Μια βροχερή μέρα τον γνώρισα, που έμοιαζε το μέσα μου να είχε συγχρονιστεί με τον καιρό. Βασικά, υπερβολές, γιατί έξω έριχνε μονάχα ψιχάλες, ενώ μέσα μου επικρατούσε καταιγίδα. Δεν θα προβώ σε λεπτομέρειες.
Εγώ είχα ομπρέλα, εκείνος όχι. Πηγαίναμε σε διαφορετική κατεύθυνση, άρα ποιο το νόημα να τη μοιραστούμε; Μάλλον κανένα.
Μα εγώ, από τη στιγμή που τον γνώρισα, δεν ήθελα να φύγω μόνη. Ήθελα να μοιραστώ τα πάντα μαζί του, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς το γιατί. Κάθε μας κουβέντα, κάθε μας βλέμμα, κάθε σιωπή που μοιραζόμασταν έκανε την καταιγίδα μέσα μου να καταλαγιάζει, μέχρι που σταμάτησε εντελώς και έριχνε μονάχα ψιχάλες.
Ήξερα, όμως, πως αν με άφηνε μόνη, οι ψιχάλες σύντομα θα γίνονταν ξανά βροχή και έπειτα καταιγίδα. Δεν άντεχα να βυθιστώ ξανά στο σκοτάδι και στο κρύο. Αντίθετα, αν ερχόταν μαζί μου, πίστευα πως σύντομα θα έβγαινε ένας ήλιος που θα ζέσταινε την καρδιά μου.
Προσπάθησα να τον πείσω να μου απλώσει το χέρι του και να πορευτούμε κάτω από την ίδια ομπρέλα. Αρχικά δίσταζε. Άπλωνε το χέρι του και ύστερα το τραβούσε πίσω.
Ύστερα με κοίταξε φοβισμένος και με ρώτησε:
«Κι αν βραχούμε;»
«Ακόμα κι αν βραχούμε, θα βραχούμε μαζί», του απάντησα. «Κι έπειτα θα καθίσουμε μαζί στον ήλιο να στεγνώσουμε. Γιατί, όταν μοιράζεσαι, όλα μοιάζουν πιο όμορφα και πιο ανώδυνα».
Μου θύμισε πως η κατεύθυνσή μας ήταν διαφορετική. Εγώ, ετοιμόλογη όπως πάντα, του είπα πως ήμουν σίγουρη ότι στην πορεία θα ανακαλύπταμε πως οι δρόμοι μας κάπου τέμνονταν. Κι αν όχι, ίσως κάποιος από τους δύο να ήθελε να αλλάξει προορισμό.
«Γιατί η αγάπη πολλές φορές σε αλλάζει», του είπα. «Σε κάνει να αναθεωρείς προς τα πού πηγαίνεις και πού πραγματικά θέλεις να φτάσεις».
Με κοίταζε σκεπτικός, όμως στα μάτια του έβλεπα πως κάτι μέσα του συμφωνούσε. Ίσως, πάλι, ήμουν ανασφαλής και προσπαθούσα να αποκρυπτογραφήσω κάθε του βλέμμα, αναζητώντας μια υπόσχεση που δεν τολμούσα να ζητήσω φωναχτά. Το για πάντα.
Λίγα λεπτά αργότερα, αποφάσισε να μου απλώσει το χέρι του. Κι έτσι άρχισε η κοινή μας διαδρομή κάτω από την ίδια ομπρέλα.
Ένας ήλιος άρχισε να ξεπροβάλλει στην καρδιά μου.
Ήξερα, βέβαια, πως δεν θα ήταν όλα εύκολα. Δύο άνθρωποι κάτω από την ίδια ομπρέλα κινδυνεύουν να βραχούν περισσότερο απ’ ότι αν πορεύονταν ο καθένας με τη δική του. Μπορεί να διαφωνούν για τη διαδρομή, να προσπαθεί ο ένας να πείσει τον άλλον να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο και να δημιουργηθούν εντάσεις.
Μα ίσως τελικά αυτό να είναι η αγάπη. Όχι να μη βρέχεσαι ποτέ, όχι να περπατάς πάντα στον ήλιο. Είναι να μαθαίνεις να μοιράζεσαι την ομπρέλα, χωρίς να απαιτείς από τον άλλον να περπατά πάντα με τον δικό σου ρυθμό ή να του επιβάλλεις τη δική σου κατεύθυνση, αλλά… Παρά τις συγκρούσεις και τις διαφωνίες να βρίσκεται μαζί έναν κοινό δρόμο, ένα μέρος που αρέσει και τους δύο για να στεγνώσετε από τη βροχή, να κάνετε ο ένας στον άλλον λίγο χώρο κάτω από την ομπρέλα ακόμα και τις στιγμές που ο χώρος μοιάζει στενός.
Όλα αυτά τα ήξερα καλά και πιστεύω πως ακόμα και αν δεν τα έλεγε τα ήξερε και κείνος έτσι και οι δυο συνειδητά χαράσσαμε τη δική μας διαδρομή.
Ιωάννα Χαντζαρά