TheBluez

Προηγούμενο

«Δεν υπάρχει περίπτωση!»
«Ρε Έρρικα… Ένα ποτό! Σε παρακαλώ! Μας περιμένει και η Φανή!»
«Ξέχασέ το! Δεν θέλω να περάσω το Σαββατόβραδό μου στριμωγμένη. Δεν θέλω να μυρίζω τσιγαρίλα, αλλά ούτε και να πιώ! Παράτα με…»
«Βρε Έρρικά μου… Έχεις να βγεις από το καλοκαίρι! Κάνε μου τη χάρη και έλα. Έστω για μία ώρα! Σε παρακαλώ! Θέλει να σε δει και η Φανή. Σε παρακαλώ! Θα έρθει και η Κορίνα!»

Η Έρρικα το σκεφτόταν. Ήθελε πολύ να δει τη Φανή. Είχε καιρό! Γνωρίστηκαν το καλοκαίρι στο μπαρ που σύχναζε η αδερφή της και την συμπάθησε πολύ, αλλά τα προγράμματά τους ήταν τόσο διαφορετικά, που χάθηκαν τελείως. Μόνο η Μαρίνα την έβλεπε συχνά.

«Ερρικάκι μου;», της είπε η Μαρίνα σχεδόν παρακαλετά.
«Εντάξει! Θα έρθω! Μία ώρα μόνο και έφυγα!».

Η Μαρίνα άρχισε να τσιρίζει και έπεσε στην αγκαλιά της αδερφής της.
«Θα δεις! Θα περάσουμε τέλεια!»
«Και για είμαστε αγαπημένες… Πού θα πάμε;»
«Θα δεις!».
…

«Καλά ρε Μαρίνα, τι είναι εδώ;», ρώτησε η Έρρικα, αλλά πριν προλάβει η Μαρίνα να της απαντήσει, εμφανίστηκε ένας άντρας μπροστά τους.

«Καλώς το Μαρινάκι! Σε περιμένει η Φανή. Η κυρία;». Η Έρρικα γύρισε και τον κοίταξε με το μόνιμο απαξιωτικό της ύφος.
«Καλέ Γιώργο, η αδερφή μου είναι! Την είχες γνωρίζει το καλοκαίρι στο άλλο μαγαζί!»
«Ναι ρε! Είχατε έρθει όλη η τρελοπαρέα στο άλλο πάνω! Πω πω! Πέρασε ο καιρός!», είπε ο Γιώργος χαμογελώντας στα δύο κορίτσια. Η Έρρικα χαλάρωσε λίγο και χαμογέλασε. Ο Γιώργος τους άνοιξε την πόρτα και ήταν λες και άνοιγε την πύλη της κολάσεως!

«Μαρίναααααα!!! Έρρικααααα! Απίστευτο! Πώς την έπεισες ρε μ@λ@k@;», ρώτησε η Φανή αγκαλιάζοντάς τες. «Η Κορίνα πού είναι; Καλά για τη Στέφη δεν ρωτάω!»
«Τι να ρωτήσεις; Η Στέφη οριακά παντρεμένη και η Κορίνα έρχεται με χρονοκαθυστέρηση γιατί ήταν σε ραντεβού με τον ‘ετσι’. Όσο για αυτήν εδώ… Έβαλα εσένα μπροστά! Τα μεγάλα μέσα!». Ξέσπασαν και οι τρεις σε γέλια.

«Μαρίνααααα! Φίλη μου! Τι κα…». Η φράση του έμεινε μισή. Η Έρρικα στράφηκε προς την φωνή και κοκκάλωσε. Ο Βάιος!
«Πού ‘σαι ρεεε; Θυμάσαι την αδερφή μου, την Έρρικα! Σιγά μη τη θυμάσαι! Ένα βράδυ είχε έρθει στο καλοκαιρινό και έκτοτε δεν μας έκανε ποτέ ξανά την τιμή!», είπε η Μαρίνα.
«Ναι! Θυμάμαι!», απάντησε εκείνος χωρίς να παίρνει τα μάτια του από πάνω της.

Η Έρρικα είχε κοκκινήσει ολόκληρη, αλλά δεν απέφευγε το βλέμμα του. Ήταν ολόιδιος… Τα μαύρα μάτια του πετούσαν σπίθες. Τα μαύρα ατημέλητα μαλλιά του είχαν μακρύνει και τον έκαναν ακόμα πιο σέξι από ό,τι ήταν. Το κορμί του κόλαζε και αγγέλους. Τα χέρια του και τα πόδια του ατελείωτα. Ο πιο ωραίος άντρας που είχε δει! Ο πιο ωραίος άντρας που είχε την ευκαιρία να έχει στα χέρια της έστω και για λίγο. Ο πιο ωραίος άντρας που… δεν ξαναείδε ποτέ!

«Τι θα πιείτε;», τις ρώτησε εκείνος αποτραβώντας το βλέμμα του, «τα γνωστά;». Η Μαρίνα και η Φανή απάντησαν καταφατικά. «Έρρικα, εσύ; Ουίσκι;».

Η Έρρικα τον κοίταξε αποσβολωμένη. Αποκλείεται να θυμόταν το ποτό της τόσους μήνες μετά. Αποκλείεται να θυμόταν την ίδια τόσους μήνες μετά. Τι ήταν άλλωστε; Ένα φανταστικό πhδhμα σε μία αποθήκη! Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο. Πώς θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο; “Μη διαθέσιμος” ήταν τότε εκείνος και εκείνη απλά τον ήθελε διαθέσιμο για ένα βράδυ.

«Έρρικα;». Η φωνή της αδερφής της την επανάφερε στην πραγματικότητα.
«Όχι! Τζιν σόδα, παρακαλώ! Πάω στο μπάνιο!», είπε πετώντας τα πράγματά της στην αδελφή της.

Η αναμονή στο μπάνιο ήταν μεγάλη. Η Έρρικα στάθηκε σε έναν τοίχο και κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της. Δεν μπορεί να συνέβαινε αυτό! Δεν μπορεί να ήταν ξανά μαζί του στο ίδιο μαγαζί!

«Ωχχχχχχ!», είπε ξεφυσώντας και η κυρία στο μπάνιο την πλησίασε διστακτικά.
«Είσαι καλά, κορίτσι μου; Θες να κάτσεις;»
«Είμαι καλά! Σας ευχαριστώ πολύ! Θα περιμένω όσο χρειαστεί. Δεν βιάζομαι!»

Δεν ήθελε με τίποτα να βγει ξανά έξω. Δεν ήξερε αν θα μπορούσε να το διαχειριστεί όλο αυτό. Ντρεπόταν! Αυτό ήταν το πρωταρχικό συναίσθημα. Δεν συνήθιζε να κάνει σ3ξ με αγνώστους και πόσο μάλλον μετά να εξαφανίζεται. Ήταν η πρώτη φορά και την έφερνε σε αμηχανία. Άσε που το μήνυμα που της έστειλε τότε, απλά διαβάστηκε.

«Κορίτσι μου, μπες εδώ! Σε ευχαριστώ που περίμενες!».
Η Έρρικα μπήκε μέσα, έκλεισε το καπάκι και έκατσε πάνω. Ήθελε απλά λίγο χρόνο. Λίγη ηρεμία. Αλλά δε… Άκουσε τη φωνή του απ’ έξω….

«Κυρία Άντζυ; Πού είναι;». Μετά σιωπή. Η Έρρικα ανακάθισε. Ποια μπορεί να έψαχνε; Δεν θα το άντεχε αν ήταν εδώ με άλλη. Δεν ξέρει γιατί, αλλά ήταν σίγουρη. Ξαφνικά, ακούστηκε ένα χτύπημα στην πόρτα. Η Έρρικα ξεκλείδωσε για να ζητήσει ένα λεπτό ακόμα και με μια κίνηση ο Βάιος μπήκε μέσα στο μπάνιο. Την ακούμπησε στον τοίχο και της έκλεισε το στόμα. Με το ελεύθερο χέρι του, κλείδωσε την πόρτα.

Αμέσως, την πλησίασε πολύ. Η ανάσα του της ζέσταινε το δέρμα. Έσκυψε και της ψιθύρισε στο αυτί…
«Θα πάρω το χέρι μου. Μην φωνάξεις! Έχουμε δύο λεπτά. Θέλω να μιλήσουμε!».

Η Έρρικα κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Μόλις ο Βάιος πήρε το χέρι του, κοιτάχτηκαν στα μάτια και σε κλάσματα δευτερολέπτου, άρχισαν να φιλιούνται. Ο Βάιος με το ένα χέρι του είχε στηριχτεί στον τοίχο και με το άλλο την είχε πιάσει από τη μέση κολλώντας την πάνω του. Εκείνη είχε ακουμπήσει τα χέρια της στα μάγουλά του έτσι ώστε να μην της φύγει.

«Δεν ξανάρθες!», της είπε όταν ξεκόλλησαν.
«Δεν υπήρχε λόγος!»
«Ούτε στο μήνυμά μου απάντησες!»
«Ούτε για αυτό υπήρχε λόγος!»
«Τότε αυτό που έγινε τώρα τι ήταν;»
«Γιατί το κάνεις αυτό;»
«Μην απαντάς με ερωτήσεις! Εγώ ρώτησα πρώτος!»

«Ωραία! Δεν ξέρω τι ήταν! Ούτε αυτό τώρα, ούτε εκείνο τότε. Εξαφανίστηκα γιατί ντράπηκα. ΟΚ; Θυμάσαι; ‘Μη διαθέσιμος’… Στην αποθήκη όμως μια χαρά διαθέσιμος ήσουν και ήμασταν απόλυτα ξεκάθαροι για το τι συνέβη μεταξύ μας. Δεν υπήρχε λόγος λοιπόν…».

Το χτύπημα στην πόρτα ήταν το σύνθημα για να βγούνε.
«Άνοιξε την πόρτα και βγες πρώτος!», είπε η Έρρικα και ο Βάιος την κοίταξε στα μάτια.
«Τι είναι;»
«Το ίδιο μου είπες και τότε απλά μετά είχε και ένα φιλί!»

Η Έρρικα ξεκλείδωσε. «Βγες! Είμαστε στη δουλειά σου! Όλα καλά!».
Εκείνος ηττημένος, βγήκε από το μπάνιο, ευχαρίστησε την κυρία Άντζυ και έφυγε.