«Είσαι παντρεμένος; Πώς; Πότε; Εγώ σε περίμενα!»
Η φωνή της έσπασε ντροπιασμένη από αυτό που μόλις είχε ακούσει. Τον κοίταζε στα μάτια, εκείνον τον άντρα που είχε περάσει τα τελευταία χρόνια να περιμένει πότε θα γυρίσει κοντά της και δεν μπορούσε να πιστέψει πως την πρόδωσε με τον χειρότερο τρόπο. Είχε δώσει την καρδιά του σε μία άλλη γυναίκα.
Ο Φώτης μάζεψε βιαστικά τα χέρια του και δεν την αγκάλιασε όπως ήθελε. Την είδε πώς μαζεύτηκε σαν πληγωμένο ζώο. Περίμενε αυτήν την αντίδραση αλλά τελικά δεν ήταν έτοιμος να την αντιμετωπίσει.
«Έγινε πριν τρία χρόνια. Την γνώρισα όταν πήγα στην Γερμανία. Την λένε Νικόλ. Είναι υπέροχη γυναίκα αλλά…» τραύλισε κοιτώντας νευρικά γύρω του μην τυχόν και τους δει κανείς. «Δεν είναι όμως αυτό που νομίζεις. Δεν είμαι ευτυχισμένος. Αυτός ο γάμος ήταν ένα λάθος. Εσύ ήσουν πάντα η μοναδική για εμένα. Εσένα αγαπάω!»
Τα δάκρυα ξεγλίστρησαν από τα μάτια της χωρίς να μπορεί να τα συγκρατήσει. Η καρδιά της διψασμένη από τα τόσα χρόνια αναμονής απολάμβανε αχόρταγα την εξομολόγησή του. Το μυαλό της προσπάθησε να πει πως δεν είναι σωστό, είναι παντρεμένος πια, ανήκει σε άλλη.
Η Εύα ένιωσε τη βροχή να δυναμώνει και να μουσκεύει τα ρούχα της. Τώρα όλο της το είναι φώναζε να φύγει μα εκείνη αρνιόταν να υπακούσει. Έπεσε στην αγκαλιά του σαν τρελή. Όσα φιλιά είχε χάσει τα πήρε όλα πίσω. Όσες αγκαλιές στερήθηκε τις ζήτησε πίσω και αυτές. Τα δάκρυα τα ξέπλυνε η βροχή που έπεφτε με δύναμη πάνω τους. Είχε αποφασίσει. Ο άντρας αυτός ήταν πάντα δικός της.
Ήταν είκοσι χρονών, συγχωριανοί, γυρνούσαν στα σκοτεινά σοκάκια με τις παρέες τους όταν έπεσαν ο ένας πάνω στον άλλον. Μόλις κοιτάχτηκαν ξέσπασαν σε γέλια από την αμηχανία και την ντροπή. Δεν μίλησαν μα με το βλέμμα τους αντάλλαξαν μια υπόσχεση. Το ίδιο βράδυ συναντήθηκαν κρυφά, μόνοι τους, δίπλα στο ποτάμι. Εκεί ορκίστηκαν ο ένας στον άλλον πως τίποτα στον κόσμο δεν θα τους χώριζε. Θυμήθηκε τη μέρα που εκείνος έπρεπε να φύγει για το εξωτερικό, για να κυνηγήσει τις σπουδές και το μέλλον του.
Λίγο πριν μπει στο καράβι της θύμισε πως θα γυρίσει. Να τον περιμένει της είπε όσο κι αν χρειαστεί. Και εκείνη τον πίστεψε. Τον πίστεψε τόσο πολύ, που άφησε τα καλύτερά της χρόνια να περάσουν χωρίς ποτέ να κοιτάξει άλλον άντρα.
«Μπορούμε ακόμα να είμαστε μαζί», ψιθύρισε στο αυτί της. «Λίγο χρόνο θέλω μόνο και θα την χωρίσω. Στο ορκίζομαι, καρδιά μου. Λίγο χρόνο θέλω μόνο»
«Δεν αντέχω άλλη μια μέρα μακριά σου, Φώτη. Μη μου το κάνεις αυτό. Δεν μπορώ να περιμένω άλλο!»
«Δεν γίνεται αλλιώς. Παίρνει χρόνο, δεν είναι απλή διαδικασία. Θα βρω ένα σπίτι. Ένα δικό μας σπίτι. Μόνο για εμάς, τι λες; Πες ναι, καρδιά μου!»
Η Εύα δεν άργησε να συμφωνήσει. Ακόμα μέσα στην αγκαλιά του ήταν και μύριζε το άρωμά του που κόντεψε να το ξεχάσει. Του έδωσε ένα τελευταίο φιλί πριν χαθεί μέσα στο σκοτάδι. Έπρεπε να επιστρέψει σπίτι. Η μαμά της θα ανησυχούσε. Ήταν η ώρα να πάρει τα φάρμακά της και δεν έπρεπε να καταλάβει τίποτα. Τάχυνε το βήμα και το μυαλό της έψαχνε μια δικαιολογία. Πού να έλεγε ότι ήταν απόψε και άργησε; Προσπαθούσε να σκεφτεί ένα πειστικό λόγο μα στο μυαλό της άκουγε ξανά την συζήτηση που είχε με τον Φώτη λίγο πριν φύγει με το καράβι. Να τον περιμένει όσο κι αν χρειαστεί της είχε πει. Θα είναι για λίγο. Μέχρι να κάνει λεφτά και να γυρίσει να την παντρευτεί. Ήθελε να είναι κύριος. Έτσι έλεγε. Και εκείνη έμεινε πίσω. Με την υπόσχεση που του έδωσε χαραγμένη στην καρδιά της.
Άρχισε να μετράει μέρες, μήνες και τελικά χρόνια. Στην αρχή έγραφαν συχνά. Μετά τα «σ’ αγαπώ» ξεθώριασαν πάνω στο χαρτί μέχρι που έσβησαν εντελώς τα τελευταία χρόνια. Και τώρα είχε ξαφνικά επιστρέψει. Ήταν πάλι κοντά της μέσα στην αγκαλιά της. Τι κι αν τα χαρτιά έλεγαν ότι ήταν παντρεμένος με άλλη γυναίκα. Η καρδιά του ήταν δική της. Αυτό είχε σημασία.
Η πόρτα έκλεισε πίσω της με έναν δυνατό ήχο. Μόρφασε γιατί φοβήθηκε μη ξύπνησε την μαμά της. Κοίταξε τα ρούχα της που έσταζαν νερό στα πλακάκια του χολ. Ακόμα δεν είχε σκεφτεί μια καλή δικαιολογία. Με έκπληξη είδε την μητέρα της να κάθεται στο σαλόνι με το φως του πορτατίφ αναμμένο και ένα πλεκτό στα χέρια της. Μόλις κοίταξε το πρόσωπο της κόρης της κατάλαβε. Δεν ήταν η βροχή, το κλάμα, το τρέξιμο να γυρίσει γρήγορα πίσω. Ήταν εκείνος ο έρωτας. Ο γνωστός, επώδυνος έρωτας που είχε πληγώσει το παιδί της.
«Γύρισε ο Φώτης;»
Η Εύα κοκάλωσε. Πήγε κατευθείαν να αλλάξει χωρίς να απαντήσει. Πώς περίμενε να μην καταλάβει η μάνα της ότι είχε επιστρέψει; Θα είδε ότι έλαμπαν τα μάτια της από χαρά. Πώς να μην το καταλάβει;
«Πρέπει να σου πω κάτι», πήρε μια βαθιά ανάσα και έκατσε απέναντί της. «Παντρεύτηκε, μαμά», είπε χαμηλόφωνα κοιτώντας το πάτωμα. Εκείνη τη στιγμή δεν είχε καταλάβει γιατί δεν μπορούσε να κοιτάξει την μάνα της στα μάτια. «Παντρεύτηκε εκεί στην Γερμανία. Μια γυναίκα στην εταιρεία του. Αλλά ο γάμος του έχει τελειώσει. Είναι μόνο στα χαρτιά. Δεν σημαίνει τίποτα για αυτόν! Θα ζήσουμε μαζί, μαμά. Θα φύγω από το σπίτι. Ξέρω ότι δεν θα συμφωνήσεις αλλά…»
Η μάνα της δεν έδειξε έκπληξη, μόνο άφησε να βγει ένας βαθύς αναστεναγμός, πικρός σαν τα λόγια της κόρης της. Δεν την άφησε να τελειώσει την πρόταση.
«Να συμφωνήσω σε τι; Να γίνεις η ερωμένη ενός παντρεμένου άντρα; Νομίζεις ότι θα χωρίσει ποτέ; Σε κοροϊδεύει, παιδί μου. Και εσύ στο τέλος δεν θα χάσεις μόνο τα νιάτα σου αλλά και την αξιοπρέπειά σου! Πόσα χρόνια σου έλεγα ότι άδικα μαραζώνεις για αυτόν; Πόσα χρόνια σου έλεγα να φτιάξεις την ζωή σου; Τι κατάλαβες που τον περίμενες; Επέστρεψε παντρεμένος. Εσύ τι θες να είσαι; Η αιτία που θα χωρίσει; Θεέ μου! Θα μπεις ανάμεσα σε ένα ζευγάρι! Έτσι σε έχω μεγαλώσει; Αυτές τις αξίες σου έδωσα; Αυτή είναι η ηθική σου, Εύα;»
«Όχι, δεν είναι έτσι!» φώναξε σαστισμένη από τις κατηγορίες της μητέρας της. Περίμενε την άρνησή της αλλά όχι αυτόν τον εξευτελισμό. «Δεν περιμένω να καταλάβεις αλλά με ποιο δικαίωμα με κρίνεις; Με αγαπάει ακόμη, μαμά. Πάντα εμένα αγαπούσε. Δεν θες να το καταλάβεις; Δεν θα ζήσω όπως περιμένεις εσύ ή ο υπόλοιπος κόσμος. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι παντρεμένος στα χαρτιά. Εκείνος είπε ότι δεν είναι πια ευτυχισμένος. Άρα δεν υπάρχει αληθινός γάμος. Και δεν επιθυμώ τίποτα περισσότερο από το να φύγω μαζί του. Καληνύχτα, μαμά. Για όσο ακόμα είμαι εδώ μέσα»
Ένα κρυφό σπίτι. Αυτό ήταν δηλαδή το όνειρο της κόρης της; Της μίλησε απότομα και το μετάνιωσε που δεν κράτησε την ψυχραιμία της. Έπρεπε όμως να την συνεφέρει, να ανοίξει τα μάτια της να δει την αλήθεια. Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτός γύρισε για να κοροϊδέψει την κόρη της. Δεν μπορούσε να δεχτεί ότι έχανε το παιδί της.
Το διαμέρισμα ήταν στον τρίτο όροφο μιας ήσυχης πολυκατοικίας και όταν μπήκαν μέσα μύριζε ακόμα φρέσκια μπογιά. Στην αρχή, η Εύα πελάγωσε μέχρι να τακτοποιήσει όλες τις κούτες και να το κάνει να μοιάζει με αληθινό σπίτι. Διάλεξε κουρτίνες που άφηναν το φως να μπαίνει, γέμισε τα βάζα με λουλούδια και τακτοποίησε τα φλιτζάνια για τον πρωινό τους καφέ.
«Είναι προσωρινό», έλεγε στον εαυτό της κάθε φορά που κλείδωνε την πόρτα από μέσα. «Μέχρι να βγει το διαζύγιο». Επαναλάμβανε στον εαυτό της κάθε μέρα τα λόγια του Φώτη.
Όμως ο χρόνος έχει έναν δικό του τρόπο να ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Οι εβδομάδες έγιναν μήνες και οι μήνες έγιναν πάλι χρόνια. Τα λουλούδια στα βάζα ξεραίνονταν και δεν τα άλλαζε πια με φρέσκα. Το δεύτερο φλιτζάνι του καφέ έμενε τις περισσότερες μέρες στο ντουλάπι. Ο Φώτης ερχόταν σπάνια πια και όταν πήγαινε καθόταν λίγο, ίσα να αφήσει το νέο του άρωμα στον χώρο να έχει κάτι να θυμάται από αυτόν η Εύα. Την γέμιζε φιλιά, υποσχέσεις και ακριβά δώρα. Της άφηνα χρήματα στο τραπέζι για τα έξοδα του σπιτιού και της ζωής της που ζούσε ξανά μόνη της όπως έκανε και πριν.
«Οι δικηγόροι το καθυστερούν», έλεγε τον τελευταίο καιρό και έφευγε πάλι χωρίς να της λέει πού πάει. «Κάνε υπομονή, καρδιά μου»
Κι εκείνη έκανε υπομονή. Περνούσε μόνη γιορτές, αργίες, μέρες γιορτινές, χαρούμενες, οικογενειακές. Η μητέρα της δεν την ξαναρώτησε ποτέ για εκείνον. Μια δυο φορές πήγε να την επισκεφτεί η Εύα αυτά τα χρόνια. Η σιωπή ανάμεσά τους ήταν βαριά και δεν ήξεραν πια πώς να την διορθώσουν. Μαράζωσε και η μάνα της βλέποντας την κόρη της να θυσιάζεται για να αποδείξει ότι αυτός ο έρωτας άξιζε όλον αυτόν τον πόνο. Πρόλαβε στην τελευταία τους συνάντηση να της δώσει ένα φιλί μουσκεμένο με δάκρυα και να την αγκαλιάσει με τα ροζιασμένα της χέρια μια τελευταία φορά πριν πεθάνει. Δεν πρόλαβε να δει το τέλος αυτής της ιστορίας.
Η γυναίκα του Φώτη ήξερε τα πάντα. Αδιάφορη ήταν ούτως ή άλλως, αυτό δεν ήταν ψέμα. Ο γάμος αυτός ήταν μια συνεργασία για εκείνη. Όταν μαθεύτηκε όμως στη εταιρεία ότι ο άντρας της έχει κρυφό σπίτι με άλλη γυναίκα έγινε έξαλλη. Του ξεκαθάρισε πως έπρεπε να κρατάει χαμηλό προφίλ, να είναι διακριτικός, να μην ξέρει κανείς τι κάνει. Πως δεν την νοιάζει τι κάνει στην ζωή του αλλά να μην του περάσει καν η ιδέα να ζητήσει διαζύγιο γιατί θα του έπαιρνε και το τελευταίο ευρώ από την περιουσία τους. Του ξεκαθάρισε ότι θα τον πετούσε έξω από την εταιρία και θα έχανε όλα όσα έχτισε με τόσο κόπο. Έπρεπε να διαλέξει. Και ο Φώτης κατάλαβε ότι είχε κάνει λάθος. Έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός.
Οκτώ χρόνια έζησε σε εκείνο το κρυφό σπίτι η Εύα πριν αποφασίσει να μαζέψει τα πράγματά της και να γυρίσει σπίτι της. Δεκαοχτώ χαμένα χρόνια στο σύνολο που δεν γύριζαν ξανά πίσω. Κάθε σπασμένο κομμάτι της μπήκε ξανά στις κούτες που με τόση χαρά είχε ανοίξει όταν πρωτοπήγε εκεί. Τώρα κοίταξε μια τελευταία φορά τον χώρο και έκλεισε πίσω της την πόρτα για πάντα.
Ο Φώτης δεν την αναζήτησε. Ξενοίκιασε το σπίτι σαν να μην υπήρξε ποτέ για αυτόν και απλά συνέχισε να ζει. Το κατάλαβε και ο ίδιος πως ήταν άδικος κόπος. Η Εύα ήξερε πια. Αλλιώς δεν θα έφευγε χωρίς να τον αποχαιρετήσει. Ήταν σαν να έσκασε η φούσκα που είχε φτιάξει γύρω της. Τόσα χρόνια πήγαν στράφι. Θα ήταν πιο προσεκτικός την επόμενη φορά να μην το μάθει κανείς. Στην ζωή του γρήγορα θα βρισκόταν άλλη Εύα να πάρει την θέση της. Μια άλλη γυναίκα που θα πίστευε τα μεγάλα του λόγια, τις δακρύβρεκτες ιστορίες του, τα ψεύτικα αισθήματά του, τις υποσχέσεις του ότι θα χωρίσει. Μια άλλη γυναίκα θα έχανε τον χρόνο της μαζί του και ίσως κάποια στιγμή να νοίκιαζε ξανά και κανένα κρυφό σπίτι.
CC
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇