TheBluez

«Ω μωρέ τώρα! Ας κάτσουμε εδώ! Δεν φτάνει που με πήρατε σηκωτή… Μην μου το βγάλετε ξινό!»

Η Έρρικα ακούμπησε στο μπαρ το κινητό και το ηλεκτρονικό τσιγάρο της, έχοντας νεύρα με την παρέα της αδερφής της που την έκανε κύκλους γύρω από το μπαρ μέχρι να δουν πού θα καθίσουν. Δεν είχε καμία σχέση μαζί τους. Σπιτόγατα μέχρι αηδίας. Θα προτιμούσε να ήταν στο κρεβάτι της με το air condition και να βλέπει σειρές, παρά εκεί μέσα. Βαβούρα. Κάπνα. Πολυκοσμία. Ό,τι ακριβώς σιχαινόταν!

«Να πιούμε! Να πιούμε!», φώναξε η Μαρίνα η αδερφή της και η Έρρικα ζήτησε ένα ουίσκι με δύο παγάκια.
«Καλοκαιριάτικα χριστιανή μου;»
«Ρε, μπορείτε να με αφήσετε στην ησυχία μου! Ένα ποτό ήρθα να πιώ. Στο λέω, Μαρίνα, ήπια το ουίσκι μου και έφυγα!». Η Μαρίνα έτρεξε να την αγκαλιάσει, μα η Έρρικα συνέχιζε να έχει νεύρα.

Ξαφνικά ο ήχος ενός ποτηριού που σπάει τράβηξε την προσοχή της Έρρικας. Γυρίζει να δει τι συμβαίνει και τότε κοκκάλωσε. Ο πιο ωραίος άντρας που έχει δει. Έβαζε ποτά και οι φλέβες από τα χέρια του τρεμόπαιζαν καθώς έπιανε τα ποτήρια. Τα πόδια του; Τελειωμό δεν είχαν! Τα μάτια του; Μαύρα όπως και τα ατημέλητα μαλλιά του. Κορμί φωτιά…

Η Έρρικα ένιωσε το στόμα της να στεγνώνει και ζήτησε από τη Μαρίνα λίγο νερό. Τότε η αδερφή της κάνει το μαγικό και τον φωνάζει.

«Βάιε, δίνεις ένα μπουκάλι νερό στην αδερφή μου, σε παρακαλώ;»
«Αυτή είναι η αδερφή σου;», είπε και έτεινε το μπουκάλι προς το μέρος της. «Βάιος! Χάρηκα!».
«Ε… Ε…Έρρικα! Παρομοίως!», του είπε και πήρε το μπουκάλι κοιτώντας τον στα μάτια. «Σαν πολλή ζέστη δεν κάνει εδώ μέσα;», ρώτησε πίνοντας νερό, μα δεν ξεδιψούσε. Ένιωθε πότε να στεγνώνει και πότε να γίνεται μούσκεμα ολόκληρη. Είχε πολύ καιρό να νιώσει αυτό το συναίσθημα. Αυτή την λαχτάρα της στιγμής. Και για όλα έφταιγε αυτός ο μπάρμαν. Ο Βάιος.

«Θα μου βάλεις άλλο ένα;», του είπε η Έρρικα και κοκκίνησε ολόκληρη, κάτι που δεν πέρασε απαρατήρητο από εκείνον.
«Πρώτη φορά έρχεσαι ε; Δεν σε έχω ξαναδεί με τα κορίτσια!»
«Ναι ναι πρώτη φορά! Δεν βγαίνω συχνά πια και ήταν μεγάλο βήμα». Παύση. «Τι κάθομαι και σου λέω!». Εκείνος της έδωσε το ποτό της και της χαμογέλασε.

«Μαρίναααααααα! Στέφηηηηηηη! Κορίναααααα!». Την πλησίασαν και οι τρεις. «Πώς θα γίνει να φύγω μαζί του σήμερα;».
«Με ποιον;», ρώτησαν και οι τρεις με μια φωνή και η Έρρικα έδειξε προς την πλευρά του Βάιου.
«Αποκλείεται!», φώναξαν όλες μαζί και άρχισαν να γελούν.

Η Έρρικα χαλάρωσε και άρχισε να απολαμβάνει αυτή την έξοδο. Ο χωρισμός της πριν από ένα χρόνο την είχε διαλύσει. Είχε κλειδωθεί τελείως και είχε υποσχεθεί πως δεν θα έμπλεκε ξανά. Ο χρόνος αυτός όμως ήταν τόσο διδακτικός για την ίδια, που άλλαξε γνώμη. Ήθελε και έπρεπε να ζήσει τη ζωή της. Και στην παρούσα φάση, το μόνο που ήθελε ήταν αυτός ο άντρας. Αν ήταν να ξεκλειδωθεί, ας ήταν απ’ αυτόν…

Το βράδυ κυλούσε με χορό, αλκοόλ και τραγούδι. Ο Βάιος και η Έρρικα πότε – πότε έριχναν κάτι ματιές ο ένας στον άλλον όλο υποσχέσεις. Δεν είχαν μιλήσει καθόλου μα τα χαμόγελα έδιναν και έπαιρναν…

«Κορίτσια δεν γίνεται να είναι τόσο σέξι! Δεν γίνεται…», είπε η Έρρικα, «θα πάω να του το πω!»
«Ορίστε;», έκαναν όλες με μια φωνή
«Θα πάω να του το πω! Δεν έχω να χάσω κάτι. Το πολύ – πολύ, αν του αρέσω, να περάσουμε καλά ένα βράδυ. Αν όχι, θα πιούμε τα ποτάκια μας και θα φύγουμε!»
«Έρρικα, το ξέρεις ότι είσαι λιώμα, έτσι;», της είπε η αδερφή της.
«Ακόμα καλύτερα αδερφούλα! Ακόμα καλύτερα!». Την αγκάλιασε και πλησίασε τη μπάρα.

Έκανε σήμα στον Βάιο και εκείνος ήρθε κοντά της.

«Άλλο ένα;», τη ρώτησε και τα μάτια του πετούσαν σπίθες.
«Το ξέρεις ότι είσαι πολύ σέξι και όλο το βράδυ, κάθε φορά που με κοιτάς, μου κόβονται τα πόδια; Γιατί με κοιτάς και μάλιστα συνέχεια!», του είπε και χαμογέλασε, ενώ εκείνος την κοιτούσε το στόμα ανοιχτό και το ποτήρι μετέωρο στο δεξί χέρι.

Πλησίασε κοντά της στην μπάρα… «Ναι, σε κοιτάω και θα σε κοιτάω όλο το βράδυ αν χρειαστεί. Είσαι πολύ ωραία γυναίκα, αλλά να ξέρεις ότι είμαι μη διαθέσιμος!».

Τότε η Έρρικα πλησίασε ακόμα περισσότερο. Τόσο ώστε να μπορέσει να ψιθυρίσει στο αυτί του…

«Δεν με νοιάζει αν είσαι διαθέσιμος για πάντα. Με νοιάζει αν είσαι διαθέσιμος σήμερα. Τώρα! Κρίμα όλο αυτό να πάει χαμένο!». Του έκλεισε το μάτι και γύρισε στα κορίτσια ενώ έτρεμε ολόκληρη. Πού βρήκε το θάρρος και το θράσος, κανείς δεν ξέρει…
Το θέμα είναι ότι ο Βάιος εκείνη τη στιγμή την έγδυνε με τα μάτια του και η Έρρικα ήταν σίγουρη πως αν την έγδυνε με τα χέρια δεν θα του έφερνε καμία αντίσταση.

Όταν πλησίασε την μπάρα για να παραγγείλει το τέταρτο ποτό της, ο Βάιος της έπιασε τα χέρια, την τράβηξε κοντά του και της ψιθύρισε «σε δέκα λεπτά θα σε περιμένω πάνω! Ανεβαίνεις από τις πλαϊνές σκάλες και ανοίγεις την γκρι πόρτα. Μην αργήσεις!».

Μόλις έφυγε ο Βάιος, η Έρρικα τον ακολούθησε με το βλέμμα και ενημέρωσε τα κορίτσια…

«Έρχομαι!»
«Πού πας καλέ;»
«Στο αμάξι. Ξέχασα το πορτοφόλι μου!»
«Μα έχουμε παρκάρει μακριά!»
«Σιγά! Δέκα λεπτά θα κάνω!»

Δεν πήρε τίποτα μαζί της. Τα άφησε όλα πάνω στο μπαρ και ακολούθησε τις οδηγίες του. Σκάλες πάνω και πόρτα γκρι. Μόλις άνοιξε την πόρτα, τον είδε να την περιμένει. Πλησίασε με γρήγορα βήματα και εκείνος, μη χάνοντας καιρό, την τράβηξε κοντά του, την ακούμπησε την κολώνα πίσω του και άρχισε να τη φιλάει με πάθος.

«Όλο το βράδυ μου έχεις πάρει το μυαλό, Έρρικα! Όλο το βράδυ… Δεν μπορώ να ξεκολλήσω τα μάτια μου από πάνω σου και αυτή η αφοπλιστική σου εξομολόγηση με τρέλανε! Σε θέλω…».

Τα χέρια του ταξίδεψαν σε όλο της κορμί. Τα χείλη του ακολούθησαν την ίδια διαδρομή αφήνοντας μικρά φιλιά στο πέρασμά τους. Της έλυσε τα μαλλιά και άφησε το άρωμά της να τον μαγέψει κι άλλο.

Η Έρρικα είχε παραλύσει από πόθο. Τον ήθελε. Ήθελε να γίνει δικός της εκείνη τη στιγμή. Με τα χέρια της τον τράβηξε πάνω της και ψιθύρισε αυτές τις δύο μικρές λέξεις στο αυτί του… «Κι εγώ!».

Δεν χρειάστηκε κάτι άλλο. Αυτές οι δύο μικρές λέξεις ήταν η αρχή και το τέλος τους. Εκεί, μέσα στη μικρή αποθήκη του μπαρ έγιναν ένα. Ο δικός τους ρυθμός ακολουθούσε τον ρυθμό της μουσικής του μαγαζιού από κάτω τους. Ήξεραν και οι δύο πως τους περίμεναν, για αυτό έκαναν όσο πιο γρήγορα, μα όσο πιο παθιασμένα μπορούσαν. Οι ανάσες τους κόφτες και γρήγορες και τα αγγίγματά τους όλο και πιο επιθετικά όσο πλησίαζε το τέλος. Κανένας από τους δυο δεν ήθελε να τελειώσει εκείνη η στιγμή.

Έφτιαξαν τα ρούχα και τα μαλλιά τους γρήγορα – γρήγορα, αντάλλαξαν ένα παθιασμένο φιλί και πλησίασαν την πόρτα…

«Τι μου έκανες, Έρρικα!»
«Σςςςςς! Άνοιξε την πόρτα και κατέβα πρώτος!», του είπε και τον φίλησε ξανά. Μόλις εκείνος εξαφανίστηκε στις σκάλες, πήρε μια ανάσα και βγήκε και εκείνη από την αποθήκη. Ήξερε πως κλείνοντας την πόρτα πίσω της, τελείωσε και το παραμύθι.

Κατέβηκε τα σκαλιά και πήγε στα κορίτσια που διασκέδαζαν. Καμία ποτέ δεν θα μάθαινε τι έγινε πάνω από τα κεφάλια τους.

«Έρρικα, το βρήκες;»
«Ποιο;»
«Το πορτοφόλι σου καλέ!»
«Α! Όχι! Θα είναι σπίτι. Στην άλλη τσάντα! Δεν πειράζει… Έχω το κινητό μαζί!»
«Τέλεια! Πληρώνουμε να φύγουμε; Πέρασε η ώρα! Εμείς θα συνεχίσουμε άλλου. Εσύ, Έρρικα, να φανταστώ θα πας σπίτι;»

Η Έρρικα κοίταξε τον Βάιο που την κοιτούσε με ένα βλέμμα αχόρταγο. Ένα βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις μα τα λόγια του έπαιζαν σε λούπα στο κεφάλι της… «Μη διαθέσιμος!»…

«Ναι ναι, θα πάω σπίτι!», είπε, «νύσταξα αλλά ήταν ωραία! Λέω να ξανάρθω!»
«Ψέματα!», είπαν όλες μαζί και την αγκάλιασαν.

Όταν πλησίασε η Έρρικα προς την έξοδο, γύρισε να κοιτάξει προς το μπαρ. Εκείνος την κοιτούσε με το ίδιο βλέμμα. Το αχόρταγο. Το παθιασμένο. Πήρε το κινητό του και άρχισε να γράφει. Το κινητό της Έρρικας άρχισε να δονείται…

«Εμείς οι δυο δεν τελειώσαμε! Σε περιμένω αύριο!»

Η Έρρικα τον κοίταξε φευγαλέα και γύρισε στην παρέα της που της μιλούσε ενώ κατέβαιναν τις σκάλες.