Τα σκυλιά της Εκάτης

Βγήκε στον δρόμο, κούμπωσε το μπουφάν και κατέβασε την κουκούλα του χαμηλά, καλύπτοντας τα μάτια του. Ήθελε ν’ απομακρυνθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα από την περιοχή χωρίς να έχει τυχαίες δυσάρεστες συναντήσεις.

Περπάτησε μέχρι τη στάση του λεωφορείου και, ευτυχώς η άφιξή του εκεί συνέπεσε με την άφιξη του λεωφορείου της γραμμής και χώθηκε αμέσως μέσα. Βρήκε μία θέση δίπλα στο παράθυρο και ρίχνοντας πάνω της το κορμί του, πήρε μια βαθιά αναπνοή και χαλάρωσε.

Τρεις στάσεις παρακάτω κατέβηκε. Θα έκανε τον υπόλοιπο δρόμο προς το σπίτι με τα πόδια. Ήθελε να του χτυπήσει λίγο το πρόσωπο ο αέρας, να εισπνεύσει οξυγόνο και να βάλει τα συναισθήματά του σε μία τάξη. Χώθηκε σ’ έναν δρόμο χωρίς πολλά φώτα, αλλά το μετάνιωσε. Ένα μαύρο μεγαλόσωμο σκυλί εμφανίστηκε μπροστά του. Δεν ήταν ούτε φιλικό ούτε επιθετικό. Κάθισε στα πίσω του πόδια κι έμεινε να τον κοιτάζει μ’ ένα βλέμμα περίεργο σαν να τον ζύγιζε για να διαπιστώσει αν αξίζει ή όχι.

Θα το απέδιδε στα περίεργα συναισθήματα που τον είχαν κατακλύσει, εξαιτίας του γεγονότος που προηγήθηκε, αλλά και πριν μέρες είχε γίνει το ίδιο σ’ έναν στενό σκοτεινό δρόμο τη πόλης που βρέθηκε για να παραδώσει τις πίτσες που παρήγγειλαν από το μαγαζί του.

Ένα στενό πιο πριν είδε κάτι σχολιαρόπαιδα να έχουν στριμώξει έναν εύσωμο συμμαθητή τους και να του ζητούν χρήματα. Στάθηκε για ένα λεπτό αναποφάσιστος για το αν έπρεπε να επέμβει ή όχι, αλλά όταν άρχισαν να τον χτυπούν, αποφάσισε να μην ανακατευτεί.
«Ας τους έδινε κι αυτός τα λεφτά του. Πού να μπλέκω; Άσε που θα κρυώσουν και οι πίτσες. Οι κακές κριτικές δίνουν και παίρνουν στις μέρες μας» σκέφτηκε κι έβαλε ξανά μπροστά το μηχανάκι.

Έξω από την πόρτα του σπιτιού στεκόταν και τον περίμενε ένα μεγαλόσωμο μαύρο σκυλί. Τρόμαξε εξαιτίας του μεγέθους και της επίμονης ματιάς του, αλλά όταν είδε πως δεν κινιόταν προς το μέρος του κάπως χαλάρωσε.

Ήταν ακριβώς το ίδιο με το σκυλί που καθόταν τώρα μπροστά του και τον ακολουθούσε με το βλέμμα. Ήταν τρομακτική και μόνο η υποψία ότι ήταν το ίδιο και πως τον ακολουθούσε από την άλλη άκρη της πόλης, γι’ αυτό αποφάσισε να μην το ξανασκεφτεί.

Άνοιξε το βήμα του, κυριευμένος από μια παράξενη ανησυχία, και μόλις προσπέρασε τη γωνία για να μπει στο φωτισμένο και πολυσύχναστο δρόμο της πόλης ανέπνευσε με ανακούφιση και ξέχασε το θηρίο που μόλις είχε δει.
«Εκάτη», έπεσε το μάτι τυχαία πάνω στο όνομα του δρόμου. Πρώτη φορά αναρωτήθηκε τι να σημαίνει. Μα τι έχει πάθει απόψε;
«Όλοι αυτοί οι σπουδαγμένοι με τους οποίους με σύγκρινε ο πατέρας μου, θα ξέρουν ποια είναι, αλλά τι με νοιάζει» σκέφτηκε κι ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφίστηκε στα χείλη του.

Θυμήθηκε τον θυμό του πατέρα του όταν τον ρώτησαν, ενώπιόν του, ποιο ήταν το νούμερο του σχολείου που φοιτούσε και δεν ήξερε. Ούτε βιβλία δεν κρατούσε μαζί του στο ΕΠΑΛ. Ευτυχώς, που ο πατέρας του είχε πολλούς γνωστούς από το κόμμα και δεν έχασε ποτέ την τάξη από απουσίες. Η φασαρία βέβαια που ακολουθούσε στο σπίτι ήταν ανυπόφορη, αλλά δεν έβαζε όρια στην καλοπέρασή του και πολύ καλά έκανε. «Πού είναι τώρα ο πατέρας να με δει!».

Έγραψε το μαγαζί στο όνομα της γυναίκας του κι εκείνος τρύπωσε στο δημόσιο με ένα πρόγραμμα γι’ ανέργους. Μετά βίας γράφει και διαβάζει, αλλά έχει τον τρόπο του και με αυτόν τον «έξυπνο» τρόπο, διώχνοντάς την, πήρε τη θέση της γραμματέως σ’ ένα τμήμα.

Έφυγαν όλοι, όταν έληξε το πρόγραμμα, εκείνος όμως ξαναέκανε τα χαρτιά του, διεκδικώντας τη θέση υπαλλήλου καθαριότητας και τον ξαναπήραν. Δε θα έμενε βέβαια στην καθαριότητα.
«Σιγά, επιχειρηματίας άνθρωπος να μη μαζεύω σκουπίδια», είχε πει σ’ έναν φίλο του. «Στην γραμματεία θα τοποθετηθώ πάλι. Δε χρειάζεται να ’μαι ξεφτέρι στη γραφή και την ανάγνωση. Να είμαι πονηρός χρειάζεται, να ’μαι σκληρός χωρίς τύψεις και να έχω «άκρες». Όποιος έχει «άκρες», δε φοβάται τίποτα».

«Πού είσαι πατέρα να με δεις που προφήτευες την καταστροφή μου!» μονολόγησε, καγχάζοντας, αλλά όταν το μάτι του έπεσε ξανά στην ταμπέλα όπου αναγραφόταν το όνομα του δρόμου τρόμαξε. Ακριβώς κάτω από το «Εκάτη» καθόταν στα πίσω του πόδια το μαύρο σκυλί και τον κοίταζε.

Περπάτησε πιο γρήγορα και μάλωσε τον εαυτό του που παρατηρούσε χαζομάρες, χωρίς να υπάρχει λόγος. Όλο το πρωί μιλούσαν στο γραφείο γι’ αυτά τα «χάλιγουιν» και για κολοκύθες και για φαντάσματα και νύχτες νεκρών και λεπτά πέπλα ανάμεσα στους δυο κόσμους. Τον επηρέασαν οι κλώσες που έκαναν και τις ατρόμητες. Πήρε μια βαθιά αναπνοή και ηρέμησε.

Περπάτησε ανάμεσα στο πλήθος, το μάτι του έπεσε πάνω σε ένα ζευγάρι ανδρών που κρατιόταν από το χέρι και επέτρεψε στον εαυτό του, τώρα που είχε απομακρυνθεί αρκετά κι ένιωθε ασφαλής να επεξεργαστεί αυτό που είχε κάνει απόψε.

Δεν είναι πολύς καιρός που ένας συνάδελφος του εκμυστηρεύτηκε ότι του αρέσουν οι άντρες και του ξύπνησε μια παλιά επιθυμία να πάει κι αυτός με άντρα. Καλύτερη ευκαιρία από την περίοδο αυτή που η γυναίκα του πήγε στα μέρη της να δει τους γονείς της δεν υπήρχε.

Ήταν όμορφος ο νεαρός που ψάρεψε από την εφαρμογή γνωριμιών, αλλά δεν ήταν πολύ έμπειρος κι άρχισε να σκέφτεται την περίπτωση να ξαναδοκιμάσει παρά την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό να γίνει μια φορά. Του άρεσε όλο αυτό το κρυφό, το αμαρτωλό, το «αφύσικο». «Δεν είναι κακό να δοκιμάζω πράγματα», είπε σχεδόν δυνατά στον εαυτό του και κοίταξε τριγύρω, για να διαπιστώσει, ανακουφισμένος ότι δεν τον άκουσε κανείς..
«Άλλωστε, γιατί είναι αφύσικο; Καθόλου αφύσικο δεν είναι. Οι κομπλεξικοί και οι συντηρητικοί θέλουν να το παρουσιάζουν έτσι. Ούτε οι Άγγελοι έχουν φύλο, όπως άκουσε κάποτε έναν ομοφυλόφιλο να λέει στην τηλεόραση, επομένως ούτε ο Θεός δεν στέκεται σε τέτοιες διακρίσεις. Ούτε οι σπουδαίοι αρχαίοι Έλληνες είχαν πρόβλημα με την ομοφυλοφιλία», δικαιολόγησε τον εαυτό του, θυμίζοντάς του τα όσα έλεγε για το θέμα η διαβασμένη του γραφείου, για να καταλαγιάσει την αναστάτωση που ξεσηκώθηκε μέσα του, όταν συνειδητοποίησε ότι ήθελε να το κάνει ξανά.

«Βέβαια, εγώ δεν είμαι τοιούτος, συλλέκτης εμπειριών είμαι» είπε τη φράση που άκουσε να λέει ένας άλλος συνάδελφος από τα διπλανά γραφεία και του άρεσε, ικανοποιημένος που βρήκε ευκαιρία να την επαναλάβει.
«Κάπου χρησιμεύουν κι αυτοί οι διαβασμένοι. Διαβάζουν για να διδάσκουν εμάς που τους παίρνουμε τις θέσεις», μονολόγησε και γέλασε δυνατά, προσελκύοντας, αυτή τη φορά, την προσοχή μερικών περαστικών.

Άκουσε από μακριά να φωνάζουν τ’ όνομά του και στράφηκε προς το σημείο απ’ όπου ακούστηκε η φωνή. Είδε να έρχεται προς το μέρος του ένας συνάδελφος που είχε μέρες να συναντήσει στα γραφεία. Βάλθηκε να τον παρατηρεί. Ψηλός, γεροδεμένος, με τεράστιες πλάτες και χερούκλες δυνατές λες και ήταν φτιαγμένες από ατσάλι. Αυτό που θα έλεγες «ο ορισμός του αρσενικού». Αυτή πάλι τη φράση την είχε ξεπατικώσει από την γραμματέα της οποίας τη θέση πήρε.

Είχε πλησιάσει τώρα αρκετά και καθώς τον κοίταζε, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι πήγαινε με άντρες, αφού ο συνάδελφος που του αποκάλυψε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, πριν λίγες μέρες του εκμυστηρεύτηκε, ορκίζοντάς τον ότι θα το κρατήσει μυστικό ότι τούτος εδώ ο άντρακλας υπήρξε εραστής του.

Όταν έφτασε τον ρώτησε αν είχε δει κάποιους άλλους συναδέλφους με τους οποίους είχε δώσει ραντεβού να πάνε για ποτό. Δεν τους είχε δει.
«Κάτσε να πάρω τηλέφωνο, μη φύγεις», του είπε και τον κράτησε από το μπράτσο.
Τον κοίταζε να μιλάει στο τηλέφωνο κι αναρωτήθηκε μήπως είναι αυτός ο έμπειρος που αναζητούσε για τη συλλογή εμπειριών, αλλά δεν πρόλαβε να σκεφτεί κάτι άλλο, διότι η τηλεφωνική συνδιάλεξη τελείωσε.

«Περιμένουν παρακάτω, έλα μαζί» είπε ο «ορισμός του αρσενικού» και τον τράβηξε από το μπράτσο. Εκείνος ακολούθησε. Άλλωστε δεν τον περίμενε κανείς στο σπίτι απόψε. Μπορούσε να κάνει ό, τι θέλει.

«Δες εδώ κάτι σιχάματα», είπε ο αρσενικός δίπλα του και κοντοστάθηκε, δείχνοντάς του με το βλέμμα τους δύο άντρες που κρατιόταν από το χέρι και που τους είχε παρατηρήσει κι εκείνος πριν λίγο. «Τους βλέπουν τα μικρά παιδιά και παίρνουν παράδειγμα», είπε ξανά, δείχνοντας του μια παρέα εφήβων που μιλούσαν φασαριόζικα παραδίπλα.

Αυτά τα λόγια δε συμφωνούσαν με τις πληροφορίες που είχε λάβει γι’ αυτόν και προσπάθησε να καταλάβει, αν μιλούσε σοβαρά ή έκανε πλάκα. Δεν είπε τίποτα.

Το ομοφυλόφιλο ζευγάρι που είχε σταθεί, χαζεύοντας μια βιτρίνα, ξεκίνησε να περπατάει και έστριψε σ’ ένα από τα στενά που οδηγούσαν μακριά από τον κατάφωτο δρόμο.
«Έλα μαζί μου», του είπε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγα λεπτά ο μεγαλόσωμος άντρας και τον παρέσυρε στο στενό που είχε μπει προηγουμένως το ζευγάρι.

Τον ακολούθησε χωρίς να θέλει ιδιαίτερα και τον άκουσε να τους βρίζει με χυδαίους χαρακτηρισμούς, χαμηλόφωνα για να μην τον ακούσουν καθώς η απόσταση μεταξύ τους δεν ήταν πια και πολύ μεγάλη.

«Αυτοί που βλέπεις είναι ανώμαλοι και δε φτάνει που κάνουν ανωμαλίες μεταξύ τους, παρασύρουν και τους φυσιολογικούς, συμφωνείς;» τον ρώτησε χαμηλόφωνα,

«Αν ήταν φυσιολογικοί δε θα είχε φτιάξει ο Θεός μόνο τον άνδρα και τη γυναίκα, θα έφτιαχνε και πούστηδες», άκουσε τον εαυτό του να λέει. Κάποιον είχε ακούσει να το λέει κι αυτό και το χρησιμοποίησε για να καλοπιάσει το θηρίο δίπλα του.
«Κι αυτόν τον παρέσυραν κι ενέδωσε στις αποψινές ομοφυλοφιλικές περιπτύξεις. Οι εξομολογήσεις του συναδέλφου. Εκείνος δεν φταίει», βρήκε πάλι κάποιον ν’ αναλάβει την ευθύνη, δικαιολογώντας τον εαυτό του και ξεχνώντας, με εντυπωσιακή ταχύτητα, τους Αγγέλους που δεν είχαν φύλο, τους αρχαίους Έλληνες και ό, τι τον δικαιολογούσε προκειμένου να επεκτείνει τη συλλογή του από εμπειρίες.

Είδε τον άντρα δίπλα του να χαμογελάει και να τον χτυπάει στον ώμο και μετριάστηκε η ανησυχία του.
«Πάρε αυτό και κάλυψε το πρόσωπό σου», είπε και του έδωσε ένα μαντίλι. Το πήρε στα χέρια του, αλλά δίστασε να καλύψει το πρόσωπό του.
«Γρήγορα ντε, πριν βγουν από το στενό», διέταξε και μόλις τον είδε να υπακούει φόρεσε και ο ίδιος μια μαύρη κουκούλα κι έτρεξε πίσω από το ζευγάρι. Τους τράβηξε στην πιο σκοτεινή γωνιά του δρόμου κι άρχισε να τους χτυπάει και να χυδαιολογεί σε βάρος τους.

«Έλα, χτύπα κι εσύ» του είπε και του έδειξε τα δύο σώματα που κείτονταν στον δρόμο. Δεν καταλάβαινε μέσα στο σκοτάδι αν ζούσαν ή αν είχαν πεθάνει. Σκέφτηκε ν’ αρχίσει να τρέχει μακριά.

«Είναι λάθος αυτό που συμβαίνει, αλλά ούτως ή άλλως έχω από μικρός αλλεργία στο σωστό. Άλλωστε δεν μπορούν να μου ανταποδώσουν τα χτυπήματα, είμαι ασφαλής», διαβεβαίωσε τον εαυτό του και πλησίασε. Δεν το περίμενε, αλλά βλέποντας τους δυο άντρες ανήμπορους μπροστά του, αισθάνθηκε να κυριεύεται από μια μανία, επειδή ακριβώς μπορούσε να τους εξουσιάσει, η οποία ξέσπασε με ορμή πάνω σε ανθρώπους που δεν ήξερε και δεν του είχαν κάνει τίποτα. Πριν τον σταματήσει ο σύντροφός του στη χειροδικία, τον επανέφερε το αλύχτισμα ενός σκυλιού που ακούστηκε από μακριά. Άρχισε να τρέμει, αλλά το απέδωσε στο προηγούμενο παραλήρημά του.

«Πάμε τώρα μη μας δει κανείς» του είπε ο μεγαλόσωμος άντρας και τον παρέσυρε σε κάτι μικρά σκοτεινά στενά απ’ όπου δεν είχε περάσει ποτέ του και δεν ήξερε καν ότι υπήρχαν.

Στην είσοδο του τελευταίου σκοτεινού στενού σ’ ένα μικρό σταυροδρόμι, πριν βγουν στον κεντρικό, φωτεινό δρόμο, είδε ένα μαύρο μεγαλόσωμο σκυλί να κάθεται στα πίσω του πόδια και να τους κοιτάζει να πλησιάζουν. Την ίδια στιγμή άκουσε ξανά αλύχτισμα σκύλου από κάπου μακριά.
«Μη φοβάσαι», είπε ο μεγαλόσωμος άντρας που απέδωσε την ταραχή του στον φόβο μιας αποκάλυψης. «Ακόμα κι αν μας είδε κάποιος έχω τις άκρες μου». Τον χτύπησε καθησυχαστικά στον ώμο και πήραν τον δρόμο που οδηγούσε στην παρέα που τους περίμενε.

Έφτασε στο σπίτι του αφού ήπιε με την παρέα των συναδέλφων, προσποιούμενος ότι δεν τρέχει τίποτα. Πλησίασε την πόρτα του σπιτιού του, παραπατώντας. Εκεί, δίπλα στην πόρτα στεκόταν κάτι μαύρο. Δεν έβλεπε αν ήταν σκουπίδια ή κάτι άλλο. Έτριψε τα μάτια του που είχαν θολώσει για να φύγει η θολούρα. Ήταν ένα μεγαλόσωμο μαύρο σκυλί. Άκουσε ξανά το αλύχτισμα, μα δεν ήταν απ’ αυτό έξω από την πόρτα του. Κοίταξε δεξιά του και είδε άλλο ένα σκυλί μεγαλόσωμο και παραπέρα άλλο. Κάθονταν στα πίσω τους πόδια ήσυχα. Μετά το πρώτο αλύχτισμα τίποτα. Ησυχία, αλλά τα σκυλιά αυξήθηκαν. Γέμισε ο δρόμος μεγαλόσωμα σκυλιά. Έδειχναν σαν να περίμεναν μια εντολή που δεν είχαν πάρει ακόμα.

Θυμήθηκε τη γραμματέα της οποίας τη θέση είχε πάρει, που του έλεγε να μη στέκεται σε σταυροδρόμια τα μεσάνυχτα. Κι αν ακούσει σκυλιά ν’ αλυχτούν τότε κάποια ήταν κοντά, αλλά δε θυμόταν ποια. Δεν άκουγε και όλα όσα του έλεγε, μόνο όσα μπορούσε να χρησιμοποιεί κι ο ίδιος για να δίνει την εντύπωση ανθρώπου διαβασμένου, με γνώσεις.

«Μ’ έχει στοιχειώσει αυτή η γεροντοκόρη», σκέφτηκε κοιτάζοντας πάλι τα σκυλιά. Τελευταία φορά που του απηύθυνε τον λόγο, είχε πει πως όσοι αδικούν τους άλλους, πληρώνουν την αδικία που διαπράττουν και σ’ αυτήν και σε όλες τις ζωές. Ταραχή τον κυρίευσε. Το πολύ αλκοόλ έφταιγε. Έτριψε ξανά τα μάτια με την ελπίδα ότι τα σκυλιά θα εξαφανιστούν, αλλά τώρα είδε τα δόντια τους να γυαλίζουν στο σκοτάδι κι έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να μπει στο σπίτι του.
Ξάπλωσε στον καναπέ και κουκουλώθηκε με μια μάλλινη κουβέρτα. Αισθανόταν ρίγος. Δεν κοιμήθηκε παρά τις πρώτες πρωινές ώρες.

Βρέθηκε, λέει, γυμνός σ’ ένα σταυροδρόμι. Η νύχτα ήταν σκοτεινή και παγωμένη κι αισθανόταν το κρύο να μπαίνει μέσα του και να τον σφίγγει με τα κρυσταλλιασμένα του δάχτυλα. Έπρεπε να διαλέξει τον σωστό δρόμο, μα η καρδιά του ήταν παγωμένη και ο νους του θόλωνε. Μόλις έκανε μερικά βήματα, ένα αόρατο χέρι τον έσπρωχνε με δύναμη και τον πετούσε στο αρχικό σημείο, υποδεικνύοντας το λάθος. Κι ύστερα σαν να ξεχνούσε, επέλεγε πάλι τον κακό δρόμο, τον πιο φανταχτερό κι εύκολο. Οι άλλοι δεν του γέμιζαν το μάτι κι ας ήταν μάλλον οι σωστοί για το αόρατο χέρι. Αν όμως έπρεπε να βαδίσει σε αυτούς, προτιμούσε να πεθάνει από το κρύο.

Πριν παγώσει εντελώς, άκουσε θόρυβο παράξενο. Μια γυναίκα ερχόταν από μακριά, ντυμένη στα λευκά και κρατώντας στα χέρια δύο αναμμένους πυρσούς. Όσο πλησίαζε, διέκρινε τη συνοδεία της. Μια αγέλη από μεγαλόσωμα κατάμαυρα σκυλιά που μόνο τα λευκά τους δόντια γυάλιζαν στο σκοτάδι,

Η γυναίκα όρθωσε μπροστά του το ψηλό της ανάστημα κι έσφιξε στις γροθιές τις φωτεινές της δάδες, έτοιμη να μετατρέψει το απαλό τους φως σε πύρινη λαίλαπα.
«Δεν πήρες ποτέ τη σωστή απόφαση. Τα δώρα που σου δόθηκαν δε χρησιμοποιήθηκαν και προς όφελος των άλλων. Σκόρπιζες το κακό γύρω σου» του είπε, ενώ τα τεράστια σκυλιά, καθισμένα στα πίσω τους πόδια τον κοίταζαν, περιμένοντας την εντολή της Βασίλισσάς τους.

Ύστερα, ήρθαν άνθρωποι που κρατούσαν φαγητά και τ’ άφηναν στο σταυροδρόμι. Μόλις τ’ ακουμπούσαν κάτω, έτρεχαν πίσω τον δρόμο που τους είχε φέρει ως εκεί, χωρίς να ξανακοιτάξουν. Έδειχναν να μην βλέπουν τη γυναίκα και τα σκυλιά της, όπως τους έβλεπε ο ίδιος. Μόλις άρχισαν τα σκυλιά να ουρλιάζουν ένα κοπάδι από σκιές όρμησε στα φαγητά που είχαν φέρει οι άνθρωποι για τη γυναίκα. Τρόμαξε.

«Από πού ξεφύτρωσαν αυτές οι διάφανες υπάρξεις που ρίχνονται λυσσαλέα στα γεμάτα από φαγητό πιάτα», αναρωτήθηκε και τύλιξε τα χέρια γύρω από το γυμνό κορμί του που αυτή τη φορά τουρτούριζε από τρόμο περισσότερο κι από ντροπή κάτω από το ψυχρό βλέμμα της γυναίκας και τον σκυλιών της παρά από το κρύο.

Ενώ οι σκιές έτρωγαν, τα πιάτα δεν άδειαζαν και μετά από λίγο, άνθρωποι κουρελιάρηδες κατέφτασαν και ρίχτηκαν πεινασμένοι στο φαγητό. Δεν έβλεπαν ούτε τη γυναίκα, ούτε τα σκυλιά ούτε τις σκιές. Μόνο η γυναίκα, παρατηρώντας τους να τρώνε μαλάκωσε την αυστηρή της έκφραση.

«Εμένα δε με κοιτάζει έτσι. Με καρφώνει μόνο με το κρύο της βλέμμα, προμηνύοντας τρομερά πράγματα», διαπίστωσε και ο τρόμος κυρίευσε την ψυχή του απ’ άκρη έως άκρη.
«Τι θα μου κάνει;» αναρωτήθηκε, καθώς με ανακούφιση είδε τις σκιές να κατευθύνονται πάλι πίσω της. Η ανακούφισή του όμως δεν κράτησε για πολύ, αφού είδε μια από τις σκιές να τον πλησιάζει.

Η αναπνοή του κόπηκε, το κορμί του έτρεμε περισσότερο από ποτέ, ενώ η γυναίκα με τα λευκά ρούχα και τα ασημένια μακριά μαλλιά τον κοίταζε με τα ψυχρά κι ανέκφραστα μάτια της, περιμένοντας να δει την αντίδρασή του.

«Εγώ ήμουν κακός, μα εσύ έγινες χειρότερος από εμένα. Χείριστος», είπε η σκιά μόλις όρθωσε μπροστά του το άυλο κορμί της κι αμέσως μετά, χωρίς να περιμένει κάποια απάντηση ή αντίδραση, του γύρισε την πλάτη κι έφυγε, ακολουθώντας τις άλλες σκιές.

Στο γυάλινο πρόσωπο αυτής της σκιάς είδε όλη την αηδία που έτρεφε ο πατέρας του για κείνον. Είχε παγώσει πια, δεν ένιωθε το αίμα να κυλάει στις φλέβες του. Δεν καταλάβαινε τι γίνεται και κοίταξε την πανύψηλη γυναικεία φιγούρα, μήπως εκείνη του έδινε μιαν εξήγηση.

«Ήρθε ο καιρός να εξαγνιστεί αυτός ο κόσμος απ’ τη βρομιά και κάθε είδους μόλυνση» του είπε χωρίς να τον κοιτάζει. Τα μάτια της κοίταζαν τα σκυλιά της κι αυτά εκείνη. «Τα τέρατα από τέρατα θα εξοντωθούν», είπε πάλι και καθώς φαίνεται αυτή ήταν η εντολή που περίμεναν τα ιερά της ζώα για να δράσουν. Τη στιγμή που αισθάνθηκε την καυτή τους ανάσα πάνω στο παγωμένο του σώμα, ξύπνησε κάθιδρος.

Μπήκε στο γραφείο άσπρος σαν το πανί. Του μιλούσαν, αλλά δεν άκουγε τι του έλεγαν. Σκεφτόταν τον πατέρα του, όταν πέθαινε. Του είχε ζητήσει να τον συγχωρέσει, αλλά εκείνος τον παρέπεμψε στον Θεό για συγχώρεση.

«Όνειρα, χαζομάρες, εγώ δεν πιστεύω σ’ αυτά» καθησύχαζε τον εαυτό του, αλλά τον εφιάλτη της προηγούμενης νύχτας όλο τον έδιωχνε κι όλο μπροστά του επανερχόταν.

«Είναι φυσικό να ονειρεύομαι αυτές τις σαχλαμάρες», σκέφτηκε βλέποντας την κοπέλα από το δίπλα γραφείο που την προηγούμενη μέρα μιλούσε για κολοκύθες και φαντάσματα.

«Δεν μετανιώνω για τίποτα από τα χθεσινά. Άλλωστε εγώ είμαι το θύμα. Με παρέσυραν οι κουνιστοί όπως είπε και ο φίλος μου χθες. Κι αυτόν οι ανώμαλοι τον παρέσυραν και γι’ αυτό τους έχει άχτι», είπε στον εαυτό του, σκεπτόμενος τον συνάδελφο που καθάριζε τον τόπο από αυτούς τους βρομιάρηδες. Σκέφτηκε τη γυναίκα από το όνειρό του που είχε πει το ίδιο περί εξαγνισμού του κόσμου.

«Ο συνάδελφος λοιπόν καθαρίζει τον κόσμο κι εγώ τον βοηθάω». Αυτή ήταν η πρώτη σκέψη, ενώ η δεύτερη τον οδήγησε να επιθυμήσει ξανά μια ερωτική συνεύρεση μαζί του.

Σαν να έφτιαξε το κέφι του κι παρήγγειλε καφέ και κουλούρι. Του χρειαζόταν το φως της μέρας για να δει τα πράγματα πιο καθαρά. Μόλις ήρθε ο καφές, ήρθε κι αυτή η τρελή από το δίπλα γραφείο.

«Μην αρχίσεις για τα χάλιγουι πάλι», την πρόλαβε πριν ανοίξει το στόμα της. Δεν είχε καμιά διάθεση ν’ αρχίσουν να μιλούν πάλι για νε-κρούς και φαντάσματα.

«Το Halloween λες; Όχι καλέ, άλλο θέλω να πω. Τα μάθατε τα νέα; Τον θυμάστε τον ψηλό, αυτόν τον ομορφάντρα, από το τμήμα… να δεις πώς τον λένε… τέλος πάντων. Χθες είχε βγει με την παρέα συναδέλφων να γιορτάσει που έγινε προϊστάμενος στη θέση του προϊσταμένου του, ο οποίος μετακινήθηκε, ποιος ξέρει για ποιο λόγο»

«Και πού είναι το κακό;» τη ρώτησε. «Αφού ήταν μάγκας, καλά έκανε και του πήρε τη θέση», συμπλήρωσε, για να υπερασπιστεί τον νέο του φίλο. Εκείνος το είχε μάθει από την προηγούμενη βραδιά και τον είχε συγχαρεί.

«Δε θα σταθώ στον τρόπο που πήρε τη θέση» είπε ξανά η συνάδελφος από το διπλανό γραφείο ή μήπως να σταθώ κι εκεί; Πήγε με τον διευθυντή για να την πάρει που κι εκείνον κάπως έτσι τον είχαν τακτοποιήσει στη θέση του. Και η πλάκα είναι ότι αν και πήγαινε με άντρες, έκανε ομοφοβικά σχόλια κι είχε ομοφοβική συμπεριφορά έτσι για ξεκάρφωμα ο γελοίος, Θέ μου, συγχώρα με. Ακούς; Ακούω να λες. Και τώρα θα μπω στην ουσία, γιατί καθώς φαίνεται δεν το ξέρετε ότι τον βρήκαν νεκρό, ξημερώματα σ’ ένα σταυροδρόμι, κοντά στην οδό Εκάτης», είπε με μια αναπνοή η συνάδελφος από το διπλανό γραφείο.

«Τι είναι το “Εκάτης”;», την ρώτησε, μόλις κατάφερε να μιλήσει, αν και είχε γίνει άσπρος σαν το πανί.

«Η Εκάτη βρε, δεν ξέρεις μυθολογία; Δεν ξέρεις να διαβάζεις καλά, γράφεις ορνιθοσκαλίσματα, στραμπουλάς τη γλώσσα να μιλήσεις και μου κάνεις και τον γραμματέα. Τόσα παιδιά εκεί έξω με γνώσεις και πτυχία και κάνουν τους ντελίβερι και μου κάθεστε εσείς εδώ και πληρώνεστε, ενώ τη δουλειά σας την κάνει η τεχνητή νοημοσύνη. Έλεος, θα ρίξει ο Θεός φωτιά να μας κάψει. Να δεις που η Εκάτη τον τιμώρησε τον τύπο, κοίτα να μην είσαι εσύ ο επόμενος. Αυτοί που κάνουν αδικίες, τις κρεμούν στο λαιμό τους στολίδι», είπε επιθετικά, ανταπαντώντας του στο ίδιο ύφος που είχε κι εκείνος, όταν πριν λίγο υπερασπίστηκε τον νεκρό για την δόλια αρπαγή της θέσης του προϊσταμένου του και βγήκε από το γραφείο, θυμίζοντάς του την γεροντοκόρη που της πήρε τη θέση με διάφορα τεχνάσματα και συκοφαντίες κι έγινε πιο άσπρος από πριν.

Ήρθε η παραγγελία του, αλλά μόλις μύρισε τον καφέ του ήρθε αναγούλα. Αναζήτησε πληροφορίες για την Εκάτη. Όσο διάβαζε για τη θεά της μαγείας, των μαγισσών, των φαντασμάτων και της νύχτας τόσο αισθανόταν το αίμα του να παγώνει στις φλέβες του και να κυριεύεται από τρόμο και ζαλάδα.

«Προστάτιδα των ορίων ανάμεσα στον Πάνω και τον Κάτω Κόσμο. Δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, στέκεται στο μεταίχμιο. Καλή με τους καλούς, κακή με όποιον το άξιζε. Μπορεί με μεγάλη ευκολία να κάνει το φως της σκοτάδι και να κινείται ανάμεσα στους δυο κόσμους συνοδευόμενη από τα ιερά της σκυλιά, κρατώντας τις δάδες της για να δείχνει το δρόμο στις περιπλανώμενες ψυχές νεκρών που δεν έχουν βρει τη γαλήνη. Τα βράδια όταν οι άνθρωποι ακούν σκυλιά ν’ αλυχτούν ξέρουν ότι πλησιάζει η Εκάτη», έγραφε το άρθρο το αναφερόμενο σ’ εκείνη.

Δεν αισθανόταν καθόλου καλά και βγήκε έξω να καπνίσει, αλλά το τσιγάρο του έπεσε από τα χέρια, όταν μετά από τόσον καιρό είδε την συνάδελφο της οποία της θέση είχε πάρει. Ενώ είχε πάψει να του μιλάει, τώρα του χαμογέλασε χαιρέκακα, σαν να χαιρόταν με το κακό που θα ερχόταν να τον συναντήσει. Του έκλεισε το μάτι κι ύστερα εξαφανίστηκε.
Μάλλον είχε αρχίσει να χάνει τα λογικά του. Πήρε άδεια κι έφυγε απ’ τη δουλειά.

Τηλεφώνησε στη γυναίκα του να επιστρέψει. Δεν ήθελε να πάει στο σπίτι μόνος του, αλλά εκείνη βρήκε εισιτήρια μόνο για την επομένη. Περιφερόταν στους δρόμους όλη την ημέρα και μόλις έκανε κάπου να καθίσει του εμφανιζόταν κάποιος που τον είχε αδικήσει ή δεν του είχε φερθεί καλά, του χαμογελούσε περίεργα κι εξαφανιζόταν. Δεν έβρισκε πουθενά ηρεμία.

Μόλις βράδιασε τα πράγματα δυσκόλεψαν περισσότερο. Όπου κι αν πήγαινε, εμφανιζόταν μπροστά του ένα μαύρο μεγαλόσωμο σκυλί. Πάγωνε στη θύμηση του ονείρου του. Αποφάσισε να επιστρέψει στο σπίτι. Εκεί θα ήταν μόνος του, δε θα είχε ανεπιθύμητες συναντήσεις.

Το κλειδί του δεν έμπαινε στην κλειδαριά. Αποκλείεται, σκέφτηκε κι επέμεινε με σπασμωδικές πια κινήσεις. Είχε χάσει την υπομονή του. Πάθαινε νευρικό κλονισμό.

«Δε θ’ ανοίξει», ακούστηκε μια γυναικεία φωνή πίσω του. Ήταν η καθηγήτρια με την οποία είχε τσακωθεί, πριν μερικά χρόνια και την είχε φτάσει στα όριά της. Μέχρι που τον έφτυσε ενώ εκείνος την τραβούσε βίντεο και την έδειχνε σε όλο τον κόσμο, προσποιούμενος το θύμα.

Δεν μπορούσε εύκολα ν’ αρθρώσει λόγο και μπέρδευε τα λόγια του. Αλλά κι αν μπορούσε να εκφραστεί, λίγο που ήταν δειλός, λίγο που του ήταν αδύνατον να οργανώσει τη σκέψη του και να συνθέσει λόγο με επιχειρήματα για να αντιπαρατεθεί λεκτικά, παρέμενε σιωπηλός και φοβισμένος για την εξέλιξη. Φορούσε, λοιπόν, ένα χαμόγελο κυρίως αμηχανίας που ο νευριασμένος συνομιλητής του, με θολωμένο από τον θυμό μυαλό του, μετέφραζε ως ειρωνεία και εξαγριωνόταν περισσότερο. Ο κόσμος γύρω έβλεπε τον έναν να φωνάζει και τον άλλον σιωπηλό και θεωρούσε ότι ο σιωπηλός είχε το δίκιο. Πού να ήξεραν ότι «τα είχε κάνει πάνω του», γι’ αυτό δε μιλούσε. Έτσι, τυχαία ανακάλυψε το κόλπο της χειραγώγησης του συνομιλητή του και της διαχείρισης του ξένου θυμού υπέρ της δικής του θέσης και κατόρθωνε να βγαίνει πάντα λάδι, ενώ είχε κάνει του κόσμου τις αδικίες.

«Δε θ’ ανοίξει» του είπε ξανά.

«Γιατί;», ρώτησε εκείνος με μια φωνή βραχνιασμένη και φοβισμένη.

«Δεν υπάρχουν πια κλειδιά για σένα στον Πάνω Κόσμο. Σε κανένα κόσμο δεν υπάρχουν κλειδιά για σένα», είπε και άρχισε να γελάει μ’ ένα άγριο γέλιο που εξελικτικά δυνάμωνε και του τρυπούσε τ’ αφτιά.

«Σταμάτα, θα ξυπνήσεις τη γειτονιά», της είπε με μια φωνή που μόλις ακουγόταν.

Κανονικά όλοι έπρεπε να έχουν βγει στα μπαλκόνια, αλλά το στενό παρέμενε ήσυχο. Συνειδητοποίησε, κοιτάζοντας τριγύρω ότι το γέλιο είχε σταματήσει. Στράφηκε προς την τρελή καθηγήτρια, μα δεν ήταν εκεί πια.

Στη θέση της βρισκόταν η ψηλή γυναίκα με τα ασημένια μαλλιά. Γύρω της τα σκυλιά της περίμεναν την εντολή της κι εκείνη αντί για δάδες κρατούσε στα χέρια ένα κλειδί.

«Δεν υπάρχει φως να σου δείχνει το τον δρόμο. Δεν υπάρχει δρόμος» απάντησε στην απορία του, διαβάζοντας τη σκέψη του. «Οι πύλες όλων των κόσμων έκλεισαν για σένα και τα κλειδιά δε λειτουργούν στα χέρια σου», είπε ανταλλάσσοντας βλέμματα με τα σκυλιά της. Και σαν να ήταν αυτή η εντολή που περίμεναν αυτά τα θηρία όρμησαν πάνω του και τον αφάνισαν. Δεν έμεινε τίποτα απ’ αυτόν. Ούτε σώμα, ούτε ψυχή, μα οι άνθρωποι βρήκαν, για να θάψουν ένα κουφάρι χωρίς πληγές. Δεν έπρεπε να καταλάβουν.

«Αιφνίδιοι θάνατοι» έγραφαν οι εφημερίδες που οι αντιεμβολιαστές τους απέδιδαν στο εμβόλιο και στις συνωμοσίες των ισχυρών του κόσμου, μα οι χθόνιοι ελεγκτές που είχαν εξουσιοδοτηθεί από την ανώτερη δύναμη να καθαρίσουν τη βρομιά αυτού του κόσμου, γελούσαν μέσα στα μαύρα τους κοστούμια, δείχνοντας τα κατάλευκα δόντια τους και ετοιμάζονταν για τη νέα τους αποστολή.

Μαίρη Βαβουράκη

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.