Πως η μάνα της κλείστηκε στο σπίτι και δεν ξαναβγήκε έξω μέχρι που πέθανε στον ύπνο της. Πως τρελάθηκε ο Δημήτρης γιατί νόμιζε ότι αυτός έφταιγε για το θανατικό. Μόνο όταν πήρε το γράμμα της Πολύμνιας τα έμαθε αυτά ο Γιάννης. Του είπε όλη την αλήθεια και την δικιά της και την δικιά του. Όλα τα ήξερε, της τα είπε ο αδερφός της πριν κρεμαστεί.

Κι άλλο πένθος και άλλο μαύρο. Δεν την θέλει όμως ο Θεός την αδικία. Έναν έναν τους πήρε. Μέχρι που κάποια στιγμή, η Πολύμνια σταμάτησε να θρηνεί για τις αμαρτίες των άλλων. Ξέθαψε το απαλό μπλε φόρεμα από το μπαούλο, εκείνο που της θύμιζε τον Γιάννη. Το κράτησε σφιχτά πάνω της και το μύρισε. Θυμήθηκε ξανά την ζωή που ήθελε, εκείνη που ονειρευόταν. Δίπλα της στο κρεβάτι ήταν το τελευταίο του γράμμα. Σύντομα θα έφτανε ο Γιάννης. Γρήγορα θα παντρεύονταν. Όπως έπρεπε να είχε γίνει από την αρχή. Κι ας έλεγε ό,τι ήθελε ο κόσμος. Ήταν πια ελεύθερη. Χόρεψε στο δωμάτιο με το φόρεμα στην αγκαλιά της. Κι ας ήταν πλέον παλιό και σκονισμένο. Το μπλε της σκόνης, αυτό ήταν το πιο φωτεινό χρώμα στην ζωή της.

CC

ΤΕΛΟΣ

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.