Στο χωριό, η κυρά Βασιλική περπατούσε πάντα με το κεφάλι ψηλά. Είχε μια έπαρση λες και οι πέτρες στο μονοπάτι έπρεπε να της χρωστούν ευγνωμοσύνη που τις πατούσε.
Κόντευε τα εξήντα και ήτανε καλοστεκούμενη, ντυμένη στα μαύρα, με έναν σφιχτό κότσο που δεν άφηνε ούτε μια γκρίζα τρίχα να ξεφύγει. Πάντα είχε πάνω της ένα λευκό μαντήλι που δεν το αποχωριζόταν ποτέ γιατί κουβαλούσε μια ιστορία που την ήξερε μόνο εκείνη και κανένας άλλος.
Το σπίτι της ήταν το πιο αρχοντικό, το πιο ψηλό στο κέντρο της πλατείας. Μύριζε λεβάντα και ξύλο από το αναμμένο τζάκι, μα πάνω απ’ όλα μύριζε απ’ την υπεροψία της.
Η Αρετή μπήκε νύφη μέσα σε αυτό το σπίτι πριν από πέντε χρόνια. Ήταν ένα κορίτσι φτωχό, με χέρια σκασμένα από τη δουλειά στα χωράφια και μάτια που κοιτούσαν χαμηλά, που ήξεραν να σωπαίνουν. Ο Στέργιος την αγάπησε πολύ από την πρώτη στιγμή που την είδε. Με τα χίλια βάσανα συμφώνησε η κυρά Βασιλική να γίνει αυτός ο γάμος και δεν περνούσε μέρα που να μη της το θυμίζει.
«Εμείς, Αρετή, έχουμε βαρύ όνομα στο χωριό», έλεγε κάθε πρωί όταν έπινε τον καφέ της στο σαλονάκι ενώ η νύφη της έτριβε το πάτωμα στα γόνατα. Ύστερα της έλεγε για τον μακαρίτη τον άντρα της που ήταν άρχοντας και όλα τα θέματα του χωριού από τα χέρια του περνούσαν. Και πως αυτήν την πήραν σε αυτό το πλούσιο σπίτι χωρίς προίκα, μόνο με τα ρούχα που φορούσε. «Να ξέρεις ποια είναι η θέση σου», της θύμιζε στο τέλος.
Η Αρετή δεν απαντούσε μόνο έσφιγγε τα δόντια και συνέχιζε αμίλητη τη δουλειά της. Δεν ήθελε να χαλάσει την καρδιά του Στέργιου που γύριζε κάθε βράδυ κατάκοπος από τα κτήματα. Δεν ήθελε πάνω του να φορτώσει και άλλο βάρος.
Ο χειμώνας εκείνης της χρονιάς ήταν πολύ βαρύς. Οι βροχές χτυπούσαν ανελέητα το σπίτι μέρες ολόκληρες και η υγρασία άρχισε να μαζεύεται ύπουλα στους τοίχους. Ένα πρωινό που η κυρά Βασιλική είχε πάει επίσκεψη στη συννυφάδα της, η Αρετή κατέβηκε στο υπόγειο για να αερίσει τα παλιά μπαούλα να μη μουχλιάσουν τα υφαντά. Σε μια γωνιά βρισκόταν το πιο παλιό σεντούκι της πεθεράς της, αυτό που είχε φέρει από το πατρικό της. Η Αρετή σήκωσε το βαρύ καπάκι. Πάνω πάνω ήταν διπλωμένα σεντόνια και μάλλινες κουβέρτες που μύριζαν ναφθαλίνη. Καθώς τα έβγαζε ένα ένα να τα τινάξει, είδε στο βάθος θαμμένο ένα ξύλινο κουτί. Δίστασε μια στιγμή μα η περιέργεια την κέρδισε. Το άνοιξε προσεχτικά. Μέσα υπήρχε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία διπλωμένη στα δύο, ένα παλιό φύλλο εφημερίδας και ένα ξεθωριασμένο γράμμα.
Η Αρετή κοίταξε πρώτα την φωτογραφία. Ένας ψηλός άντρας με παχύ μουστάκι και έντονο βλέμμα που ήταν ίδιος ο Στέργιος! Ίδιο πρόσωπο, μάτια, χαμόγελο. Μόνο που ο πατέρας του δεν ήταν έτσι. Ένας κοντός, εύσωμος και φαλακρός κύριος ήταν στις φωτογραφίες στα κάδρα του σαλονιού. Τα χέρια της έτρεμαν όταν άνοιξε το απόκομμα της εφημερίδας με ημερομηνία τριάντα εφτά χρόνια πριν. Έγραφε για τον άδικο χαμό του άντρα στην φωτογραφία που ήταν εργάτης και σκοτώθηκε όταν υποχώρησε η σκαλωσιά σε μια γέφυρα. Διάβασε ύστερα το γράμμα.
«Βασιλική μου, αύριο τελειώνουμε τη γέφυρα. Την Κυριακή θα έρθω να σε ζητήσω από τον πατέρα σου. Κι αν δεν με θέλει επειδή είμαι φτωχός, θα φύγουμε κρυφά! Δικός σου για πάντα».
Η Αρετή έμεινε ακίνητη μέσα στο σκοτάδι. Όλος της ο κόσμος γύρισε ανάποδα. Τόσα ψέματα, προσβολές, υποκρισία! Η γυναίκα αυτή είχε παντρευτεί τον πλούσιο άντρα από ανάγκη, για να μη μείνει μόνη με ένα μωρό στην κοιλιά. Και αντί να ζει με ταπεινότητα, είχε υψώσει ένα τείχος σκληρότητας και πατούσε πάνω στους πιο αδύναμους. Η Αρετή πήρε μια βαθιά ανάσα, τα έβαλε όλα θέση τους, έκλεισε το σεντούκι και ανέβηκε πάνω. Δεν είπε κουβέντα. Περίμενε την κατάλληλη στιγμή.
Η Κυριακή που ξημέρωσε ήταν παγωμένη αλλά ηλιόλουστη. Σαν να βγήκε ο ήλιος για να φωτίσει την αλήθεια που θα αποκαλυπτόταν. Στο μεσημεριανό τραπέζι, η κυρά Βασιλική καθόταν όπως πάντα στην κεφαλή του τραπεζιού και έκοβε το ψωμί με τις γνωστές αργές και επιβλητικές της κινήσεις. Έριχνε μερικές ματιές στην νύφη της που ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετη εκείνη τη μέρα και προσπαθούσε να σκεφτεί πώς θα της χαλάσει τη διάθεση. Είχε αργήσει να γυρίσει και ο γιος της και βαριόταν φριχτά μαζί της. Έτσι, άρχισε πάλι να θυμάται τον μακαρίτη τον άντρα της που ήταν πλούσιος και αξιοσέβαστος στο χωριό.
«Έχετε δίκιο, μητέρα», είπε η Αρετή και την κοίταξε στα μάτια. «Ποιον θα διαλέγατε για σύζυγο σας άλλωστε αν όχι έναν πλούσιο και αξιοσέβαστο άντρα; Κανέναν φτωχό εργάτη που πάει για μεροκάματο σε γέφυρες;»
Η κυρά Βασιλική σταμάτησε να μασάει από την έκπληξη. Κρατούσε τα μάτια κολλημένα στο πιάτο της. Το πρόσωπό της έχασε το χρώμα του και τα χέρια της άρχισαν να τρέμουν πάνω στο τραπέζι. Χωρίς να το καταλάβει έσφιξε το λευκό μαντήλι που είχε πάντα πάνω της, εκείνο που της έκανε δώρο ο πραγματικός πατέρας του Στέργιου και δεν το αποχωριζόταν ποτέ.
«Ξέρετε, μητέρα, εγώ χόρτασα», σηκώθηκε κρατώντας το πιάτο της η Αρετή. «Όχι μόνο από το φαγητό. Χόρτασα από τις παρατηρήσεις, τις προσβολές και τα σκληρά σας λόγια. Θα ήθελα να κάνουμε μια νέα αρχή. Να με σέβεστε όπως σας σέβομαι και εγώ. Θα σας αφήσω χρόνο να το σκεφτείτε όσο θα τρώτε μόνη σας. Ελπίζω να καταλάβετε ότι είναι ανώφελο να υπάρχει έχθρα ανάμεσά μας. Κι αν κάποια στιγμή αποφασίσετε να μιλήσετε θα ήθελα να το κάνετε στον γιο σας, όχι σε εμένα. Η απόφαση είναι δική σας».
CC
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇
