TheBluez

Αγαπητέ αναγνώστη,

Επέτρεψέ μου να σου συστηθώ. Είμαι η Δήμητρα και μένω σε ένα όμορφο προάστιο των Αθηνών. Ίσως το πιο ωραίο που έχεις φανταστεί. Γιατί απλά βρίσκεται δίπλα στην θάλασσα σε απόσταση από το κέντρο της πρωτεύουσας μόνο είκοσι λεπτά (χωρίς κίνηση βέβαια). Αν ψάχνεις ένα μέρος για να μείνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου, ο Άλιμος είναι το καταλληλότερο. Μην με ρωτήσεις γιατί, οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν αυτό τον τόπο στον οποίο έχω την τύχη να μένω τα τελευταία πενήντα τέσσερα χρόνια της ζωής μου.

Πριν από εδώ έμενα σε ένα άλλο εξίσου όμορφο μέρος, στην Καστέλα, σε ένα παλιό αρχοντικό σπίτι. Αλλά αυτό δεν ήταν δικό μας, έτσι ο πατέρας μου, που του άρεσε η αποκέντρωση, είχε την έμπνευση, για καλή μας τύχη, να αγοράσει αυτό το οικόπεδο στο πουθενά. Κυριολεκτώ όταν λέω “στο πουθενά”. Γιατί αυτό το κομμάτι γης, εκτός της προνομιακής του θέσης, δεν είχε τίποτα άλλο να προσφέρει σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής. Ούτε σε στάση λεωφορείου ήταν κοντά, ούτε είχε μαγαζιά γύρω, ούτε σούπερ μάρκετ. Μεταξύ μας, ούτε τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, τα έχει. Αν θες να πας με λεωφορείο στον Πειραιά, πρέπει να περπατήσεις μέχρι την λεωφόρο Αλίμου και να περιμένεις το λεωφορείο που περνάει κάθε μία ώρα. Δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε. Για να πας στο μικρό σούπερ μάρκετ με τα πόδια, θα περπατήσεις δέκα λεπτά.

Μα θα με ρωτήσεις, τι έχει αυτή η περιοχή, αυτός ο δήμος και είναι ο καλύτερος; Φτιάξε καφέ, κάθισε αναπαυτικά και άκου…

Ο δήμος Αλίμου είναι ένας παλιός δήμος. Είναι η πατρίδα του Θουκυδίδη, ενός σημαντικού στρατηγού και ιστορικού. Εξ ου και η φράση “Θουκυδίδης ο Αλιμούσιος”. Μόνο αυτό φτάνει; Όχι βέβαια. Στα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα και πριν τον πόλεμο φυσικά, ο Άλιμος ήταν ο τόπος στον οποίο παραθέριζε η ελίτ του Πειραιά. Και λέω του Πειραιά, γιατί η ελίτ των Αθηνών ανέβηκε προς τα βόρεια προάστεια.

Έτσι θα μπορούσες να δεις μέχρι πριν λίγα χρόνια παλιά αρχοντικά, αυτά με τα κόκκινα τούβλα, τις κεραμοσκεπές και τον μικρό κήπο, τον γεμάτο τριανταφυλλιές στην μπροστινή μεριά, ενώ στην πίσω υπήρχε ολόκληρος λαχανόκηπος με πολλές λεμονιές. Θέλω να τονίσω ότι στην περιοχή αυτή η λεμονιά ευδοκιμεί πολύ καλά και όχι η πορτοκαλιά, ίσως να φταίει το κλίμα, δεν ξέρω ακριβώς.

Τα παλιά τα χρόνια υπήρχαν πολλά πεύκα, ευκάλυπτοι και φιστικιές. Με τον καιρό, δυστυχώς, λόγω της ανοικοδόμησης χάθηκαν τα περισσότερα.

Στον Άλιμο λοιπόν, που παλιά ήταν γνωστός πριν γίνει δήμος, σαν κοινότητα του Καλαμακίου, ο κόσμος κατέβαινε για να βολτάρει στην παραλία, πράγμα που ακόμη συνεχίζεται, και φυσικά απολάμβανε το καλό φαγητό στα ταβερνάκια που ήταν δίπλα στην θάλασσα. Έτσι γράφτηκε και το τραγούδι… “τράβα τράβα τράβα καροτσέρι τράβα και στο Καλαμάκι κόψε για ουζάκι”.

Ακόμη και τώρα ο περιπατητής μπορεί να απολαύσει την βόλτα του με τα πόδια από τον Άλιμο μέχρι τον Φλοίσβο και αν αντέχει να φτάσει και μέχρι το Νιάρχος. Η απόσταση από το σπίτι μου μέχρι εκεί είναι μιάμιση ώρα να πας και άλλο τόσο να γυρίσεις.

Ξέχασα να σας πω ότι τελικά το οικόπεδο που αγόρασε ο πατέρας μου, βρίσκεται στον λόφο Πανί. Τι να πω για αυτό το μέρος; Τα πρώτα χρόνια που ήρθαμε εδώ, μόνο ο πατέρας ήταν ευχαριστημένος. Η μάνα μου, η οποία δεν το χάρηκε το σπίτι για πολύ, γκρίνιαζε γιατί δεν είχε μαγαζιά για ψώνια. Η αδελφή μου έπρεπε να πηγαίνει στον Πειραιά για την τελευταία τάξη του Λυκείου κι εγώ, που δεν καταλάβαινα πολλά, αισθανόμουν μοναξιά, γιατί η γειτονιά είχε μόνο ένα κορίτσι της ηλικίας μου για παιχνίδι. Ερημιά, κρύο, αέρας και τίποτα άλλο.

Αλλά η αλήθεια δεν ήταν αυτή. Πού να την εκτιμήσω τότε! Οι συγγενείς μας, όταν έρχονταν για επίσκεψη, είχαν την αίσθηση ότι πήγαιναν εκδρομή, σε λίγη ώρα από τα Ταμπούρια και το Κερατσίνι βρίσκονταν στον καθαρό αέρα. Κάθε Καθαρά Δευτέρα γέμιζε ο λόφος με δεκάδες χαρταετούς. Το ίδιο συμβαίνει ακόμη και τώρα. Γιατί ο λόφος έχει παραμείνει ο ίδιος. Ευτυχώς δεν έχουν κτίσει εκεί πάνω κι αν τώρα τον ανέβεις και καθίσεις σε ένα παγκάκι, έχεις στα πόδια σου όλον τον Σαρωνικό.

Σηκώνεις τα μάτια από τα δεξιά και βλέπεις τον Λυκαβηττό και την Ακρόπολη, συνεχίζεις προς τα αριστερά και το μάτι σου φτάνει μέχρι τον Πειραιά, φαίνεται ακόμη και το νοσοκομείο του Μεταξά και οι δύο καμινάδες των Λιπασμάτων και της ΔΕΗ που δεσπόζουν στο μεγάλο λιμάνι. Λίγο πιο πέρα φαίνεται η Σαλαμίνα, ενώ ακριβώς μπροστά, το αγαπημένο μου νησί, η Αίγινα. Κάθε φορά που την βλέπω αναστενάζω με καημό, πόσο την αγαπώ να ήξερες…

Αμέσως μετά και προς τα αριστερά μου, φαίνεται το παλιό αεροδρόμιο. Δόξες και μόνο δόξες έχω να θυμάμαι. Γιατί αν και ο θόρυβος ήταν ενοχλητικός, κάνοντας τα τζάμια να τρίζουν τόσο δυνατά όταν περνούσε το μεγάλο τζάμπο πάνω από τις στέγες των σπιτιών και τα καυσαέρια μαύριζαν τις κουρτίνες, τους τοίχους και τα παράθυρα πριν την ώρα τους, εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι δεν θέλαμε να φύγει το αεροδρόμιο, γιατί φοβόμασταν τα επακόλουθα τα οποία τα βλέπουμε δυστυχώς να εξελίσσονται στην εποχή που διανύουμε. Αυτό όμως δεν είναι θέμα προς συζήτηση τώρα.

Κάθε φορά που αισθάνομαι άσχημα και θέλω να πάρω μία ανάσα, ανεβαίνω την μικρή ανηφόρα πάνω από το σπίτι και βρίσκομαι στην κορυφή του λόφου Πανί και αγναντεύω την θάλασσα. Το όνομά του ο λόφος το οφείλει στον θεό Πάνα και είναι μία όαση πραγματικά προσφέροντας ανακούφιση, αγαλλίαση και χαρά στον περιπατητή.

Το πρωί, όταν φυσάει βοριάς, διακρίνω πεντακάθαρα τα σπίτια της Αίγινας που βρίσκονται στην βορεινή πλευρά του νησιού. Ακόμη και τα πλοία μπορώ να ξεχωρίζω από τα διακριτικά τους χρώματα. Από την πίσω πλευρά του λόφου υπάρχουν γήπεδα τένις, παιδική χαρά, ακόμη και ειδικό πάρκο για τα σκυλιά.

Δίπλα και παράλληλα με την λεωφόρο Αλίμου, βρίσκεται το μεγάλο, γνωστό πολυκατάστημα με τα παιχνίδια, ενώ ακριβώς απέναντι το περίφημο μαγαζί με τα εύγεστα παγωτά που τα φτιάχνει ένας Ιταλός. Ένα πέρασμα στο παγωτατζίδικο μετά την επίσκεψη στο πολυκατάστημα, είναι ό,τι πρέπει.

Κατεβαίνοντας την λεωφόρο Αλίμου προς την παραλία, φτάνεις μέχρι τα γνωστά μαγαζιά που το πρωί σερβίρουν καφέ, ενώ τις βραδινές μέχρι και τις πρώτες πρωινές ώρες γίνονται το αγαπημένο στέκι της νεολαίας. Ποτό, μουσική και θέα την θάλασσα, τι άλλο να θέλει κανείς;

Προς τα αριστερά και για λίγα μέτρα ακόμη, βρίσκονται τα παλιά λουτρά του Καλαμακίου με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Εκεί πηγαίναμε για μπάνιο όταν είμασταν μικρά.

Πιο κάτω βρίσκουμε τον παλιό σύλλογο Αλιέων του Παλιού Αλίμου, που δυστυχώς κινδυνεύουν να χάσουν τις μικρές ταπεινές εγκαταστάσεις τους λόγω των έργων στο Ελληνικό. Αυτό είναι και το φυσικό σύνορο του δήμου με το Ελληνικό.

Προς τα δεξιά μου συνεχίζει η θάλασσα και εκεί υπάρχουν δύο είσοδοι. Η μία είναι η Ακτή του Ήλιου και η άλλη του Bolivar. Εμείς οι μόνιμοι κάτοικοι, είμαστε κάτοχοι της κάρτας του δημότη, την οποία την δείχνουμε στο ταμείο και έχουμε ελεύθερη είσοδο, ενώ για μας πάλι η τιμή για την ξαπλώστρα είναι 2 ευρώ. Πού να το πει κανείς και ποιος να τον πιστέψει ότι δεν χρειάζεται να πάρουμε αυτοκίνητο, λεωφορείο, τραμ, πατίνι και μόνο με λιγοστά ευρώ μπορούμε να απολαύσουμε το μπάνιο μας;

Βέβαια τους καλοκαιρινούς μήνες καλό είναι να πηγαίνουμε πρωί πρωί, για να βρούμε ελεύθερη ξαπλώστρα. Ακόμη πιο απολαυστικό είναι το απογευματινό μπάνιο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, που ο κατακόκκινος ήλιος βυθίζεται στα γαλάζια νερά.

Το πιο σημαντικό όμως είναι το ακόλουθο: Λίγο πιο κάτω βρίσκεται άλλη μία πλαζ με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, ενώ μετά ακολουθούν μαγαζιά όπου μπορείς να απολαύσεις τον καφέ σου από το πρωί μέχρι το βράδυ και όχι μόνο. Εκεί υπάρχει πεζόδρομος για ποδηλασία και περπάτημα, ενώ το μεγάλο δώρο του δήμου για όλους εμάς είναι ο θερινός κινηματογράφος που βρίσκεται σε έναν υπαίθριο χώρο με γκαζόν.

Η οθόνη, υπερυψωμένη και καμπυλωτή, μετά το πέρας της προβολής ξεφουσκώνει για να φουσκώσει το επόμενο βράδυ. Κάθε Δευτέρα υπάρχει δωρεάν προβολή παιδικών ταινιών, ενώ τις υπόλοιπες μπορείς να απολαύσεις διάφορα έργα με μόνο 3 ευρώ για τους δημότες και 4 για τους υπόλοιπους.

Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι ξεκινάς με καύσωνα από το σπίτι και όταν κάθεσαι στην αναπαυτική καρέκλα για να δεις την ταινία, αν δεν έχεις μία ζακετούλα πρόχειρη μπορεί να κρυώσεις, γιατί απλά το αεράκι που έρχεται από την θάλασσα είναι δυνατό κάποιες φορές και πολύ δροσερό. Παίρνεις και μία μπύρα και λίγα πατατάκια και έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησί.

Αν πάλι δεν θες να δεις ταινία, υπάρχουν παγκάκια που σε περιμένουν για να ρεμβάσεις ρομαντικά με την παρέα σου.

Πιο κάτω είναι η μαρίνα του Αλίμου, που στεγάζει πολλά κότερα ειδικά το καλοκαίρι. Ακριβώς απέναντι μπορείς να πιείς τον καφέ σου ή το ποτό σου το βράδυ σε μία καφετέρια που διαθέτει πολλά τραπεζάκια μέσα κι έξω, ενώ δίπλα ακριβώς βρίσκεται η πισίνα του δήμου Ολυμπιακών διαστάσεων.

Ο δήμος Αλίμου είναι γνωστός για τους αθλητικούς συλλόγους του και κυρίως για τον Ναυτικό Όμιλο Καλαμακίου και την ομάδα πόλο ανδρών και γυναικών. Και πάλι η είσοδος για τους κατοίκους στην πισίνα είναι μόνο 3 ευρώ την φορά ή 30 ευρώ τον μήνα.

Λίγο πιο κάτω φτάνουμε στο ρέμα της Πικροδάφνης, που είναι το φυσικό σύνορο με τον δήμο του Παλαιού Φαλήρου.

Περνώντας απέναντι και διασχίζοντας την λεωφόρο Ποσειδώνος, σε πέντε λεπτά βρίσκεσαι στον κεντρικό δρόμο της περιοχής γνωστή με το όνομα “Θουκιδίδου”. Δεξιά και αριστερά υπάρχουν πια πολλές καφετέριες και πολλά φαρμακεία.

Αν την διασχίσεις μέχρι το τέλος, φτάνεις μέχρι την λεωφόρο Αλίμου, ενώ αν στρίψεις αριστερά στο πρώτο φανάρι, φτάνεις μέχρι τα σύνορα με τον Δήμο του Αγίου Δημητρίου.

Στο φανάρι που υπάρχει εκεί, αν κάνεις δεξιά κατευθύνεσαι προς το Άνω Καλαμάκι. Εκεί τα σπίτια είναι πιο παλιά και γενικά η περιοχή δεν είναι τόσο πλούσια σε φυσικές ομορφιές για να απολαύσεις. Εννοείται ότι υπάρχουν μαγαζιά και καφετέριες για να πιείς τον καφέ σου, αλλά σαν την παραλία δεν έχει.

Στο Άνω Καλαμάκι υπάρχει μία μεγάλη εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα και λίγο πιο πέρα φτάνεις στην λεωφόρο Βουλιαγμένης. Εκεί είναι και η είσοδος του Δήμου όταν έρχεσαι από Αθήνα.

Θέλω να σου πω και κάτι άλλο. Στο Άνω Καλαμάκι ο κόσμος που έμενε εκεί από παλιά ανήκε στην εργατική τάξη, ενώ στο κάτω Καλαμάκι συναντούσες τους πιο φραγκάτους. Αυτό δημιουργούσε μια αόρατη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο περιοχών, ενώ εμείς στον λόγο Πανί είμασταν οι πιο ξεχασμένοι και παραμελημένοι.

Ευτυχώς όλα αυτά άλλαξαν και όλες οι περιοχές του δήμου μας είναι προσεγμένες και προπάντων καθαρές.

Ένα άλλο σημαντικό είναι οι παιδικές χαρές που η κάθε γειτονιά διαθέτει. Έχουν ανακαινιστεί σχεδόν όλες και αυτή που βρίσκεται κοντά στο σπίτι μου είναι πραγματικά ένα στολίδι, όχι μόνο γιατί έχει ανακαινιστεί πρόσφατα, αλλά γιατί βρίσκεται μέσα σε ένα μικρό πάρκο γεμάτο πεύκα.

Κάθε Σαββατοκύριακο τουλάχιστον τρία με τέσσερα παιδικά πάρτυ γίνονται, ενώ έξω από την παιδική χαρά υπάρχουν όργανα γυμναστικής που μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις ρεμβάζοντας τον Σαρωνικό. Τα βράδια, όταν ο καιρός το επιτρέπει, συναντάς αρκετούς νέους που κουβεντιάζουν καθισμένοι στα μεγάλα τραπέζια μοναστηριακού τύπου πίνοντας την μπυρίτσα τους.

Στις γιορτές των Χριστουγέννων, ο δήμος διαθέτει ένα τρενάκι για τα παιδιά που τους πάει βόλτα, ακόμη και στην δική μου γειτονιά, που είναι αρκετά μακριά από το κέντρο, μπορεί να φτάσει και είναι τόσο ωραίο να βλέπεις παιδικά χαμόγελα. Δεν είναι όμως τα οποιαδήποτε. Είναι τα χαμόγελα των παιδιών από την Παιδούπολη του Αγίου Ανδρέα, ένα ίδρυμα που στεγάζει παραμελημένα παιδιά διαφόρων ηλικιών.

Την περίοδο του lock down, το τρενάκι αυτό με τον οδηγό του και έναν ανιματέρ, περνούσε από όλες τις γειτονιές και μας ευχόταν καλές γιορτές, ενώ ακούγονταν τα κάλαντα του Χριστουγέννων ή της Πρωτοχρονιάς. Το ίδιο επαναλήφθηκε και τις Απόκριες και το Πάσχα για να μην αισθανόμαστε μοναξιά και θλίψη.

Φέτος ο ναυτικός όμιλος Καλαμακίου θα φιλοξενήσει το Παγκόσμιο πρωτάθλημα Master 2026. Τι θέαμα κι αυτό! Θα ανέβω στον λόφο, θα πάρω και τον καφέ μου και θα χαζεύω τα ιστιοφόρα.

Την ίδια περίοδο, από την πίσω πλευρά του λόφου, θα λάβει μέρος το Πρώτο Συμπόσιο Γλυπτικής, όπου πέντε κορυφαίοι Έλληνες γλύπτες θα δημιουργήσουν έργα μπροστά στα μάτια του κοινού, τα οποία και θα παραμείνουν στον χώρο μετά την ολοκλήρωση του Συμποσίου!

Μετά ακολουθεί το Alimos Classic Car and Motorbike Sunday, που διοργανώνεται από τον Δήμο Αλίμου και τον Νίκο Μαστοράκη, με τη φιλική συμβολή της ΦΙΛΠΑ στον παραλιακό πεζόδρομο του Αλίμου από τις 2 το μεσημέρι μέχρι την δύση του ηλίου. Συνήθως γίνεται μέσα στον μήνα Μάιο και καμιά φορά τον Σεπτέμβριο.

Το Alimos Classic Car Sunday φιλοξενεί τόσο ιδιώτες με εκθαμβωτικά κλασικά, vintage και νεότερα αυτοκίνητα αλλά και λέσχες που έχουν φτιάξει οι φανατικοί οπαδοί των Fiat 500, των Renault 2CV, των σημαντικότερων Alpha Romeo. Η εκδήλωση αυτή γίνεται σε 2 Κυριακές, η μία είναι αφιερωμένη στα παλιά αυτοκίνητα ενώ η άλλη στις μηχανές.

Επίσης περνάει το μετρό από την Λεωφόρο Βουλιαγμένης με στάση στον Άλιμο. Ο δήμος διαθέτει μικρά λεωφορεία που σε πηγαίνουν σε κεντρικά σημεία. Φυσικά τα ταξί σε περιμένουν για να σε μεταφέρουν στο σπίτι σου και να σε αφήσουν έξω από την πόρτα σου, εκτός αν έχεις δικό σου μεταφορικό μέσο για να φτάσεις στο μετρό ή να γυρίσεις από αυτό, τώρα που θα το παρκάρεις είναι μία άλλη ιστορία.

Επίσης από την λεωφόρο Ποσειδώνος περνούν λεωφορεία με προορισμό την Αθήνα και τον Πειραιά και φυσικά για τους πιο ρομαντικούς υπάρχει και το τραμ.

Ακόμη θέλω να προσθέσω ότι δύο φορές την εβδομάδα υπάρχει λαϊκή, κάθε Τρίτη γίνονται δύο, μία στο Άνω Καλαμάκι και μία στο κάτω ενώ κάθε Σάββατο η λαϊκή γίνεται κάπου στο ενδιάμεσο, συγκεκριμένα στην οδό Υψηλάντου. Και μόνο για βόλτα στην λαϊκή φτάνει, εξάλλου οι γνωριμίες με τους λαχανοπώλες είναι ό,τι καλύτερο, έχεις και τα μέσα για να απολαύσεις τις πιο κόκκινες ντομάτες ή τα πιο ζουμερά φρούτα.

Στην περιοχή μας υπάρχει επίσης και το μουσικό σχολείο Αλίμου, που ήταν το πρώτο που έγινε στην Αττική, με την μπάντα του να ανοίγει τις παρελάσεις στις εθνικές εορτές.

Επίσης υπάρχει και το δημοτικό θέατρο “Κάρολος Κουν”, όπου ο δήμος φροντίζει για την διασκέδασή μας με ωραίες παραστάσεις.

Ένα άλλο σημαντικό, είναι κάθε μήνα σου έρχεται μήνυμα στον υπολογιστή από το γραφείο του δημάρχου που σε ενημερώνει για τις εκδηλώσεις που μπορείς να λάβεις μέρος, θεατρικές ακόμη και εκδρομές με ένα ικανοποιητικό αντίτιμο.

Επίσης ο δήμος κάθε χρόνο βραβεύει τους αριστούχους μαθητές που έχουν περάσει στα πανεπιστήμια και τους δίνει για ανταμοιβή ένα ταξίδι στο εξωτερικό.

Ένα άλλο σημαντικό που θέλω να πω είναι η ύπαρξη ενός μνημείου, πρόκειται για το εκκλησάκι που είναι αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου και βρίσκεται στην περιοχή Τράχωνες και είναι κτισμένο τον 11ο αιώνα. Αν θες να ζήσεις την κατάνυξη κατά την διάρκεια των Χαιρετισμών, μην πας αλλού. Εδώ θα έχεις την αίσθηση ότι θα δεις μπροστά σου κανέναν αυτοκράτορα του Βυζαντίου αγκαλιά με τον πατριάρχη.

Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά περισσότερα για αυτό το μέρος, όπως η νέα τηλεφωνική γραμμή για τα αδέσποτα του Αλίμου, την οποία ο δήμος την γνωστοποίησε με μία πανέμορφη αφίσα ή τις εκθέσεις ζωγραφικής, τα σεμινάρια προς τους γονείς για την αντιμετώπιση της βίας στα σχολεία και πολλά άλλα.

Ένα ξέρω μόνο και στο λέω με όλη μου την ειλικρίνεια, όσοι έρχονται επίσκεψη στο σπίτι μου θέλουν να μετακομίσουν στην περιοχή. Μας μακαρίζουν όλους εμάς για την τύχη μας. Ας μην ξεχνάμε ότι η περιοχή είναι ένα κομμάτι της Αθηναϊκής Ριβιέρας για την οποία ακούγονται πολλά τα τελευταία χρόνια. Γιατί όπως ανέφερα και στην αρχή, λίγο το ‘χεις να ζεις κοντά στην Αθήνα, να βλέπεις θάλασσα από το σπίτι σου, να νιώθεις την αύρα της και να την απολαμβάνεις όποτε θες;

Δεν είναι τυχαίο που ο δήμος Αλίμου είναι ο πρώτος δήμος πανελλαδικά σε παροχές και σεβασμό προς τον δημότη.

Δύο αρνητικά έχω να γράψω, το πρώτο ότι όταν υπάρχουν ακραία καιρικά φαινόμενα και βρέχει δυνατά πλημυρίζει η παραλιακή στο ύψος της 3ης στάσης Καλαμακίου και πραγματικά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος για τα αυτοκίνητα. Φουσκώνουν τα δύο ρέματα της περιοχής και οι πλημμύρες είναι καταστροφικές. Σε αυτό όμως ποιος φταίει; Εμείς και μόνο εμείς, όταν κλείνουμε και μπαζώνουμε τα ρέματα και χτίζουμε πάνω σε αυτά. Ο δήμος κάνει προσπάθειες για να διορθωθεί το θέμα, αλλά δεν είναι στο χέρι του.

Το δεύτερο είναι η απουσία νεκροταφείου. Όλες οι περιοχές γύρω από τον δήμο μας διαθέτουν νεκροταφείο, μόνο εμείς δεν έχουμε και αν πεθάνει κανείς πρέπει να περιμένει λίγο, ποιο θα είναι το χώμα που… θα δεχτεί το άψυχο κορμί του!

Ελπίζω να σε έκανα να ξεχαστείς, να χαλαρώσεις και να σε δούμε στις γειτονιές μας σύντομα, χειμώνα ή καλοκαίρι η περιοχή είναι πάντα όμορφη.

Αν είσαι τυχερός και βρεις σπίτι στα μέτρα σου να νοικιάσεις, εννοώ οικονομικά, έλα και δεν θα το μετανιώσεις. Αν πάλι διαθέτεις μία μικρή περιουσία για να αγοράσεις ένα διαμέρισμα ολοκαίνουριο, ακόμη καλύτερα. Θα πρέπει βέβαια να περιμένεις αρκετό καιρό μέχρι να μπεις στο σπίτι σου, γιατί υπάρχουν πολλά αρχαία θαμμένα και τώρα που γίνεται αυτή η έξαρση στην ανοικοδόμηση λόγω της ανάπλασης στο Ελληνικό όλα αυτά βγαίνουν επιτέλους στην επιφάνεια για να ξαναθαφτούν και να κρυφτούν με τις ευλογίες της κρατικής υπηρεσίας αρχαιοτήτων. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν εύκολα.

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Κάπου στου Ζωγράφου…

Κάπου στον Βορρά…