Άνοιξε την πόρτα και μπήκαμε στο διαμέρισμά μου. Εγώ γελούσα, εκείνος ήταν πιο σοβαρός. Ο Μπίλης, ο καλύτερος μου φίλος. Έκλεισε απαλά την πόρτα πίσω του και άναψε το φως.«Έι», διαμαρτυρήθηκα, καλύπτοντας τα μάτια μου και γέλασα ξανά. «Γιατί το έκανες αυτό, Μπίλη;»«Πώς θα σε πάω στο δωμάτιό σου αν δεν βλέπω, Όμορφη;» Όμορφη. Πάντα…

Ο Μιχάλης περπατάει στο πεζοδρόμιο. Περνάει δίπλα από κλειστά μαγαζιά και κολόνες και παγκάκια και ενίοτε κάποιον άλλο πεζό. Χαμογελάει. Δεν κάνει κρύο ή δεν το νιώθει λόγω του κονιάκ που έχει στην εσωτερική τσέπη της βρόμικης καπαρντίνας του. Είναι ξημερώματα Πέμπτης, Μάρτης μήνας. Η άνοιξη έχει μισοξυπνήσει και δεν της αρέσει το κρύο.Σταματάει. Πίνει…

1673 μ.Χ.Σάλεμ Βίλατζ, Μασαχουσέτη Οι άντρες έκλεισαν την πόρτα του κελιού. Ο ένας την κλείδωσε. Ο δεύτερος τοποθέτησε δύο ξύλινους σταυρούς στα κάγκελα. Κοίταξαν τη γυναίκα που είχαν ρίξει στο κελί.«Εδώ θα περιμένεις την καταδίκη σου, μάγισσα», είπε αυτός που είχε το κλειδί. Ήταν ένας χοντρός γενειοφόρος, όπως και ο δεύτερος. Όπως και οι περισσότεροι…

Ο Χάρης είδε την κοπέλα με το πιστόλι και κατάλαβε αμέσως τι είχε σκοπό να κάνει. Καθόταν σ’ ένα παγκάκι και κοιτούσε ονειροπόλα τις σκάλες που οδηγούσαν στη θάλασσα και χάιδευε το πιστόλι στην αγκαλιά της σαν να ήταν γατάκι. Φορούσε παλτό πάνω από το πουκάμισό της, ενώ το μαύρο παντελόνι της ήταν πεντακάθαρο και…

Ο Πέτρος κατάπιε λαίμαργα τις τελευταίες σταγόνες από τη βότκα. Πέταξε το μπουκάλι στο άδειο κάθισμα του συνοδηγού. Αυτή τη φορά δεν τον ένοιαξε αν λέρωσε τίποτα. Έβηξε και γέλασε. Άδειο κάθισμα… Δεν έπρεπε να είναι άδειο. Έπρεπε να είχε τη γκόμενά του, με μίνι φούστα, χωρίς καλτσόν και μπλούζα see through –ίσως χωρίς σουτιέν…

Η Νάντια μαγείρευε το βραδινό όταν μπήκε κλαίγοντας στο σπίτι η Μαρία, η κόρη της. Έφτιαχνε ένα απλό δείπνο, καθότι ήταν κουρασμένη από το συνεχές τρέξιμο των τελευταίων ημερών. Είχε αναλάβει μια δύσκολη υπόθεση, εκπροσωπούσε νομικά μια εταιρεία που κατηγορούνταν για φοροδιαφυγή. Έχανε τον καιρό της και το ήξερε, η εταιρεία ήταν τόσο βρόμικη όσο…