TheBluez

Προηγούμενο

«Βούλwσέ το!». Η φωνή του Ηφαίστου αντήχησε στο γραφείο και ο νεαρός άντρας απέναντί του κατέβασε αμέσως το κεφάλι.

«Κύριε Ήφαιστε, εγώ…»
«Δεν με νοιάζει τι έχεις να πεις. Σου είπα να περιμένεις οδηγίες και εσύ αποφάσισες να κάνεις του κεφαλιού σου»

Ο Ήφαιστος σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και πλησίασε το παράθυρο. Από το γραφείο του είχε θέα σε ολόκληρη την ταράτσα. Η μουσική έπαιζε δυνατά, οι σερβιτόροι πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στα τραπέζια και οι πελάτες γελούσαν ανυποψίαστοι. Έβλεπαν ένα επιτυχημένο μαγαζί. Τίποτα περισσότερο.

«Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Νομίζεις ότι μπορείς να παίρνεις αποφάσεις μόνος σου;»
«Πίστευα πως θα βοηθούσα»

Ο Ήφαιστος γέλασε πικρά. «Αυτό ακριβώς λένε όλοι όταν κάνουν ζημιά». Γύρισε απότομα προς το μέρος του. «Ξέρεις πόσα χρήματα κινούνται εδώ μέσα; Ξέρεις πόσοι άνθρωποι περιμένουν αποτελέσματα; Ξέρεις πόσες συμφωνίες μπορεί να τιναχτούν στον αέρα από μία λάθος κίνηση;»

Ο νεαρός δεν μίλησε.

«Έχουμε από πίσω μας μεγάλα κεφάλαια. Είμαστε μπλεγμένοι μέχρι τον λαιμό και προσπαθώ καθημερινά να βρω τρόπο να κρατήσω όρθιο αυτό που χτίσαμε. Ένα στραβοπάτημα αρκεί για να δημιουργήσει προβλήματα που δεν μπορείς καν να φανταστείς»
«Συγγνώμη, κύριε Ήφαιστε»
«Η συγγνώμη δεν διορθώνει τίποτα»

Η σιωπή απλώθηκε ανάμεσά τους. Ο νεαρός απέφευγε το βλέμμα του. Όπως όλοι. Ο Ήφαιστος το είχε συνηθίσει. Οι περισσότεροι άνθρωποι τον φοβούνταν. Οι υπόλοιποι προσπαθούσαν να τον εκμεταλλευτούν. Ελάχιστοι τολμούσαν να τον κοιτάξουν στα μάτια.

«Φύγε!»
«Κύριε…»
«Πριν αλλάξω γνώμη»

Ο υπάλληλος βγήκε σχεδόν τρέχοντας από το γραφείο. Η πόρτα έκλεισε πίσω του και ο Ήφαιστος έμεινε μόνος. Η αγαπημένη του κατάσταση. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε στον εαυτό του.

Πέρασε το χέρι μέσα από τα μαλλιά του και αναστέναξε. Πλησίασε το παράθυρο. Το βλέμμα του ανέβηκε ψηλότερα. Λίγα αστέρια ξεχώριζαν ανάμεσα στα φώτα της πόλης. Τα κοιτούσε σχεδόν κάθε βράδυ. Δεν ήξερε γιατί. Ίσως επειδή ήταν τα μόνα που δεν απαιτούσαν τίποτα από εκείνον. Δεν ζητούσαν εξηγήσεις. Δεν έδιναν υποσχέσεις. Δεν πρόδιδαν. Απλώς βρίσκονταν εκεί. Σιωπηλά. Σταθερά.

Για μια στιγμή ένιωσε τους ώμους του να χαλαρώνουν. Η στιγμή όμως κράτησε ελάχιστα. Η πραγματικότητα επέστρεψε γρήγορα. Πήρε το σακάκι του από την καρέκλα και το πέρασε στον ώμο του. Είχε ακόμη δουλειές να τελειώσει.

Άνοιξε απότομα την πόρτα του γραφείου και βγήκε στον διάδρομο και ένα μικρό σώμα συγκρούστηκε με το δικό του. Αντανακλαστικά άπλωσε τα χέρια και την κράτησε πριν χάσει την ισορροπία της.

«Ωπα! Με συγχωρείτε! Δεν σας είδα!»
«Όχι, όχι! Εγώ φταίω. Βγήκα βιαστικά και δεν σας είδα. Σας ευχαριστώ που με κρατήσατε»

Σήκωσε το βλέμμα του και την κοίταξε. Για μια στιγμή ξέχασε να απαντήσει. Δεν ήταν το πρόσωπό της που πρόσεξε πρώτο. Ήταν τα μάτια της. Καθαρά. Χωρίς φόβο. Χωρίς σκοπιμότητα. Χωρίς εκείνη τη γνώριμη έκφραση που είχαν οι άνθρωποι όταν καταλάβαιναν ποιος ήταν. Τον κοιτούσε σαν να ήταν απλώς ένας άγνωστος. Και αυτό τον ξάφνιασε περισσότερο απ’ όσο θα παραδεχόταν ποτέ.

Ο Ήφαιστος συνειδητοποίησε πως εξακολουθούσε να την κρατά. Την άφησε αμέσως και έκανε μισό βήμα πίσω. Έπρεπε να τελειώσει εκεί. Να συνεχίσει τον δρόμο του. Έτσι έκανε πάντα. Κι όμως, πριν προλάβει να το σκεφτεί, άκουσε τον εαυτό του να μιλά.

«Εγώ πρέπει να ζητήσω συγγνώμη. Να σας κεράσω ένα ποτό; Νιώθω άσχημα που έπεσα πάνω σας»
«Μα τι λέτε; Εγώ έφταιγα. Όλα καλά!»

Η κοπέλα ίσιωσε τα ρούχα της, χαμογέλασε και έκανε να φύγει.
Για κάποιο λόγο ο Ήφαιστος δεν ήθελε να τελειώσει τόσο γρήγορα η συζήτηση.

«Τουλάχιστον μπορώ να μάθω το όνομά σας;»
Εκείνη γύρισε και τον κοίταξε.
«Ρόζα. Εσείς;»
Ένα μικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του.
«Ήφαιστος!»
Η κοπέλα ανασήκωσε τα φρύδια της.
«Ο θεός της φωτιάς;»
Αυτή τη φορά χαμογέλασε πραγματικά.
«Ακριβώς. Αν και εκείνος που μου ταιριάζει καλύτερα είναι ο Άδης…»

Η Ρόζα χαμογελώντας τον χαιρέτησε με ένα νεύμα και απομακρύνθηκε προς το τραπέζι της. Ο Ήφαιστος έμεινε να την παρακολουθεί μέχρι που χάθηκε ανάμεσα στον κόσμο της ταράτσας.

«Ρόζα…»