Ιστορίες από το περιοδικό “Weird Literature” – Ο συγγραφέας και ο δράκος

[Σημείωση: Το παρόν κείμενο βασίστηκε στα γεγονότα του μυθιστορήματός μου «Η εντολή της Κόμισσας» (εμπνευσμένο κυρίως από τον «Δράκουλα» του Μπραμ Στόκερ και την «Καρμίλα» του Σέρινταν Λε Φανού) και υπάρχουν αρκετές αναφορές στο μυθιστόρημα.Αν σας αρέσει το διήγημα, μπορείτε να βρείτε στο TheBluez.gr κι άλλες ιστορίες από το περιοδικό Weird Literature.]

*

Ο συγγραφέας και ο δράκος

Του Μπένι Γουίλερ
(Τεύχος Οκτωβρίου, 1903 σελ. 3-12)

Αγαπητέ αναγνώστη,
Το ακόλουθο κείμενο αφορά τον δημιουργό του περιοδικού μας, τον Τζον Μπάρλοου, καθώς και τις περιβόητες εξαφανίσεις που έγιναν στο Μπόρλεϊ το 1897. Ο συγγραφέας του διηγήματος, ο κύριος Γουίλερ, μας δήλωσε ότι έχει διαβάσει κάθε Τεύχος του Weird Literature και θαυμάζει πολύ τη δουλειά που κάνουμε εδώ. Λυπήθηκε πολύ όταν έμαθε ότι ο καλός φίλος, συνεργάτης και διευθυντής του Weird Literature είχε βρεθεί νεκρός στο Πρεσβυτέριο που διέμενε με τη σύντροφό του.

Όπως ίσως θυμάσαι, αγαπητέ αναγνώστη, είχαμε υποσχεθεί στην εισαγωγή του διηγήματος του Τζον «Το σπίτι του θανατηφόρου έρωτα» (Τεύχος Ιουλίου, 1897) πως κάποια στιγμή θα δημοσιεύαμε κάποια ιστορία που να τον αφορά. Ήταν δύσκολο, είναι η αλήθεια, καθώς η υπόθεση του Μπόρλεϊ γινόταν όλο και πιο περίπλοκη, και οι φήμες που κυκλοφορούσαν μας έκαναν να δυσπιστούμε αν ήταν καλή ιδέα να γράψουμε κάτι για τον αγαπημένο μας συνάδελφο, μιας και σκεφτήκαμε πως μια ιστορία τρόμου ή φαντασίας ίσως έτρεφε αυτές τις παράλογες διηγήσεις που ακούγαμε και που διαβάζαμε σε εφημερίδες. Τα χρόνια πέρασαν, μέχρι που ήρθε στα γραφεία μας το ακόλουθο διήγημα. Είναι ιδιαίτερο και αρκετά τρομαχτικό, με κάποιες πραγματικές αναφορές. Ο «δράκος» του τίτλου είναι ο δράκος Μπαλαούρ της Τρανσυλβανίας, ένα μυθικό τέρας. Το 1887, ο Τζον είχε γράψει ένα σχετικό διήγημα για το περιοδικό, με τίτλο «Ο Δράκος του Λευκού Παραδείσου», οπότε ο κύριος Γουίλερ, θέλοντας να τιμήσει και την μνήμη του φίλου μας, έφερε το τέρας από το Πουάνα Μπρασώφ (όπου είχε τοποθετήσει ο Τζον την πλοκή της ιστορίας του) στο Μπόρλεϊ, συνδέοντας τρόπον τινά την Τρανσυλβανία (και το ταξίδι που είχε κάνει ο Τζον εκεί) με τα γεγονότα του Πρεσβυτέριου.

Για την Μίνα και εμένα, αγαπητέ αναγνώστη, η ιστορία αυτή είναι από τις πιο σημαντικές που δημοσιεύουμε στο Weird Literature. Πιστεύουμε ότι, αν ο Τζον ζούσε, θα ένιωθε κολακευμένος από τη διήγηση του κυρίου Γουίλερ. Μπορεί κάποιος να σκεφτεί ότι ο συγγραφέας συσχετίζει τον Τζον με ένα υπερφυσικό τέρας, κάτι που μπορεί να θεωρηθεί προσβολή, μα και εγώ και η Μίνα ξέραμε τον Μπάρλοου αρκετά καλά, για να είμαστε βέβαιοι ότι δεν θα παρεξηγούνταν ποτέ με αυτόν τον παραλληλισμό.
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, θα πούμε στον φίλο μας Τζον Μπάρλοου Requiescat in Pace!
Κλαρκ Μέιχεμ

Αν και είμαι Άγγλος και ζω στο Λίβερπουλ της αγαπημένης μας Βρετανικής Αυτοκρατορίας, υπό την βασιλεία του Εδουάρδου και της συμπαθούς συζύγου του Αλεξάνδρας της Δανίας (ο Θεός να σώζει τον Βασιλιά και τη Βασίλισσα), δεν κατάγομαι από το Μπόρλεϊ, ούτε έχω πάει ποτέ εκεί, οπότε ζητώ από τους εκλεκτούς αναγνώστες του περιοδικού να δείξουν την μεγαλύτερη δυνατή κατανόηση για τυχόν λάθη ή παραλείψεις μου για το όμορφο εκείνο χωριό της Αγγλίας ή για άλλα μέρη που θα αναφέρω.

Ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο είναι γιατί άκουσα προ ολίγων ετών μια παράξενη και τρομαχτική, ομολογώ, ιστορία που ήθελα να τη μοιραστώ. Αφορούσε ένα νεαρό δημοσιογράφο της News Gazette, ονόματι Έντμουντ Κουάμαν, που έφυγε από το Λονδίνο και πήγε στο Μπόρλεϊ, με σκοπό να μιλήσει στους ντόπιους κατοίκους και να επισκεφτεί το τότε πρόσφατα εγκαταλελειμμένο Πρεσβυτέριο Μπόρλεϊ, που πλέον θεωρούνταν στοιχειωμένο και κανείς δεν το πλησίαζε έπειτα από τον ανεξήγητο θάνατο του συγγραφέα που διέμενε εκεί για χρόνια, του Τζον Μπάρλοου, και την εξαφάνιση της άγνωστης συντρόφου του.

Ο Έντμουντ χρειάστηκε τρεις ώρες για να κάνει τη διαδρομή από τον κεντρικό σταθμό Λίβερπουλ Στριτ στο Λονδίνο μέχρι τον σταθμό του Σάντμπερι στο Σάφολκ, που είναι ο κοντινότερος στο Μπόρλεϊ. Από εκεί, πήρε μια ιππήλατη άμαξα για να κάνει το υπόλοιπο ταξίδι. Ξεκίνησε στις επτά το πρωί και στις δέκα ήταν στον προορισμό του.

Ως καλός δημοσιογράφος, ο νεαρός Έντμουντ είχε μαζί του το σημειωματάριο και το μολύβι του, ενώ στην πορεία που έκανε με το τρένο είτε διάβαζε για το Μπόρλεϊ (μια σημαντική πηγή πληροφοριών ήταν το φύλλο 640 της εφημερίδας The Essex Gazette, με τίτλο «Τρίτο παιδί χάνεται μυστηριωδώς από το χωριό Μπόρλεϊ!»), είτε θαύμαζε το τοπίο και κατέγραφε διάφορα θαυμαστά σημεία: από τον καπνό των βιομηχανιών, τις υπερυψωμένες πλινθόκτιστες γέφυρες και τις πλινθόκτιστες γέφυρες του Ανατολικού Λονδίνου προχώρησε στους περιποιημένους κήπους, τα νεόδμητα σπίτια και τα μικρά πάρκα στα προάστια, και έπειτα, ενώ άφηνε την πόλη, ατένιζε για ώρα υπό το φως του ήλιου τις καλλιέργειες με σιτάρι και κριθάρι, χωρισμένες με πυκνούς φράχτες από θάμνους, τα ζώα που βόσκουν, τους ανεμόμυλους και τους νερόμυλους. Ακολούθως, το τρένο έκανε στάσεις σε διάφορα χωριά, όπου ο νεαρός δημοσιογράφος με τα κοντά ξανθά μαλλιά και τα πρασινωπά μάτια, άμαθος ακόμα στα ταξίδια στην εξοχή, θαύμασε τα όμορφα, μικρά αγροτικά σπίτια από αχυροσκεπές, παλιές πέτρινες μεσαιωνικές εκκλησίες με ψηλά καμπαναριά και τοπικά πανδοχεία.

Είμαι σίγουρος ότι ο Έντμουντ, που ακόμα δεν είχε παντρευτεί, θα πρέπει να σκέφτηκε έστω και για λίγο να αφήσει την ζωή στην πόλη και να μετακομίσει μόνιμα σε κάποιο από τα χωριά, όπως το Γουέικς Κολν ή το Μπιουρς με τα σπίτια από ξύλο. Τι θα έκανε εκεί ένας δημοσιογράφος που δεν είχε φύγει ποτέ από το Λονδίνο, δεν ξέρω, αλλά θα είχε ενδιαφέρον αν βρισκόταν κάποιος που είχε κάνει αυτή την αλλαγή ζωής να μας πει.

Όπως είπα, ο Έντμουντ έφτασε στο Μπόρλεϊ με τελευταίο μέσο μια άμαξα με δύο ρόδες από το Σάντμπερι. Σύμφωνα με τις σημειώσεις του, ρώτησε τον αμαξά κάποια πράγματα (τι ήξερε για το χωριό, για το Πρεσβυτέριο ή αν είχε δει ποτέ του τον ίδιο τον Μπάρλοου), αλλά δεν πήρε σχεδόν καμία αξιόλογη απάντηση. Ο οδηγός μιλούσε σιγανά, σαν να απευθυνόταν στον εαυτό του παρά στον επιβάτη του, και, όταν ο Έντμουντ Κουάμαν ζητούσε να επαναλάβει πιο δυνατά, τα λόγια του άντρα ήταν χωρίς νόημα ή αόριστα, τόσο πολύ, που ο δημοσιογράφος αποφάσισε να μην τα συμπεριλάβει στις σημειώσεις του. Το μόνο που ουσιαστικά έμαθε από τον αμαξά ήταν πως ο Έντμουντ έκανε λάθος που αναζητούσε τον Μπάρλοου. «Κακώς μπλέκεις με αυτόν. Μόνο μπελάδες θα βρεις», είπε κάποια στιγμή ο οδηγός στον Έντμουντ, κάτι που μόνο εξήψε την περιέργεια του δημοσιογράφου, παρά τον έκανε να σκεφτεί ξανά το σκοπό του ταξιδιού του, μια νοοτροπία που ταιριάζει σε αυτούς και στα παιδιά: τους λες τι δεν πρέπει να κάνουν και μετά αυτό πάνε και πράττουν.

Ο αμαξάς άφησε τον Έντμουντ στον κεντρικό δρόμο του Μπόρλεϊ, χωρίς να φύγει αμέσως. Πρώτα ρώτησε το δημοσιογράφο αν ήταν σίγουρος για την αποστολή του. Του τόνισε μάλιστα ότι θα τον γύριζε πίσω στο Σάντμπερι χωρίς να τον χρεώσει για την επιστροφή. Ο Έντμουντ χαμογέλασε και απάντησε πως ήταν σίγουρος, ευχαρίστησε τον οδηγό και τον πλήρωσε. Ο αμαξάς του ευχήθηκε καλή τύχη, και αποχώρισε.

Το Μπόρλεϊ, ακόμα και το 1899 που εκτυλίσσεται αυτή η ιστορία, δε διέφερε πολύ από άλλα χωριά της αγαπημένης μας Αγγλίας. Δηλαδή, είχε ελάχιστους κατοίκους (όχι περισσότερους από διακόσιους), οι οποίοι ήταν αγρότες και κτηνοτρόφοι, μια εκκλησία, ένα σχολείο, μια παμπ και σπίτια με αχυροσκεπές. Η οσμή των ζωντανών και της φύσης επικρατούσε στον αέρα, ενώ η ζωή κυλούσε με τους αργούς ρυθμούς των εποχών και των αγροτικών εργασιών.

Ο Έντμουντ, έχοντας διαβάσει για το εν λόγω χωριό, ήξερε πως οι ντόπιοι, αν και είχαν μια πολύ βασική εκπαίδευση, ήταν κατ’ ουσίαν δεισιδαίμονες, και μάλιστα μετά τα γεγονότα του ’97 (τις εξαφανίσεις των παιδιών, ενός υπηρέτη του Μπάρλοου και δύο αστυνομικών, αλλά και φυσικά τον θάνατο του συγγραφέα), οι φόβοι τους έγιναν πολύ πιο ισχυροί, σε βαθμό μάλιστα να φύγουν κάποιοι, και ο αριθμός των κατοίκων να μειωθεί αισθητά – ποιος θα τους αδικούσε, ειδικά αν σκεφτούμε ότι ακόμα και σήμερα, το 1903, ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης δεν έχει συλληφθεί;

Παραδόξως, δεν έβλεπε αστυνομικούς να περιπολούν (περίμενε ότι θα συναντούσε δυο τρεις), κάτι που ίσως ενέτεινε τη δυσπιστία και τους φόβους των ντόπιων. Ο Έντμουντ Κουάμαν τα είχε υπ’ όψιν του αυτά και είχε κατά νου να προσπαθήσει αληθινά να μην τους φέρει σε δύσκολη θέση με τις ερωτήσεις του, αλλά κάτι τέτοιο δεν ήταν δυνατό να συμβεί, γιατί, από τη στιγμή που πάτησε στο χωμάτινο δρόμο του Μπόρλεϊ, η περιέργεια και ο ενθουσιασμός του γιγαντώθηκαν, καθότι ήξερε πως πλέον ήταν κοντά στο μυστήριο και τη φρίκη που είχε εισβάλλει σε τούτο το μικρό χωριό. Κι αυτό, δυστυχώς, φάνηκε και όταν άρχισε να συναντάει χωρικούς, άντρες, γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Τους χαιρετούσε και ήταν ευγενικός, αναμφίβολα, όμως με το που ανέφερε την ιδιότητά του και για ποιο λόγο ήταν εκεί (να βρει το Πρεσβυτέριο και να ανακαλύψει τι είχε γίνει με τον Μπάρλοου), οι άνθρωποι, ενώ αρχικά ήταν ένθερμοι προς αυτόν (ένας όμορφος και ευγενικός νεαρός επισκέπτης εμπνέει κάποιον θαυμασμό), με το που μάθαιναν τι ζητούσε, κουνούσαν το κεφάλι και φώναζαν, προσπαθώντας, όπως είχε κάνει νωρίτερα ο αμαξάς, να αποτρέψουν τον Έντμουντ. Στέκονταν σιμά του, κάποιοι τον ταρακούνησαν, ενώ όλοι του έλεγαν ξανά και ξανά, με την ίδια ένταση στη φωνή και με δάκρυα να κυλάνε από τα μάτια τους, ότι έπρεπε να γυρίσει πίσω, γιατί αυτό το χωριό είχε τυραννηθεί αρκετά, είχαν χαθεί παιδιά μες στη νύχτα. Όλοι θυμούνταν τους γονείς τους να τρέμουν και να ουρλιάζουν και να κλαίνε, και κανείς δεν τους αδίκησε όταν ήταν από τους πρώτους που εγκατέλειψαν το χωριό, αφού η αστυνομία του Έσσεξ (παρότι είχε χάσει δύο άντρες της) είχε αποτύχει να βρει τα τέκνα τους και να συλλάβει τον απάνθρωπο που τα είχε αρπάξει. Του ανέφεραν για το Πρεσβυτέριο, ότι ήταν στοιχειωμένο, γεμάτο φαντάσματα, και πως για όλα αυτά έφταιγε ο καταραμένος συγγραφέας και εκείνη η ξένη γυναίκα που είχε σύρει μαζί του, για την οποία υπήρχαν φήμες, άσχημες, νοσηρές διηγήσεις, γεμάτες σκοτάδι και αίμα. Υπηρέτες είχαν εγκαταλείψει τον Μπάρλοου εσπευσμένα, γιατί δεν ήθελαν να δουλεύουν κάτω από την ίδια στέγη με αυτόν τον άνθρωπο που έγραφε ιστορίες φρίκης και, κυρίως, δεν ήθελαν να εργάζονται κάτω από την ίδια στέγη που ζούσε η γυναίκα του, την οποία κανείς δεν θυμόταν να έχει δει να κυκλοφορεί στο φως της ημέρας, ούτε καν τις νύχτες. Κάποιος υπηρέτης είχε χαθεί, μάλιστα, όπως χάθηκαν τα παιδιά. Μερικοί από τους κατοίκους είπαν στον Έντμουντ Κουάμαν ότι είχαν ακούσει πως αυτή η γυναίκα ήταν πολύ χλομή, σαν να είχε κάποια αρρώστια του αίματος. Είπαν ότι το βλέμμα της ήταν διαβολικό. Κανείς δεν μπορούσε να την περιγράψει καλά, όμως όλοι συμφώνησαν ότι δεν θα ήθελαν να τη συναντήσουν ποτέ, και ότι χαίρονταν που είχε φύγει από το χωριό τους. Κάνα δυο γονείς που κρατούσαν σφιχτά τα δυο παιδιά τους, είπαν με μίσος ότι χαίρονταν που ο Μπάρλοου είχε πεθάνει. Δεδομένου ότι ο ίδιος ο Μπάρλοου, όποτε τον συναντούσαν, τους μιλούσε καλά, χωρίς να φαίνεται να τους υποτιμάει, ήταν κακία από μέρους τους που χαίρονταν με τον θάνατό του, το ήξεραν, και σταυροκοπήθηκαν ζητώντας συγχώρεση από τον Κύριο, αλλά όφειλαν να παραδεχτούν ότι η ανακάλυψη του πτώματος του συγγραφέα τους είχε ικανοποιήσει, καθότι ήξεραν ότι τα προβλήματά τους είχαν λυθεί και το χωριό θα μπορούσε να συνεχίσει γαλήνια από δω και πέρα. Ένας ηλικιωμένος, που με πολύ κόπο έστεκε και ζήτησε από τον Έντμουντ να τον βοηθήσει να πάει στο σπίτι του, είπε ότι ο Μπάρλοου μπορεί να ήταν ο Αντεροβγάλτης («Τόσες φρικτές ιστορίες έγραφε. Πώς τις σκαρφιζόταν, δηλαδή; Σίγουρα ήταν τρελός, και όχι αγαθός τρελός, αλλά επικίνδυνος τρελός», έτσι είπε ο γέρος).

Οι ώρες πέρασαν, ήρθε το μεσημέρι, και ο Έντμουντ όφειλε να παραδεχτεί πως είχε κουραστεί και πεινούσε, οπότε κατέλυσε στην τοπική παμπ. Προς μεγάλη του έκπληξη, το μέρος ήταν πεντακάθαρο, με πίνακες ζωγραφικής και όμορφες λάμπες στους τοίχους. Οι άνθρωποι που το είχαν ήταν ευγενικοί μαζί του, ενώ το φαγητό (πατάτες, γογγύλια, καρότα και ελάχιστο κρέας, ενισχυμένο με ζωμό και αλεύρι για να πήξει) και τα ποτήρια κρασί που κατανάλωσε τού έφτιαξαν τη διάθεση και τον έκαναν να αναθαρρήσει, για να συνεχίσει την έρευνά του με το προτελευταίο μέρος της, δηλαδή την έρευνα στο Πρεσβυτέριο, πριν τελειώσει με αυτή την υπόθεση, όπου θα πήγαινε στην αστυνομία του Έσσεξ, για να κάνει μερικές ερωτήσεις.

Πριν φύγει, ο άντρας που έφτιαχνε τα φαγητά ήρθε στο τραπέζι του Έντμουντ Κουάμαν. Του είπε ότι είχε ακούσει για την άφιξή του και για τις ερωτήσεις που έκανε. Ο Έντμουντ ήξερε τι θα ακολουθούσε, και δεν έκανε λάθος: ο άλλος προσπάθησε να τον μεταπείσει για την αξία της έρευνάς του («Νομίζω ότι έχετε μαζέψει ήδη αρκετές μαρτυρίες, κύριε. Τι άλλο χρειάζεστε, δηλαδή; Αξίζει να ρισκάρετε την ζωή σας για ένα άρθρο;» του είπε), αλλά, αντίθετα από τους προηγούμενους κατοίκους, ο συγκεκριμένος έκανε ένα σοβαρό λάθος: είπε στον Έντμουντ ότι το Πρεσβυτέριο δεν είχε φαντάσματα, μα κάποιο τέρας από μια μακρινή χώρα, ένα δράκο («Μπαλαούρ, έτσι τον αποκαλούν απ’ ό,τι έμαθα. Μη με ρωτάτε ποιος μου το είπε, ούτε που θυμάμαι. Αλλά είναι ένα τρομερό τέρας με πολλά κεφάλια και αγκάθια στο κορμί του. Δεν θέλετε να το συναντήσετε, κύριε, πιστέψτε με, για χάρη της ζωής σας»). Ο Έντμουντ τον ρώτησε για την αστυνομία που είχε ψάξει το μέρος και δεν είχε βρει κάποιο τέρας, παρά μόνο τον νεκρό Μπάρλοου. Ο ιδιοκτήτης σιώπησε, εμφανώς δυσαρεστημένος. Ύστερα, προσπάθησε (πάλι μάταια) να αλλάξει τη σκέψη του Έντμουντ. Για άλλη μια φορά, όμως, τα αποτρεπτικά λόγια που άκουσε ο δημοσιογράφος λειτούργησαν εντελώς διαφορετικά απ’ ό,τι θα έπρεπε: τον ενθουσίασαν κι άλλο, αντί να τον φοβίσουν. Βέβαια, δεν πίστευε σε τέρατα και δράκους και γυναίκες τόσο αλλόκοτες σαν τη σύντροφο του Μπάρλοου, αλλά το μυστήριο πύκνωνε με κάθε καινούρια λεπτομέρεια, κι αυτό ένας άνθρωπος του σιναφιού του Έντμουντ δεν θα μπορούσε να το παραβλέψει ποτέ.

Ο Έντμουντ έφυγε από την παμπ λίγο αργότερα, ξέροντας ότι ο ιδιοκτήτης της τον παρατηρούσε περίλυπος, μιας και τον έβλεπε να πηγαίνει κατευθείαν προς το μικρό τείχος που κάλυπτε περιμετρικά το Πρεσβυτέριο, να περνάει την θύρα, να διασχίζει το απεριποίητο γρασίδι, περνώντας δίπλα από δέντρα, από το παγκάκι, από τον ναό και τους τάφους, και τελικά να φτάνει μπροστά στην κεντρική πόρτα, η οποία ήταν κλειστή και κλειδωμένη. Ο ιδιοκτήτης γύρισε στη δουλειά του, ελπίζοντας ότι ο Έντμουντ δεν θα έκανε τον γύρο του Πρεσβυτέριου και πως δεν θα ανακάλυπτε τα σπασμένα παράθυρα (απόδειξη του βανδαλισμού ντόπιων παιδιών που είχαν θυμώσει με τον συγγραφέα και το καταραμένο μέρος που έμενε κάποτε) που δεν είχαν επισκευαστεί ακόμα. Αλλά έκανε λάθος, φυσικά.

Ο δημοσιογράφος μπήκε στο Πρεσβυτέριο λίγα λεπτά αργότερα, προσέχοντας μην τρυπηθεί. Το σκοτάδι, το κρύο (πολύ πιο έντονο απ’ ό,τι ήταν έξω), ο τρόμος και η εγκατάλειψη επιτέθηκαν στις αισθήσεις του και στο μυαλό του, όμως δεν τον αποθάρρυναν μήτε αυτά. Ευχαρίστησε την τύχη του που βρήκε ένα κηροπήγιο και σπίρτα. Το πήρε στα χέρια και άναψε τα τρία κεριά, και άρχισε να εξερευνά το μέρος. Αν και η σκόνη ήταν παντού και έντομα είχαν πεθάνει εδώ κι εκεί, κατάλαβε αμέσως ότι κάποτε θα ήταν ένα όμορφο, πλούσιο σπιτικό. Είχε το τζάκι του και τα πολυτελή του έπιπλα. Είχε πολλά σερβίτσια και δωμάτια.

Ο Έντμουντ δεν είχε γνωρίσει τον Μπάρλοου (είχε ωστόσο διαβάσει μερικές ιστορίες του περιοδικού του) ή την σύντροφό του, αλλά του φαινόταν ανόητο να μένει ένα ζευγάρι σε ένα τέτοιο σπίτι και να μην έχουν ένα ή περισσότερα παιδιά να γυροβολάνε στους χώρους του ή έξω, στο γρασίδι. Ο ίδιος ο Έντμουντ ήταν το τέταρτο από τα πέντε παιδιά της οικογένειάς του, και έμεναν σε ένα διαμέρισμα που ασφυκτιούσε από τόσους ενοίκους. Ήταν συχνοί οι καβγάδες, να πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο, τα αδέρφια να μην έχουν πού να παίξουν, για να μην πούμε για τις φωνές και τους τσακωμούς με τους γείτονες. Αν έμεναν, όμως, στο Πρεσβυτέριο ή σε ένα αντίστοιχο μέρος, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

Κάτι που ήταν αδύνατο να διαφύγει του δημοσιογράφου ήταν οι ήχοι που ακούγονταν εντός του κτιρίου. Τα έπιπλα έτριζαν. Πήγαινε σε ένα σημείο και από το δωμάτιο που μόλις είχε φύγει κάποιο ξύλινο κομμάτι διαμαρτυρόταν που το είχε εγκαταλείψει. Άκουγε τον αέρα να σέρνεται στο ταβάνι και το πάτωμα που σκλήριζε κάτω από τα παπούτσια του, ακόμα και σε σημεία που είχε αφήσει πίσω του. Οι τοίχοι έμοιαζαν να δονούνται σαν να έκανε σεισμό. Ο Έντμουντ προσπάθησε να μη δώσει σημασία (όχι περισσότερη από το να καταγράφει στο σημειωματάριό του ό,τι αντιλαμβανόταν), κι έτσι συνέχισε την έρευνά του. Ωστόσο, μέσα του ανησυχούσε. Τα άρθρα που έγραφε συνήθως αφορούσαν τη φτώχεια που μάστιζε τους λονδρέζους, ή την τρέλα για τα ποδήλατα που είχε καταλάβει πολλές γυναίκες που αναζητούσαν την ελευθερία τους, ή για τους εορτασμούς και τις παρελάσεις της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Η εξερεύνηση ενός στοιχειωμένου σπιτιού ήταν από τις δουλειές που δεν είχε φανταστεί ποτέ του να κάνει, κι όταν είδε ένα άλλο άρθρο για το Μπόρλεϊ (ήταν μια γενική καταγραφή των χωριών της Αγγλίας και των τοπικών παραδόσεών τους), θυμήθηκε τη δημοσιότητα που είχε πάρει αυτό το μέρος πριν δύο χρόνια, οπότε και είχε τη φαεινή ιδέα να προτείνει στον αρχισυντάκτη του να πάει εκεί, για να μαζέψει υλικό για το άρθρο του, κάτι που εγκρίθηκε τελικά («Οι τραγωδίες, συμπεριλαμβανομένων των απαγωγών και των εξαφανίσεων, ενδιαφέρουν τον κόσμο, όπως και τα εγκλήματα. Ακόμα και οι δεισιδαιμονίες έχουν το δικό τους κοινό» σχολίασε ο αρχισυντάκτης). Όμως, τώρα αμφισβητούσε αν ήταν καλή η ιδέα του.

Αλλά δεν είχε συναντήσει κανένα δράκο ή οποιοδήποτε άλλο υπερφυσικό τέρας, οπότε αποφάσισε πως έπρεπε να προχωρήσει. Έστω να έριχνε μια ματιά στο υπόγειο, εκεί όπου είχε βρεθεί ο Μπάρλοου χωρίς στάλα αίματος στο κορμί του. Έτσι και έπραξε. Διέσχισε τους διαδρόμους, αγνόησε κάθε περίεργο ήχο, τη μυρωδιά και το ένστικτο επιβίωσής του, βρήκε την πόρτα του υπογείου και την άνοιξε. Η οσμή εδώ ήταν πολύ διαφορετική απ’ ό,τι στο υπόλοιπο Πρεσβυτέριο. Ήταν έντονη και αηδιαστική, τόσο που ο Έντμουντ σχεδόν δάκρυσε, κι αναγκάστηκε να καλύψει με ένα μαντήλι την μύτη και το στόμα του, γιατί ένιωσε το φαγητό και το κρασί στο στομάχι του να ανακατεύονται. Κούνησε το κηροπήγιο πέρα δώθε, για να δει καλύτερα μες στο πυκνό σκοτάδι και τη σκόνη που αιωρούνταν. Το φως, όμως, δεν επαρκούσε από εκεί που στεκόταν. Αν ήθελε να δει τι υπήρχε στο υπόγειο, έπρεπε να προχωρήσει πιο βαθιά.

Απ’ όσο θυμόταν, κάπου εδώ μέσα υπήρχε μια καταπακτή, όπου εκεί οι αστυνομικοί είχαν βρει πολλές βρομιές από αίμα. Όμως, ο Έντμουντ δίστασε να περπατήσει παραπέρα, αφού κάθε πόρος του σώματός του, ειδικά η τρεμάμενη καρδιά του, τον προειδοποιούσαν να γυρίσει και να τρέξει, να βγει από αυτό το κτίσμα και να φύγει από το Μπόρλεϊ. Το μυαλό του, από την άλλη, έφτιαχνε ήδη το άρθρο που θα έγραφε, το οποίο ήλπιζε ότι θα αποδεικνυόταν πολύ καλύτερο από όσα είχαν γραφτεί για τον Μπάρλοου και το Πρεσβυτέριο, και το πιο βασικό στοιχείο του άρθρου του θα ήταν η αίσθηση φρίκης που προκαλούσε τούτο το μέρος. Ο Έντμουντ ήταν μπερδεμένος και, πριν αποφασίσει τι να πράξει, έκανε λίγο πίσω, στάθηκε στα γόνατα, άφησε το κηροπήγιο και κράτησε μερικές σημειώσεις.

Τότε άκουσε ένα δυνατό κρότο και, καθώς έκρυβε τα σύνεργά του, και σήκωνε το σώμα, το κεφάλι και το κηροπήγιο προς το εσωτερικό του υπογείου, το βλέμμα του έπιασε μια κίνηση μες στο σκοτάδι. Το μυαλό του κατακλύστηκε από φρίκη και το σώμα του (που συγκλονιζόταν από το τρέμουλο) έμοιαζε έτοιμο να πάρει τα ηνία και να οδηγήσει τον Έντμουντ μακριά από εδώ. Προσπάθησε να εστιάσει και να διαπεράσει το άυλο, αβυσσαλέο τείχος, αλλά δεν τα κατάφερε. Τι έπρεπε να κάνει τώρα, δεν ήταν σίγουρος.

«Είναι κανένας εδώ;» ρώτησε. «Ονομάζομαι Έντμουντ Κουάμαν και είμαι δημοσιογράφος». Δεν περίμενε να πάρει κάποια απάντηση. Το μόνο που ήλπιζε ήταν να είχε δημιουργήσει το μυαλό του τον ήχο και την κίνηση που είχε αντιληφθεί.

Αλλά εκείνη τη στιγμή το φως από το κηροπήγιο, παρότι κλυδωνιζόταν στο χέρι του Έντμουντ, αποκάλυψε μια τερατώδη φιγούρα που αναδυόταν από το σκοτάδι. Αρχικά, πίστεψε πως ήταν ένας χλομός και κάτισχνος άντρας με νυχτικό που περπατούσε στα γυμνά πέλματά του, μα η αλήθεια ήταν πολύ, πολύ χειρότερη. Το πλάσμα που φαινόταν να περπατάει σαν άνθρωπος ήταν ένας ερπετοειδής δαίμονας, με πέντε ή έξι κεφάλια φιδιού που στηρίζονταν σε έναν κορμό γεμάτο φολίδες. Αγκάθια κάλυπταν όλο του το κορμί. Τα χέρια και τα πόδια του είχαν μαύρα, μακριά, γαμψά νύχια. Τα μάτια του κάθε κεφαλιού ήταν κατάμαυρα, ενώ οι διχαλωτές γλώσσες ήταν στραμμένες προς τον Έντμουντ, σαν να γεύονταν τον αέρα τρόμου που απέπνεε το σώμα του.

«Ο δράκος Μπαλαούρ…» ψέλλισε ο Έντμουντ. Αν πρωτύτερα το μυαλό του δημοσιογράφου φανταζόταν τι θα έγραφε όταν θα γύριζε στο Λονδίνο, πλέον δεν μπορούσε να διανοηθεί την πιθανότητα να βγει ζωντανός από το Πρεσβυτέριο.

«Αυτό είναι το σπίτι μου. Δεν έπρεπε να έρθεις εδώ» άκουσε να λένε μαζί όλα τα κεφάλια του τέρατος, καθώς τον έφτανε και στεκόταν απέναντί του.

Ο Έντμουντ κράτησε το κηροπήγιο ανάμεσα σε αυτόν και το τέρας, σαν να περίμενε ότι αυτό θα απέτρεπε τον δαίμονα από το να του επιτεθεί.

«Ήρθες εδώ, παρά τις προειδοποιήσεις που άκουσες. Τώρα θα πληρώσεις το τίμημα της άπιστης ψυχής σου».

Ο Έντμουντ αφυπνίστηκε με κάποιον τρόπο: πέταξε το κηροπήγιο πάνω στο τέρας, γύρισε και έτρεξε. Άκουγε πίσω του τα θυμωμένα γρυλίσματα του δράκου, αλλά δε σταμάτησε, ειδικά από τη στιγμή που κατάλαβε ότι τον κυνηγούσε. Διέσχισε τους διαδρόμους και πέρασε διάφορα δωμάτια, μέχρι που κατέληξε στην μεγάλη κρεβατοκάμαρα, που, βάσει μαρτυριών, κάποτε χρησιμοποιούσε ο Μπάρλοου. Έκλεισε και έσπρωξε το γραφείο με τη γραφομηχανή T- Machine του συγγραφέα και σφράγισε την πόρτα. Ατένισε τον υπόλοιπο χώρο, ιδρώνοντας και ξεφυσώντας. Σε μια παιδιάστικη απόφαση που έμοιαζε εξίσου μάταιη με το να αντιμετωπίσει τον δράκο, ο Έντμουντ μπήκε κάτω από τα βρόμικα κλινοσκεπάσματα και κάλυψε όλο του το σώμα. Άκουσε τα χτυπήματα στην πόρτα να γίνονται ολοένα και πιο ισχυρά. Του φάνηκε πως άκουσε τον δαίμονα να γελάει σαρδόνια. Ένιωσε να τρελαίνεται.

Κάπου μέσα του, όμως, άστραψε το καθήκον του ως δημοσιογράφου, κι έτσι, λίγο πριν πέσει η πόρτα, έβγαλε το σημειωματάριο και το μολύβι του και προσπάθησε να γράψει μερικές τελευταίες αράδες, για να σώσει τη ζωή όποιου άλλου τολμούσε ποτέ να μπει στο Πρεσβυτέριο Μπόρλεϊ.

Τι απέγινε ο Έντμουντ Κουάμαν, δεν γνωρίζουμε. Το σημειωματάριο και το μολύβι του βρέθηκαν πράγματι στο Πρεσβυτέριο, φυσικά, αλλά όχι και ο ίδιος ο δημοσιογράφος ή άλλο στοιχείο της παρουσίας του. Έγιναν ερωτήσεις, ήρθε ξανά η αστυνομία του Έσσεξ στο Μπόρλεϊ, μαζί με τον αρχισυντάκτη της εφημερίδας που εργαζόταν ο Έντμουντ, ωστόσο οι έρευνες αποδείχθηκαν άκαρπες. Οι κάτοικοι του χωριού, βάσει των όσων είπαν, χωρίστηκαν σε δύο κατηγορίες: αυτούς που παραδέχτηκαν ότι τον είχαν δει και μίλησαν μαζί του και σε όσους είπαν ότι δεν είχαν συναντήσει κανέναν δημοσιογράφο εδώ και καιρό. Όλοι, πάντως, συμφώνησαν πως το Πρεσβυτέριο έπρεπε να καταστραφεί και να καθαγιαστεί, διότι, αν και ο Μπάρλοου είχε πεθάνει και η αλλόκοτη γυναίκα του είχε εξαφανιστεί, αυτό παρέμενε ένα διαβολικό μέρος.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:
Ο Μπένι Γουίλερ γεννήθηκε το 1883. Ζει και εργάζεται στο Λίβερπουλ. Του αρέσουν πολύ οι ιστορίες που δημοσιεύονται στο περιοδικό Weird Literature, καθώς και βιβλία τρόμου γνωστών συγγραφέων.

Τάκης Κομνηνός

——————————————————————————————————
Σημειώσεις: Το κείμενο αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Στο κείμενο αξιοποιούνται ιστορικά στοιχεία και πραγματικές τοποθεσίες, αλλά αυτό γίνεται κατά τρόπο μυθιστορηματικό.
Θα ήθελα την άποψή σας είτε εδώ, είτε (και) στην σελίδα του TheBluez.gr στο Facebook: https://www.facebook.com/TheBluez.gr
Βρείτε όλα τα κείμενά μου εδώ: https://thebluez.gr/author/anastkom/
Και εδώ όλα τα κεφάλαια της «Εντολής της Κόμισσας», που δημοσιεύονται σε συνέχειες: https://thebluez.gr/category/serials/—/

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.