TheBluez

Προηγούμενο

Ο Στέλιος στάθηκε μπροστά στα δέντρα και σκάναρε το χώρο με το βλέμμα του. Έκανε κάποια βήματα μπροστά για να κοιτάξει καλύτερα. Ο ήχος ενός αυτοκινήτου που έβγαινε απ’ το πάρκινγκ του μαγαζιού προς το χωματόδρομο, τον έκανε να γυρίσει το κεφάλι του προς τα πίσω. Ήταν εκείνος, ο άγνωστος άντρας που έψαχνε τη Βίκη. Μόλις τα φώτα του  αμαξιού χάθηκαν απ’ το οπτικό του πεδίο, φώναξε χαμηλόφωνα το όνομά της. Καμία απάντηση. “Βίκη!”, φώναξε λίγο πιο δυνατά.

Έφτασε μπροστά στα δέντρα και κοίταξε πιο προσεχτικά. Έβγαλε το κινητό του απ’ την τσέπη του και φώτισε το χώμα με το φακό. Δεν έβλεπε τίποτα… “Τον έδιωξα!”, ξαναμίλησε. Η σιωπή που πήρε για απάντηση τον έκανε να ξεφυσήξει εκνευρισμένος. “Δεν θα σε παρακαλάω, μικρή! Θα σε βοηθήσω αν έρθεις. Αν όχι… καλή τύχη!”, είπε κι άρχισε να περπατάει προς το μαγαζί.

– Εδώ είμαι… μια φωνή τον έκανε να γυρίσει το βλέμμα

Η Βίκη βγήκε μέσα απ’ τα δέντρα και στάθηκε στο μισοσκόταδο. Ο Στέλιος σήκωσε το κινητό του και την φώτισε με το φακό. Έμειναν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον για λίγα δευτερόλεπτα.

– Έλα μέσα. είπε απλά, κατέβασε τον φακό και χωρίς να περιμένει απάντηση, μπήκε στην κουζίνα απ’ την πίσω πόρτα

Όταν η Βίκη μπήκε μέσα, τον είδε να την περιμένει όρθιος.

– Έχω αφήσει το μαγαζί μόνο του τόση ώρα και παίζουμε κρυφτό. Μείνε εδώ και θα έρθω σε λίγο να τα πούμε. της είπε αυστηρά κι έσπρωξε την εσωτερική πόρτα της κουζίνας

– Έφυγε; τον ρώτησε μόνο, αλλά αντί για απάντηση είδε την πόρτα να κλείνει μπροστά της

***

Λίγη ώρα αργότερα, η πόρτα της κουζίνας άνοιξε ξανά.

– Ήρθε ο Νίκος. Πάμε! της είπε ο Στέλιος μπαίνοντας

– Ποιος; σηκώθηκε απότομα όρθια

– Ο αδερφός μου. Έλα, φύγαμε! την έπιασε απ’ το μπράτσο και την τράβηξε να βγουν απ’ την πόρτα της κουζίνας

Η Βίκη δεν αντιστάθηκε.

Βγαίνοντας απ’ την πίσω πόρτα του μαγαζιού, στα δεξιά βρισκόταν παρκαρισμένο ένα πράσινο τζιπ. Ο Στέλιος το ξεκλείδωσε και κάθισε στη θέση του οδηγού. Η Βίκη άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και κάθισε, κοιτώντας τον ερευνητικά.

Ο Στέλιος ξεκίνησε το αυτοκίνητο και με το δεξί του χέρι τράβηξε απ’ τις πίσω θέσεις ένα μαύρο μπουφάν, που το πέταξε πάνω στα πόδια της. Άναψε τσιγάρο και πέταξε το πακέτο και τον αναπτήρα στο ταμπλό, προς το μέρος της. Δεν είπαν λέξη σ’ όλη τη διαδρομή. Λίγα λεπτά μετά, τον είδε να παρκάρει μπροστά σε μια παλιά μονοκατοικία. Τράβηξε το χειρόφρενο και χωρίς να την κοιτάξει βγήκε απ’ το αμάξι. Μπήκε στην αυλή και γυρνώντας, είδε ότι η Βίκη καθόταν ακόμη στη θέση της. Της έκανε νόημα να βγει.

Στάθηκε πίσω του την ώρα που ξεκλείδωνε. Ο ήχος της πόρτας που έτριζε την έκανε ν’ ανατριχιάσει. Ο Στέλιος πάτησε το διακόπτη στα αριστερά και ο σκοτεινός χώρος φωτίστηκε. Το σαλόνι ήταν παλιό, οι καναπέδες στο χρώμα της ώχρας κι εμφανώς ταλαιπωρημένοι. Στο τραπεζάκι είχε τσαλακωμένα τενεκεδάκια από μπύρες και ένα άδειο κουτί πίτσας.

Ο Στέλιος πήρε ένα ξέχειλο από αποτσίγαρα τασάκι που βρισκόταν πάνω στον καναπέ και κάθισε, κάνοντάς της νόημα να κάνει το ίδιο.

– Τι δουλειά έχεις μ’ αυτόν; 

– Τον ξέρεις; τράβηξε ασυναίσθητα το κορμί της προς τα πίσω

– Είναι γνωστός. Όχι δικός μου. Πρώτη φορά τον είδα σήμερα. Κατάλαβα ποιος είναι όμως, είναι γνωστός στην περιοχή. 

– Τον ξέρει ο αδερφός μου… είπε χαμηλόφωνα και κατέβασε το κεφάλι

– Είναι φίλοι; η φωνή του Στέλιου ήταν άχρωμη

– Όχι. Ο αδερφός μου του χρωστάει…

– Και εσύ πού κολλάς; 

– Τον… σήκωσε το βλέμμα και τον κοίταξε ερευνητικά. Τον έπεισε να μπει σ’ ένα κόλπο και ήθελαν να πάω μαζί. είπε παραιτημένη σχεδόν

– Μικρή, άσε τους δισταγμούς. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν υπάρχει κανείς άλλος να σε βοηθήσει. Αν θέλεις να το κάνω, θα πρέπει να μου λες αλήθειες. 

– Την αλήθεια σου λέω. Ο αδερφός μου… πήρε…

– Ξέρω τι πουλάει ο τύπος. Ο αδερφός σου είναι χρήστης; 

Η Βίκη ένευσε καταφατικά.

– Θα του κάνει μια μεταφορά κάπου για να ξεχρεώσει. είπε η Βίκη ξέπνοα

– Γιατί δεν τα πάει ο ίδιος; Ποιος στέλνει ένα πρεζάκι να μεταφέρει ναρκωτικά; 

– Όχι ναρκωτικά. Γυναίκες. 

– Ξεκίνησε καινούρια καριέρα; ο Στέλιος άναψε τσιγάρο. Κι εσένα τι σε ήθελε; 

– Να προσέχω τα κορίτσια στη μεταφορά.

– Κι επειδή είπες όχι σε κυνηγάει να σε φάει; Δε μου τα λες καλά, μικρή…

– Επειδή ξέρω το σχέδιο με κυνηγάει, όχι γιατί είπα όχι. Δεν θέλει να γίνει γνωστό στην πιάτσα ότι ασχολήθηκε με γυναίκες. Θα τον φάνε άλλοι που μπαίνει στα χωράφια τους. 

– Και το είπες σε μένα με την ελπίδα να τον φάω εγώ τώρα που ξέρω; σήκωσε το αριστερό του φρύδι και την κοίταξε

– Όταν μπήκα στο μαγαζί σου δεν ήξερα τι δουλειά έκανες. 

– Και τώρα ξέρεις; έσβησε το τσιγάρο πάνω σ’ ένα άδειο τενεκεδάκι μπύρας

Η Βίκη έμεινε να τον κοιτάζει.

– Κοίτα μικρή… δύο κορίτσια δουλεύουν σε μένα, αλλά πίστεψέ με, δεν το κάνουν με το ζόρι. Τις προστατεύω, προσέχω τους πελάτες για να μην κινδυνέψει καμία εξαιτίας τους. Πληρώνομαι για τον χώρο που παρέχω κι εκείνες νιώθουν ασφαλείς. Δεν πουλάω γυναίκες, ούτε τις βάζω με το ζόρι να κάνουν αυτή τη δουλειά. Καταλαβαίνεις;

– Κι εμένα γιατί με κράτησες στο μαγαζί; Η Σάσα δεν χρειάζεται βοήθεια. 

– Εσύ χρειάζεσαι όμως. Κι όσο κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, το γράφει εδώ! της ακούμπησε το μέτωπο με το δάχτυλό του και σηκώθηκε

– Με λυπήθηκες; η φωνή της είχε μια δόση ειρωνείας

– Στην αρχή είπα ‘ωραίο γκομενάκι, αν γουστάρει, θα βγάλουμε καλά φράγκα’. Μετά όμως κατάλαβα όμως ότι δεν είσαι έτσι. έβγαλε το μπουφάν του και το πέταξε σε μια καρέκλα

– Αφού κατάλαβες ότι δεν είμαι έτσι γιατί με κράτησες; Γιατί δεν μου είπες: ‘δε χρειάζομαι άτομα’ και να με διώξεις; η Βίκη έκανε ένα βήμα προς το μέρος του

– Γι’ αυτό σε κυνηγάει ο τύπος. Γιατί η γλώσσα σου είναι πιο μεγάλη απ’ το μπόι σου! 

Η Βίκη έβαλε τα χέρια της στη μέση της και τον κοίταξε.

– Μυρίζεις μπελάδες από μακριά, αλλά… χαλάλι. Είσαι ωραίο γκομενάκι… την κοίταξε έντονα στα μάτια

Γύρισε το βλέμμα της γρήγορα γύρω της.

– Η πόρτα είναι από εκεί, αν θες να φύγεις. της έδειξε την πόρτα με το χέρι του. Εδώ είναι ο καναπές που μπορείς να κοιμηθείς. Εκεί το ψυγείο αν θες να φας. Κι εκεί το μπάνιο να θες να πλυθείς. Εγώ θα πάω μέσα να ξεραθώ. Αν είσαι εδώ το πρωί, μπορούμε να συζητήσουμε το πώς μπορείς να φύγεις με ασφάλεια.