Η γυναίκα καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, παρακολουθώντας την άμμο να κυλά μέσα στην κλεψύδρα. Οι μικροσκοπικοί κόκκοι περνούσαν από το στενό γυάλινο άνοιγμα, συγκεντρώνονταν στον κάτω θάλαμο και σχημάτιζαν έναν μικρό, ολοένα ψηλότερο λόφο. Δίπλα στην κλεψύδρα υπήρχαν μια κούπα με κρύο καφέ και το κινητό της, τοποθετημένο με την οθόνη προς τα πάνω.
«Μόλις τελειώσει, θα σηκωθώ», ψιθύρισε.
Έμεινε ακίνητη, με τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατά της. Η άμμος λιγόστευε. Η λεπτή γραμμή γινόταν ολοένα πιο αδύναμη, ώσπου ο τελευταίος κόκκος έπεσε πάνω στους υπόλοιπους. Η γυναίκα κοίταξε την άδεια γυάλινη κοιλότητα. Άπλωσε το χέρι, αναποδογύρισε την κλεψύδρα και την ακούμπησε ξανά στο τραπέζι.
«Άλλη μία περιστροφή».
***
Δέκα χρόνια νωρίτερα, ένα φθινοπωρινό απόγευμα, εκείνος της κρατούσε το χέρι καθώς περπατούσαν στους δρόμους της πόλης. Είχε αρχίσει να ψιχαλίζει, αλλά κανένας τους δεν βιαζόταν να προφυλαχθεί.
«Του χρόνου τέτοια εποχή θα έχουμε το δικό μας σπίτι», της είπε ξαφνικά.
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε. «Το εννοείς;»
«Φυσικά. Γιατί όχι;»
Το βλέμμα της έπεσε στη βιτρίνα ενός παλαιοπωλείου. Ανάμεσα σε παλιά ρολόγια και σκονισμένα κηροπήγια βρισκόταν μια κλεψύδρα. Μπήκαν στο κατάστημα. Εκείνη την πήρε στα χέρια της, την αναποδογύρισε και παρακολούθησε την άμμο να κυλά.
«Τι σου αρέσει τόσο;», τη ρώτησε.
«Που μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο από την αρχή».
Εκείνος γέλασε. «Δε γυρίζει ο χρόνος. Μόνο η κλεψύδρα». Την αγόρασε και της την πρόσφερε μαζί με ένα φιλί. «Για το καινούργιο μας σπίτι», της είπε.
Εκείνη άρχισε να φαντάζεται ένα μικρό διαμέρισμα με μεγάλα παράθυρα, δύο κούπες δίπλα στην καφετιέρα, τα παπούτσια τους ανακατεμένα στην είσοδο και τα βράδια που δε θα χρειαζόταν να αποχαιρετιούνται. Δεν τον ρώτησε πότε θα άρχιζαν να ψάχνουν. Είχαν όλο τον χρόνο μπροστά τους.
***
Η άμμος τελείωσε.
Η γυναίκα αναποδογύρισε την κλεψύδρα.
«Άλλη μία».
Εννέα χρόνια πριν, είχαν περάσει το πρώτο τους καλοκαίρι σχεδιάζοντας ένα ταξίδι. Είχαν διαλέξει προορισμό, είχαν κοιτάξει ξενοδοχεία, είχαν μιλήσει για τις παραλίες που θα επισκέπτονταν και για τα πρωινά που θα ξυπνούσαν μαζί, χωρίς ξυπνητήρια.
Ύστερα προέκυψε κάτι στη δουλειά του.
«Δεν πειράζει» του είπε. «Θα πάμε του χρόνου».
«Σου υπόσχομαι πως θα είναι ακόμα καλύτερα».
Εκείνη τον φίλησε. Το επόμενο καλοκαίρι έκαναν πάλι σχέδια.
***
Η άμμος τελείωσε ξανά.
«Άλλη μία περιστροφή».
Οχτώ χρόνια πριν, είχε αρρωστήσει. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, τον είχε πάρει τηλέφωνο σχεδόν κλαίγοντας. Εκείνος εμφανίστηκε μισή ώρα αργότερα, κρατώντας μια σακούλα με φάρμακα, χυμούς και τα αγαπημένα της μπισκότα. Της έφτιαξε τσάι, άλλαξε τα σεντόνια που είχαν μουσκέψει από τον ιδρώτα και έμεινε δίπλα της μέχρι να αποκοιμηθεί. Όταν ξύπνησε, τον βρήκε να κάθεται στο πάτωμα, ακουμπισμένος στο κρεβάτι.
«Δεν έφυγες;».
«Πού να πάω και να σ’ αφήσω έτσι;».
Του χάιδεψε τα μαλλιά. «Μακάρι να ήταν κάθε βράδυ έτσι».
Εκείνος σήκωσε το κεφάλι. «Με σαράντα πυρετό;».
Γέλασαν και οι δύο.
«Εννοώ να είμαστε μαζί».
Της έπιασε το χέρι. «Θα είμαστε. Θα δεις».
Κι εκείνη τον πίστεψε. Γιατί τον είχε δει να μένει ξύπνιος ολόκληρη νύχτα για να τη φροντίσει. Τον είχε δει να ανησυχεί, να γελά μαζί της, να θυμάται ακόμα και πώς έπινε το τσάι της. Δεν μπορούσε να φανταστεί πως ένας άνθρωπος που την αγαπούσε τόσο θα δυσκολευόταν να μοιραστεί μαζί της την καθημερινότητά του.
***
Η κλεψύδρα γύρισε ξανά.
Εφτά χρόνια πριν, κάθονταν στο αυτοκίνητό του, έξω από το σπίτι των γονιών του.
«Θα ήθελα κάποια στιγμή να τους γνωρίσω» του είπε.
Εκείνος κράτησε για λίγο το βλέμμα στο τιμόνι. «Θα γίνει κι αυτό. Απλώς δεν είναι η κατάλληλη στιγμή».
«Και πότε θα είναι;».
«Σύντομα. Μην ανησυχείς».
Εκείνη έγνεψε καταφατικά. Τους επόμενους μήνες πέρασε πολλές φορές από εκείνον τον δρόμο. Κάθε φορά κοίταζε ασυναίσθητα τα φωτισμένα παράθυρα του σπιτιού. Φανταζόταν την ημέρα που θα περνούσε κι εκείνη την πόρτα.
***
Η άμμος τελείωσε.
Η γυναίκα άλλαξε θέση στην καρέκλα. Το πόδι της είχε αρχίσει να μουδιάζει. Αναποδογύρισε την κλεψύδρα.
Έξι χρόνια πριν, για πρώτη φορά, πίστεψε πως δε θα χρειαζόταν να περιμένει άλλο. Εκείνος είχε βρει ένα διαμέρισμα. Της τηλεφώνησε ενθουσιασμένος ένα μεσημέρι και της ζήτησε να περάσει να το δει μετά τη δουλειά.
«Έχει και το μπαλκόνι που ήθελες», της είπε.
Το διαμέρισμα ήταν φωτεινό, με ξύλινο πάτωμα και μια μικρή κουζίνα που επικοινωνούσε με το σαλόνι.
«Λοιπόν;» τη ρώτησε.
«Είναι πανέμορφο».
«Το παίρνουμε;»,
«Το εννοείς;»,
Εκείνος γέλασε. «Όχι, σε έφερα μέχρι εδώ για βόλτα».
Τον αγκάλιασε τόσο δυνατά, που παραλίγο να χάσει την ισορροπία του. Το Σαββατοκύριακο το πέρασαν κάνοντας σχέδια. Εκείνη μέτρησε τα έπιπλα του σπιτιού της, άδειασε ένα ντουλάπι και έφτιαξε έναν κατάλογο με όσα θα χρειάζονταν.
Το βράδυ της Κυριακής, εκείνος της τηλεφώνησε από το νοσοκομείο. Ο πατέρας του είχε εισαχθεί εσπευσμένα. Τις επόμενες εβδομάδες έτρεχε ανάμεσα στη δουλειά, στο νοσοκομείο και στο πατρικό του. Εκείνη βρισκόταν δίπλα του όσο περισσότερο μπορούσε. Δεν του ανέφερε το διαμέρισμα.
Αργότερα, όταν η κατάσταση του πατέρα του βελτιώθηκε, τόλμησε να τον ρωτήσει αν ήθελε να αρχίσουν πάλι να ψάχνουν.
«Δεν μπορώ να σκεφτώ μετακομίσεις τώρα» της είπε.
«Το καταλαβαίνω».
«Δώσε μου λίγο χρόνο να συνέλθω».
Εκείνη του έσφιξε το χέρι. «Όσο χρειάζεσαι».
Εκείνο το βράδυ, όταν γύρισε στο σπίτι της, άνοιξε το ντουλάπι που είχε αδειάσει για τα πράγματά του. Έμεινε να κοιτάζει τα άδεια ράφια. Για μήνες εξακολούθησε να αφήνει εκείνο το ντουλάπι άδειο. Ώσπου μια μέρα χρειάστηκε χώρο για τα δικά της πράγματα.
***
«Άλλη μία περιστροφή».
Πέντε χρόνια πριν, είχαν χωρίσει για πρώτη φορά.
«Δεν μπορώ να περιμένω άλλο» του είχε πει.
«Τι ακριβώς περιμένεις; Αφού είμαστε μαζί».
«Είμαστε μαζί όταν μπορούμε. Όταν βολεύει. Όταν δεν προκύπτει κάτι άλλο».
«Δεν είναι δίκαιο αυτό που λες».
«Ούτε αυτό που ζούμε είναι δίκαιο».
Εκείνος θύμωσε. Της είπε πως τον πίεζε, πως δεν αναγνώριζε όσα έκανε για εκείνη, πως τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά. Κι εκείνη, κουρασμένη πια, του ζήτησε να φύγει. Πέρασαν σχεδόν δύο μήνες χώρια. Κάποια στιγμή διαπίστωσε πως είχε περάσει ένα ολόκληρο απόγευμα χωρίς να τον σκεφτεί. Εκείνο το βράδυ την πήρε τηλέφωνο.
«Μου λείπεις».
Έκλεισε τα μάτια. «Κι εμένα».
«Θέλω να προσπαθήσουμε ξανά. Αυτή τη φορά σοβαρά».
«Και τι θα αλλάξει;».
«Όλα».
Εκείνη άρχισε να ελπίζει ξανά. Ίσως, σκέφτηκε, χρειαζόταν να φτάσουν κοντά στο τέλος για να μπορέσουν επιτέλους να κάνουν μια αρχή.
***
Η κλεψύδρα άδειασε.
Η γυναίκα την αναποδογύρισε μηχανικά.
Τέσσερα χρόνια πριν, στα γενέθλιά της, εκείνος της είχε χαρίσει ένα όμορφο κόσμημα. Το βράδυ, όταν έμειναν μόνοι, του είπε πως δεν ήθελε άλλα δώρα.
«Τι θέλεις τότε;».
«Να μπορώ να κάνω σχέδια μαζί σου και να ξέρω ότι θα πραγματοποιηθούν».
Εκείνος τη φίλησε στο μέτωπο. «Θα γίνουν όλα. Λίγη υπομονή ακόμα».
Η γυναίκα χαμογέλασε αχνά. Είχε αρχίσει να μισεί τη λέξη υπομονή.
***
Η άμμος τελείωσε.
«Άλλη μία».
Τρία χρόνια πριν, είχαν περάσει ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο μαζί στο σπίτι της. Μαγείρεψαν, είδαν ταινίες, κοιμήθηκαν αγκαλιασμένοι. Την Κυριακή το πρωί εκείνος έφτιαξε καφέ και τον έφερε στο κρεβάτι.
«Θα μπορούσα να το συνηθίσω αυτό», της είπε.
Εκείνη ανασηκώθηκε στα μαξιλάρια. «Και γιατί δεν το κάνεις;».
«Ποιο;».
«Να το συνηθίσεις».
Γέλασε. «Πάλι τα ίδια αρχίσαμε;»
Η γυναίκα πήρε την κούπα από τα χέρια του. «Όχι. Απλώς ρώτησα».
Εκείνος κάθισε δίπλα της και την αγκάλιασε. «Δεν περνάμε όμορφα;».
«Περνάμε».
«Τότε γιατί πρέπει να χαλάμε αυτές τις στιγμές;».
Εκείνη δεν απάντησε.
Τη Δευτέρα το πρωί, εκείνος έφυγε για τη δουλειά του, παίρνοντας μαζί την τσάντα με τα πράγματά του. Η γυναίκα μάζεψε τις πετσέτες από το μπάνιο και έβαλε τα σεντόνια για πλύσιμο. Πάνω στο κομοδίνο είχε ξεχάσει το ρολόι του. Για μια στιγμή χάρηκε που θα είχε έναν λόγο να επιστρέψει. Ύστερα όμως ντράπηκε για τη σκέψη της.
***
Η άμμος τελείωσε ξανά.
Η γυναίκα αναποδογύρισε την κλεψύδρα.
Δύο χρόνια πριν, μια φίλη της παντρεύτηκε. Στη δεξίωση, καθώς παρακολουθούσαν το ζευγάρι να χορεύει, εκείνος έσκυψε στο αυτί της.
«Μια μέρα θα είμαστε εμείς εκεί».
Εκείνη στράφηκε προς το μέρος του. Ήθελε να τον ρωτήσει πότε. Ήθελε να του θυμίσει πως είχαν περάσει οχτώ χρόνια από τότε που της είχε μιλήσει για το πρώτο τους σπίτι. Αντί γι’ αυτό, του χαμογέλασε. Αργότερα, στο σπίτι της, έβγαλε τα παπούτσια της και κάθισε στο κρεβάτι. Για πρώτη φορά δεν προσπάθησε να φανταστεί τον γάμο τους.
***
«Άλλη μία περιστροφή».
Έναν χρόνο πριν, είχαν καθίσει στο ίδιο τραπέζι όπου καθόταν τώρα. Εκείνη είχε φτιάξει καφέ, αλλά κανείς τους δεν είχε αγγίξει την κούπα του.
«Θέλω να μου πεις τι πραγματικά θέλεις» του είπε.
«Εσένα».
«Δε σε ρωτάω αυτό».
«Τότε τι με ρωτάς;».
«Αν υπάρχει πράγματι ένα μέλλον για εμάς ή αν απλώς μου λες όσα θέλω να ακούσω».
Εκείνος αναστέναξε. «Γιατί πρέπει να αποφασίσουμε τα πάντα σήμερα;».
Η γυναίκα κοίταξε τα χέρια της. Δέκα χρόνια σχεδόν. Της φάνηκε παράξενο που εξακολουθούσε να είναι το σήμερα εκείνο που τον πίεζε.
«Ζητάω να αρχίσουμε να ζούμε κάτι από όσα μου έχεις υποσχεθεί».
«Χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα».
Κι εκείνη του τον έδωσε.
***
Ο τελευταίος κόκκος άμμου έπεσε.
Η γυναίκα παρέμεινε ακίνητη.
Η οθόνη του κινητού της είχε σβήσει πριν από ώρα. Το τελευταίο του μήνυμα ήταν ακόμα εκεί.
‘Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ κάτι συγκεκριμένο αυτή τη στιγμή. Θέλω λίγο χρόνο ακόμα’. Το είχε διαβάσει πολλές φορές. Την πρώτη είχε θυμώσει, τη δεύτερη είχε κλάψει, την τρίτη είχε σκεφτεί πως ίσως πράγματι χρειαζόταν λίγο χρόνο και τώρα δεν ένιωθε σχεδόν τίποτα.
Θυμήθηκε τις πόρτες που δεν πέρασε ποτέ, τα δωμάτια που δεν μοιράστηκαν. Και θυμήθηκε όλα εκείνα τα χρόνια που, κάθε φορά που πλησίαζε να φύγει, του έδινε μια ακόμα ευκαιρία.
Όταν έλαβε το μήνυμά του, είχε πληκτρολογήσει μια απάντηση: ‘Δεν έχω άλλο χρόνο να σου δώσω’.
Την είχε σβήσει κι είχε γράψει ξανά: ‘Δεν μπορώ να περιμένω για πάντα’.
Και αυτή την είχε σβήσει.
Στο τέλος του είχε απαντήσει μόνο: ‘Εντάξει’.
Τώρα κοίταζε τη σκοτεινή οθόνη. Άπλωσε το χέρι προς την κλεψύδρα. Τη σήκωσε και την κράτησε για λίγο, παρατηρώντας την άμμο που είχε συγκεντρωθεί στον κάτω θάλαμο. Θυμήθηκε το παλαιοπωλείο και τη βροχή που έσταζε από τα μαλλιά τους.
Δε γυρίζει ο χρόνος. Μόνο η κλεψύδρα.
Κοίταξε πρώτα την πόρτα κι έπειτα το κινητό της.
«Μόλις τελειώσει ο χρόνος, θα σηκωθώ», ψιθύρισε.
Την αναποδογύρισε.
«Άλλη μία περιστροφή».
Η άμμος άρχισε πάλι να κυλά. Κι εκείνη περίμενε.
Ερωδίτη Παπαποστόλου
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇
