Ιούνιος , 2025
Η Φιλιώ ξύπνησε με μία περίεργη διάθεση εκείνο το πρωινό. Ήταν μόλις μέσα Ιουνίου αλλά οι ζέστες είχαν μπει για τα καλά. Οι προβλέψεις έδειχναν ότι το φετινό καλοκαίρι θα ήταν πολύ δύσκολο για όλους. Ευτυχώς ο Αύγουστος δεν ήταν μακριά, μόλις δύο μήνες. Το είχε αποφασίσει εδώ και καιρό, από όταν είχε μπει η νέα χρονιά. Αυτή την φορά θα πήγαινε διακοπές με τις φίλες της.
Η Μαρία και η Θεανώ ήταν για αυτήν οι αδελφές ψυχές. Φιλία που κρατούσε από το δημοτικό. Ήταν αχώριστες και ανύπαντρες.
«Στις μέρες μας τα ζευγάρια δεν παντρεύονται, μένουν μαζί. Συζούν» έλεγε η Μαρία με την τετράγωνη λογική της.
«Όχι βρε κορίτσια, άμα βρεις τον άνθρωπό σου γιατί να μην τον παντρευτείς; Να κάνεις οικογένεια; Και ένα παιδάκι άμα θέλει ο Θεός;» συμπλήρωνε η Φιλιώ.
«Εσύ συνεχίζεις να κάνεις όνειρα μου φαίνεται. Τόσα χρόνια έχουν περάσει. Δεκαοκτώ! Μία ζωή. Ακόμη περιμένεις το μονόπετρο; Πάρ’ το απόφαση. Δεν θα έρθει ποτέ» της είπε η Θεανώ κοφτά.
Ήταν λίγο πριν την Πρωτοχρονιά του 2025. Ο καιρός ήταν υπέροχος. Δεν έκανε τόσο κρύο. Οι τρείς φίλες είχαν μαζευτεί στο σπίτι της Φιλιώς. Το είχαν παράδοση μετά τα Χριστούγεννα και λίγο πριν έρθει ο καινούριος χρόνος να μαζεύονται εναλλάξ στο σπίτι της καθεμίας. Ήταν ευκαιρία να βρεθούν μαζί, να τα πουν, να γελάσουν με την καρδιά τους ή ακόμη και να κλάψουν.
Τα λόγια της Θεανώς ήχησαν στα αυτιά της σαν την ηχώ στα βουνά. Πόσο δίκιο είχε η φίλη της. Τα χρόνια είχαν περάσει σαν νερό. Κόντευε τα σαράντα η Φιλιώ και ακόμη δεν είχε ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας. Παιδί δεν είχε κρατήσει στην αγκαλιά της.
Ο Κώστας, ο σύντροφός της, ήταν ένας άντρας που είχε παντρευτεί την καριέρα του. Γνωστός δικηγόρος των Αθηνών και πιστός στις αντιλήψεις του για γάμο. Ούτε να ακούσει το «Γ»της λέξης δεν ήθελε.
Η Φιλιώ στην αρχή δυσανασχετούσε και περίμενε κάθε χρόνο να ακούσει τα ποθητά λόγια της πρότασης να βγαίνουν από το στόμα του αγαπημένου της. Ειδικά στην επέτειό τους στολιζόταν με τα κομψότερα ρούχα και περίμενε. Τι; Μία πρόταση που δεν ήρθε ποτέ ή άργησε να έρθει.
Η Θεανώ ήταν αυτή που την ταρακούνησε και την ξύπνησε από τον λήθαργό της. Ήταν βολεμένη και αυτή. Με τα χρόνια έμαθε να μην περιμένει τίποτα και της ήταν αρκετό λίγες μέρες διακοπών τον Αύγουστο ή τον Φεβρουάριο για σκι στον Παρνασσό.
Δύο Σάββατα τον μήνα βρίσκονταν ερωτικά. Κυρίως στο σπίτι της. Μετά την έξοδό τους σε ένα καλό εστιατόριο αυτό που ακολουθούσε ήταν να κοιμηθούν μαζί. Το Κυριακάτικο ξύπνημα δίπλα του της αρκούσε. Τι άλλο να ζητήσει ύστερα από τόσα χρόνια;
Έβλεπε και τα άλλα ζευγάρια που ήταν παντρεμένα και χώριζαν μετά από λίγο.
«Δεν βλέπεις Φιλιώ μου τι γίνεται γύρω μας; Ξέρεις πόσα διαζύγια διαχειρίζομαι τον χρόνο; Έχω χάσει το μέτρημα. Τι θες; Να προσθέσουμε και άλλο ένα στην λίστα με το δικό μας;»
«Μα πώς το λες αυτό, Κώστα μου; Γιατί να συμβεί και σε μας; Δεν σε καταλαβαίνω. Δεν θες να με βλέπεις πια. Αυτό είναι. Με βαρέθηκες μου φαίνεται»
«Όχι βρε κουτό. Αφού ξέρεις πόσο σε νοιάζομαι. Με τόσες υποχρεώσεις και τόσα ταξίδια στο εξωτερικό για συνέδρια, πού να βρεθεί χρόνος και για μας; Κι αν έρθει κανένα παιδί, να μην βλέπει και τον πατέρα του; Εγώ το είχα καημό με τον δικό μου που έλειπε τόσο πολύ. Η μάνα μου κουράστηκε να μας μεγαλώσει μόνη της εμένα και την αδελφή μου. Η πατρική φιγούρα ήταν για μας τόσο θολή. Κι ας ήταν μαζί μας ο πατέρας μας λίγες μέρες τα Χριστούγεννα. Εμάς δεν μας έφτανε. Ελπίζω να με νιώθεις κορίτσι μου»
«Αχ Κώστα μου… Τι κορίτσι! Δεν βλέπεις τις ρυτίδες γύρω από τα μάτια μου;»
«Για μένα θα είσαι πάντα το κορίτσι μου»
Αυτά της έλεγε και την έριχνε κάθε φορά. Της έλεγε την μαγική λέξη και μαλάκωνε η ψυχή της. Όμως τώρα τα πράγματα είχαν αλλάξει. Γιατί η Φιλιώ δεν ήταν πια η ίδια. Μεγάλωνε και το ένιωθε. Το βιολογικό της ρολόι ίσα που το άκουγε. Τα λόγια της φίλης της ήταν αρκετά για να την φέρουν αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Το σκεφτόταν κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Θα έβαζε ένα τέλος στην σχέση της και θα ήταν οριστικό. Για εκείνη δεν υπήρχαν πισωγυρίσματα. Μια και έξω!
Το ημερολόγιο έδειχνε 15 Ιουνίου. Είχαν επέτειο γνωριμίας. Ο Κώστας επέμενε να φάνε στο εστιατόριο της λίμνης της Βουλιαγμένης. Τους άρεσε αυτό το μέρος. Ήταν πολύ ρομαντικό. Τα τραπεζάκια με τα κεράκια γύρω από την λίμνη, το δροσερό αεράκι που ερχόταν από την θάλασσα και σε χάιδευε απαλά. Ήταν όλα τόσο ρομαντικά.
Η Φιλιώ φόρεσε ένα απλό μακρύ φόρεμα στο χρώμα του μπλε ρουά. Οι καστανές μπούκλες της πλαισίωναν το πρόσωπό της με χάρη. Έμοιαζε με τους αγγέλους του Μποτιτσέλι. Είχε βάψει μόνο τις βλεφαρίδες της ενώ ένα απαλό ροζ κραγιόν χρωμάτισε τα καλοβαλμένα χείλια της. Πήρε το λευκό της σάλι στο χέρι, την μικρή της τσάντα και περίμενε τον Κώστα να την πάρει από το σπίτι της.
Μιλούσε περίεργα ο Κώστας απόψε. Τον καταλάβαινε αμέσως ύστερα από τόσα χρόνια. Δεν μπορούσε να της κρυφτεί. Τον ένιωθε χαρούμενο αλλά γιατί; Μία απλή βραδιά ήταν σαν όλες τις άλλες. Τι κι αν είχαν επέτειο; Δεκαοχτώ χρόνια μαζί. Το είχε συνηθίσει πια. Θα υπήρχε άλλη χρονιά; Ποιος ξέρει. Μάλλον όχι.
Ο Κώστας παρέδωσε τα κλειδιά του αυτοκινήτου στον παρκαδόρο και έριξε μία ματιά στην λίμνη από ψηλά. Πόσο ήρεμη ήταν απόψε.
Όταν κάθισαν στο τραπέζι παρήγγειλαν ένα απεριτίφ. Ο σερβιτόρος τους είπε ότι στα διπλανά τραπέζια ίσως να υπήρχε φασαρία για απόψε γιατί ένα ζευγάρι γιόρταζε τη αργυρή επέτειο γάμου του.
«Ίσως να ενοχληθείτε από την φασαρία του κόσμου γύρω σας. Αλλά θα είναι χαρούμενες οι φωνές. Βλέπετε το ζευγάρι στα δεξιά σας; Έχουν επέτειο γάμου και γιορτάζουν τα εικοσιπέντε χρόνια τους μαζί. Καταλαβαίνετε τον ενθουσιασμό τους. Είναι περισσότερο εκδηλωτικοί από όσο πρέπει. Αλλά μία φορά γιορτάζει κανείς. Σωστά;»
«Μην ενοχλείστε, καταλαβαίνουμε» απάντησε ο Κώστας.
Η Φιλιώ σκέφτηκε: Τι ειρωνεία! Αυτοί γιορτάζουν την αργυρή τους επέτειο γάμου, ενώ εμείς δεκαοχτώ χρόνια γνωριμίας! Αχ Κώστα, μου φαίνεται ότι θα είναι και η τελευταία μας. Σκέφτηκε από μέσα της.
Αφού έδωσαν την παραγγελία για το φαγητό και το κρασί ο Κώστας άρχισε να σχολιάζει το ζευγάρι δίπλα τους.
«Μα κοίτα τους πόσο χαρούμενοι φαίνονται. Άραγε να έχουν ζήσει καλά μαζί; Ποιος ξέρει»
«Αν δεν ήταν καλά Κώστα δεν θα βρίσκονταν εδώ. Ή θα είχαν χωρίσει ή ο καθένας θα περνούσε την βραδιά όπως τον βόλευε. Γιατί να κοροϊδεύουν τον κόσμο; Ή τους εαυτούς τους; Δεν υπάρχει λόγος. Στην εποχή μας ποιος κρατάει τα προσχήματα; Ή αγαπάς και συγχωρείς ή όχι. Δεν υπάρχουν ημίμετρα για μένα. Συμφωνείς;»
«Δεν έχεις και άδικο εδώ που τα λέμε. Ξέρεις πια τα ζευγάρια αν δεν χωρίσουν στα νιάτα τους τολμούν να χωρίσουν σε μεγάλη ηλικία. Αφού φύγουν τα παιδιά από το σπίτι τότε νιώθουν ένα κενό. Έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα. Δεν μπορεί να ανεχτεί ο ένας τον άλλον πια. Και το διαλύουν. Τα λεγόμενα γκρίζα διαζύγια είναι αυτά. Είναι πολύ της μόδας. Εσύ το βρίσκεις σωστό, Φιλιώ;»
«Εγώ ένα ξέρω Κώστα. Άμα ραγίσει το γυαλί δεν ξανακολλάει. »
«Ίσως να έχεις δίκιο. Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου, αγάπη μου, ύστερα από κάποια χρόνια; Πού θα ήθελες να βρίσκεσαι;»
«Με βρίσκεις απροετοίμαστη για αυτή την απάντηση. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα ήθελα να είμαι καλά με μένα. Να είμαι ήρεμη και χαρούμενη. Μα γιατί με ρωτάς;»
Εκείνη την στιγμή καμιά δεκαριά βεγγαλικά φώτισαν τον ουρανό με πολύχρωμες εκρήξεις. Το ζευγάρι και οι καλεσμένοι σηκώθηκαν από τις καρέκλες τους για να θαυμάσουν τα πυροτεχνήματα και άρχισαν να χειροκροτούν. Φωνές ενθουσιασμού ακούγονταν ενώ η μουσική έγινε πιο δυνατή.
Μόνο η Φιλιώ έμεινε σταθερή στην θέση της. Και τότε ένιωσε το χέρι του Κώστα να σφίγγει το δικό της.
«Φιλιώ μου, κοίτα με λίγο» της είπε.
Γύρισε και τον κοίταξε με απορία. Τα μάτια του ήταν τόσο διαφορετικά απόψε. Δεν ήταν ο Κώστας που ήξερε, της καθημερινότητας, της δουλειάς ή των «θα δούμε». Ήταν ο Κώστας των δεκαοχτώ χρόνων πριν.
«Τι συμβαίνει; Γιατί με κοιτάζεις έτσι. Να ανησυχήσω;» τον ρώτησε.
Εκείνη την στιγμή ο Κώστας πήρε το χέρι της και το έφερε στα χείλια του. Ήταν τόσο τρυφερό και απαλό το φιλί του. Ποτέ δεν το είχε κάνει αυτό. Συνήθως ένα φιλί στο μέτωπο του ήταν αρκετό.
«Ξέρεις Φιλιώ, δεν ήταν τυχαίο που ήρθαμε εδώ απόψε. Ναι, το συνηθίζουμε τέτοια μέρα αλλά απόψε ήταν ιδιαίτερη η βραδιά. Η εκδήλωση για την επέτειο γάμου του ζευγαριού δίπλα μας μου ήταν γνωστή. Ο υπεύθυνος με είχε ενημερώσει γιατί ίσως να μας ενοχλούσαν οι φωνές και τα βεγγαλικά. Δεν ξέρω τι έγινε αλλά ένιωσα ότι τόσα χρόνια, δεκαοκτώ, πέρασαν από πάνω μας. Θα μπορούσαμε και εμείς να γιορτάζαμε την επέτειο γάμου μας, γιατί όχι; Τι θα έλεγες από εδώ και πέρα να το αλλάξουμε όλο αυτό και να επισημοποιήσουμε την σχέση μας;» της είπε ο Κώστας και ήταν εκείνη την στιγμή έβγαλε από την τσέπη του ένα κόκκινο βελούδινο κουτί.
Η Φιλιώ κοίταξε το κουτί και μετά τον Κώστα. Τα χέρια της έτρεμαν. Δεκαοχτώ χρόνια περίμενε αυτή την στιγμή και τώρα που ήρθε δεν ήξερε τι να πει.
«Κώστα…» ψέλλισε και τα χείλη της έτρεμαν από φόβο; Από συγκίνηση;
«Άνοιξέ το» της είπε εκείνος.
Το άνοιξε σιγά σιγά. Τα μάτια της θόλωσαν για λίγο. Αν της το είχε προσφέρει πριν λίγα χρόνια θα είχε ουρλιάξει από την χαρά της. Τώρα όμως; Δεν έκανε καμία προσπάθεια να κρύψει την αμηχανία της. Δεν ήταν πια η νεαρή κοπέλα που περίμενε το μονόπετρο. Ήταν μία γυναίκα ώριμη που έμαθε να μην περιμένει τίποτα πια.
Ο Κώστας κατάλαβε την αμηχανία της και της έσφιξε το χέρι πιο δυνατά.
«Αγάπη μου, δεν χρειάζεται να μου απαντήσεις τώρα. Δεν θέλω να σε πιέσω. Θέλω μόνο να ξέρεις ότι το θέλω. Πραγματικά το θέλω. Όχι γιατί πρέπει, αλλά για σε αγαπάω ακόμη και σε νοιάζομαι»
«Κώστα δεν ξέρω τι να πω. Σε ευχαριστώ που μου δίνεις τον χρόνο που πρέπει. Ας χαρούμε το υπόλοιπο της βραδιάς και ας απολαύσουμε το φαγητό μας. Τι λες;»
«Έχεις δίκιο γλυκιά μου, θα περιμένω όσο χρειάζεται. Ας πιούμε στην αγάπη μας που κρατάει ακόμη μαζί και στην μελλοντική κοινή μας ζωή» της είπε και σήκωσε το ποτήρι με το λευκό κρασί.
«Στην υγειά μας λοιπόν…» του απάντησε η Φιλιώ.
Ούτε που κατάλαβε πώς έφαγε εκείνο το βράδυ. Σαν να ήταν μόνη της αισθανόταν. Κανένας θόρυβος, καμία κουβέντα δεν έφτανε στα αυτιά της. Μόνο ο ήχος από την θάλασσα που δεν ήταν μακριά τους την ηρεμούσε. Αχ και να μπορούσε να βάλει τα πόδια της στο νερό. Να τα νιώσει λίγο δροσερά.
Έκλεισε τα μάτια και φαντάστηκε τον εαυτό της να κολυμπάει. Για αυτήν το φάρμακό της ήταν το νερό. Λίγα δευτερόλεπτα της πήρε για να πάρει τα πάνω της. Εξάλλου το είχε αποφασίσει από πριν. Τόσα χρόνια περίμενε. Και τώρα που ήρθε η ώρα της πρότασης γάμου δεν ήξερε τι να πει. Είχε μάθει να περιμένει. Τώρα είχε έρθει η ώρα να ζήσει όπως εκείνη ονειρευόταν. Παιδιά πια δεν ήταν στο πρόγραμμά της. Ήταν αρκετά μεγάλη για ένα τέτοιο τόλμημα. Θα το τραβούσε μέχρι το τέλος και όπου βγει.
«Τι λες φεύγουμε σε λίγο; Έχω αρχίσει να κρυώνω. Σε πειράζει;»
«Όχι καθόλου»
Το αυτοκίνητο είχε πάρει την κατεύθυνση προς τον Πειραιά. Ανέβηκε την Αλίμου και σε λίγο βρέθηκε έξω από το σπίτι της Φιλιώς.
Ο Κώστας έσβησε την μηχανή, γύρισε προς το μέρος της και την ρώτησε με λάγνο ύφος.
«Να ανέβω για ένα ποτό;»
Εκείνη τον κοίταξε με αποφασιστικότητα. Πήρε μια βαθιά ανάσα και του απάντησε όσο πιο ήρεμα μπορούσε.
«Καλύτερα να το αφήσουμε. Α, Κώστα να σου απαντήσω και στην πρότασή σου. Τι λες;»
Ο Κώστας δεν περίμενε τόσο γρήγορα την απάντησή της.
«Ναι…»
«Όχι, η απάντησή μου είναι όχι. Δεν θα σε παντρευτώ Κώστα»
Αν του είχες ρίξει κεραυνούς στο κεφάλι, αν το είχες πετάξει από τον Όλυμπο το σοκ που έπαθε θα ήταν λιγότερο ανώδυνο από την άρνηση της Φιλιώς.
«Μα γιατί; Τι άλλαξε; Δεν καταλαβαίνω» την ρώτησε με τα γεμάτα απορία λόγια να βγαίνουν από τα χείλια του.
«Τίποτα δεν άλλαξε. Ούτε έπαψα να σε αγαπώ. Όχι όμως με την φλόγα που ένιωθα πριν. Κουράστηκα να σε περιμένω τόσα χρόνια. Με καλούσαν σε γάμους και δεν πήγαινα γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν θα γινόμουν ποτέ νύφη. Κι όχι να φορέσω νυφικό και τούλια και λουλούδια στα μαλλιά. Ήθελα μόνο να ήμαστε μαζί ενωμένοι στα μάτια του Θεού και να κάνουμε οικογένεια. Τώρα για μένα η λέξη παιδί είναι σχεδόν απαγορευμένη. Κοντεύω τα σαράντα αν δεν το έχεις καταλάβει. Τι να κάνω τώρα;»
«Μα στην εποχή μας υπάρχουν λύσεις για αυτό. Ούτε η πρώτη θα είσαι, ούτε η τελευταία που θα γίνει μητέρα μετά τα σαράντα»
«Και ποιος σου είπε ότι εγώ θέλω να περάσω τόσες δοκιμασίες; Το θέμα δεν είναι μόνο η μητρότητα, Κώστα. Είναι και η πατρότητα. Και στην δική μας περίπτωση εγώ σαν γυναίκα θα υποστώ τις θεραπείες και τα φάρμακα. Όχι εσύ, όχι το δικό σου κορμί. Κατάλαβέ το, το ΟΧΙ είναι ΟΧΙ. Δεν το παίρνω πίσω. Και μάλλον εδώ θα τελειώσει η σχέση μας. Να μείνουμε φίλοι; Δεν ξέρω αν υπάρχει φιλία μετά από έναν χωρισμό. Σίγουρα όχι, μίσος; Δεν σε μισώ, δεν σε εχθρεύομαι. Σε νοιάζομαι αλλά δεν μπορώ να συνεχίσω την ζωή μου μαζί σου. Δεν θέλω!»
Με αυτά τα λόγια, που ήταν και τα τελευταία που βγήκαν από τα χείλια της, η Φιλιώ άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου και έφυγε αφήνοντας τον Κώστα αποσβολωμένο να την κοιτάει ενώ εκείνη χανόταν στο σκοτάδι.
Η Φιλιώ ανέβηκε στο σπίτι, έκλεισε την πόρτα και μαζί της μία ολόκληρη ζωή πίσω της. Χωρίς να βγάλει τα παπούτσια της έπεσε στο κρεβάτι. Σε λίγο το μαξιλάρι της είχε μουσκέψει από τα δάκρυά της. Ήταν δάκρυα λύπης και ταυτόχρονα ανακούφισης.
Αργότερα τα δάκρυα αυτά έγιναν χαράς και ελπίδας.
Αύγουστος, 2025
Ταξίδι στην Πάρο
Οι τρεις φίλες κάθισαν στα καθίσματα του πλοίου που σε λίγο θα αναχωρούσε για τα νησιά. Τα μελτέμια είχαν έρθει νωρίτερα φέτος, ήταν μια δροσερή ανακούφιση στις ζέστες που είχαν προηγηθεί. Πόσο το περίμεναν το φετινό καλοκαίρι. Διακοπές, μία μαγική λέξη που την ακούς όταν πλησιάζει ο Αύγουστος από τα χείλη όλου του κόσμου. Λίγοι πια έχουν την τύχη να τις απολαύσουν. Η Φιλιώ ήταν μία από αυτούς. Η Πάρος την περίμενε με τις ατελείωτες γαλάζιες παραλίες της και τα γαλανά νερά της.
Ένιωθε τόσο ελεύθερη ύστερα από τόσα χρόνια. Αν δεν το είχε προετοιμάσει στο μυαλό της από την αρχή της χρονιάς ίσως τώρα να μην βρισκόταν στο πλοίο με τα κορίτσια. Ίσως να ανέβαινε τα σκαλιά μιας εκκλησίας ή ενός δημαρχείου. Ποιος ξέρει;
Η απόφασή της να τα αλλάξει όλα, να φέρει τα πάνω κάτω μόνο για καλό της ήταν. Το χαμόγελο στα χείλια της είχε επανέλθει. Ήταν πια ελεύθερη να ζήσει. Και το επιβεβαίωσε όταν το πλοίο ξεκίνησε για το ταξίδι του.
Βγήκε στο κατάστρωμα να δει τα πλοία που έφευγαν. Μαζί με αυτά έφευγε και από πάνω της η παλιά της ζωή.
Αεροδρόμιο, Ελευθέριος Βενιζέλος
Ο Κώστας περίμενε να αλλάξει γνώμη η Φιλιώ. Όσες φορές και να την κάλεσε έπεφτε σε τοίχο. Η μόνη φωνή που άκουγε ήταν του τηλεφωνητή: Αφήστε το μήνυμά σας και θα σας καλέσω όταν επιστρέψω.
Ποτέ δεν πήρε απάντηση. Σχεδόν δύο μήνες το ίδιο σκηνικό. Το πήρε απόφαση πια. Δεν θα την παρακαλούσε άλλο.
Έφτιαξε την βαλίτσα του και ίσα που πρόλαβε το τελευταίο εισιτήριο για Ρώμη. Η πτήση του ήταν προγραμματισμένη για την επόμενη μέρα. Όταν έφτασε στο αεροδρόμιο αφού πέρασε τον έλεγχο κάθισε σε ένα καφέ να απολαύσει τον εσπρέσο του. Δεν ένιωθε κανένα βάρος πια. Δεν θα είχε να λογοδοτήσει σε καμία γυναίκα για τις πράξεις του, για τις σκέψεις του. Και αυτό του άρεσε. Ήταν ελεύθερος να ζήσει χωρίς δεσμεύσεις αυτήν την φορά. Μόνο που δεν ήξερε ότι γυναίκες σαν την Φιλιώ δύσκολα θα έβρισκε. Αυτό το κατάλαβε αρκετά αργότερα.
Γιατί έτσι είναι ο χωρισμός. Δεν είναι πάντα πόνος. Είναι και λύτρωση αν όχι και για τους δύο, σίγουρα για έναν.
Δήμητρα Καμπόλη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇