Ο Ιάκωβος φόρεσε την μπλε φόρμα με τα λευκά σιρίτια στα πλαϊνά και το εθνόσημο στο αριστερό μέρος της ζακέτας και πήρε την έξοδο προς το στάδιο. Επιτέλους ήρθε η ώρα της δικαίωσης, αυτή που ονειρευόταν τόσα χρόνια.
Ήταν ακόμη τόσο νέος, μετρούσε μόνο είκοσι δύο χρόνια, κι όμως να που στεκόταν πάνω στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου. Ήταν καλοκαίρι του 2040, μια χρονιά πολύ σημαντική για τον νεαρό αθλητή γιατί τότε άρχισαν επισήμως όλα. Ποια όλα; Η ανοδική του πορεία, η ανταμοιβή του με τα διεθνή μετάλλια. Μέχρι να ακούσει το όνομά του από το στόμα του εκφωνητή, όλη του η αθλητική ζωή από τα τέσσερά του μέχρι την ημέρα εκείνη, πέρασε σαν ταινία μπροστά του.
Ο Ιάκωβος ήταν ένας νεαρός άντρας με ξανθά μαλλιά, λευκό δέρμα, με ωραία καστανά μάτια που άλλαζαν χρώμα ανάλογα με το πώς έπεφτε το φως εκείνη την ώρα. Αυτό που τον ξεχώριζε από τα μικρά του χρόνια ήταν το αθλητικό του χάρισμα. Για καλή του τύχη οι γονείς του του έδειξαν τον δρόμο προς αυτήν την κατεύθυνση από πολύ νωρίς. Στην αρχή γνώρισε την πισίνα για να μάθει να κολυμπάει σωστά. Μετά ήρθε το μπάσκετ για να μάθει να σουτάρει και να συνεργάζεται και με τα άλλα παιδιά. Έκανε και κάποια δοκιμαστικά στο τένις. Όμως αυτό που τον κέρδισε ήταν ο στίβος. Ίσως σε αυτό να έπαιξε ρόλο και η κυρία που τον βάσταγε κάποιες ώρες, τον έπαιρνε από το σχολείο και τον απασχολούσε μέχρι να επιστρέψουν οι γονείς από την δουλειά. Εκείνη του μιλούσε συνέχεια για τους δύο αθλητές που διέπρεπαν στο μήκος και στο άλμα επί κοντό εκείνη την εποχή:
«Έλα Ιάκωβε, έχει παγκόσμιο, ευρωπαϊκό, έλα να τους δούμε. Κοίτα τον Καραλή πώς πηδάει τον πήχη, κοίτα τα άλματα του Τεντόγλου!». Και ο μικρός λίγο πριν κλείσει τα οκτώ του χρόνια αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στον στίβο. Βασικά όποιο άθλημα και να επιχειρούσε θα διέπρεπε, από το πιο δημοφιλές μέχρι το πιο άσημο. Τι κι αν ήταν ποδόσφαιρο ή κρίκετ ή badminton, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο επιτυχές.
Ο Ιάκωβος από την φύση του ήταν ένα παιδί γεμάτο ενέργεια, σαν να κατάπινε καμιά δεκαριά μπαταρίες μαζί με το πρωινό του γάλα. Ναι, είχε μία ιδιαιτερότητα σε αυτόν τον τομέα, ήταν ένα ακούραστο παιδί. Για καλή του τύχη πάλι, οι γονείς του διέκριναν αυτήν την ιδιαιτερότητα και με τον τρόπο τους τον βοήθησαν να ξεπεράσει το μικρό ή μεγάλο εμπόδιο της υπερκινητικότητας.
Στο σχολείο ό Ιάκωβος ήταν αγαπητός και πολύ δημοφιλής. Όταν πήγαινε το πάρκο με το πατίνι του οι περισσότεροι έτρεχαν να τον βρουν, να παίξουν μαζί του. Ο Ιάκωβος ήταν επικοινωνιακός. Και όταν δεν ήξερε κανένα παιδάκι, πήγαινε κοντά του και τον ρώταγε με αφέλεια και χωρίς ντροπές: «Παιδάκι, θες να γίνουμε φίλοι;». Αυτή η αμεσότητά του και η άνεσή του με τους άλλους αποδείχτηκε μεγάλο προσόν.
Όταν οι γονείς του τον πήγαν στον στίβο, ήθελε από τον πρώτη μέρα να κάνει άλματα ή να πηδήξει τον πήχη. Νόμιζε με το παιδικό μυαλό του ότι θα γινόταν αμέσως ένας μεγάλος αθλητής σαν τα δύο πρότυπα που είχε στο μυαλό του. Σιγά σιγά κατάλαβε ότι αυτός ο δρόμος έχει πολύ πόνο. Και κόπο. Και δάκρυα. Και απογοητεύσεις.
Αυτό το άθλημα που τον κέρδισε, ήταν το μήκος. Γιατί συνδύαζε ταχύτητα και άλμα μαζί. Ο αθλητής πρέπει να αναπτύξει την ταχύτητα σαν να τρέχει κατοστάρι, να πατήσει σωστά και μετά να πηδήξει όσο μπορεί πιο ψηλά για να προσγειωθεί όσο γίνεται μακρύτερα και να σκάσει στο σκάμα χωρίς να χτυπήσει. Και όλα αυτά σε ελάχιστο χρόνο. Σαν το πέρασμα του αέρα όταν έχει ανεμοστρόβιλο. Σαν την δυνατή βροχή που πέφτει σε δευτερόλεπτα και τρέχεις να κρυφτείς. Σαν την λάβα που βγαίνει απειλητικά από το ηφαίστειο. Έτσι πρέπει, όχι μόνο να φαίνεται αλλά και να πράττει ο αθλητής. Έτσι, και πιο γρήγορα, έτρεχε ο Ιάκωβος και ανέβαινε ψηλά με τεντωμένο τον κορμό και τα πόδια λυγισμένα. Είχε την χάρη, είχε το ταλέντο και την γνώση την απέκτησε σιγά σιγά με κόπο. Κάποιες φορές σκεπτόταν να τα παρατήσει. Και μετά τι;
«Δεν τα παρατάμε έτσι εύκολα με την πρώτη, Ιάκωβε» του ‘λεγε ο πατέρας του. Ο πατέρας, μα τι πρότυπο κι αυτός! Ένας αθλητικός τύπος από τα νιάτα του που έδειξε στον Ιάκωβο τον δρόμο. Αν ήταν άλλος δεν ξέρω αν ο μικρός θα έφτανε τόσο ψηλά. Ξέρεις τι είναι να έχεις πρότυπο την σημερινή εποχή; Είναι κάτι που λείπει από τους νέους. Και η μάνα του, πού δούλευε μέχρι αργά αλλά μετά ασχολούταν μαζί του; Να τον πάει στο πάρκο, στις κούνιες να παίξει με τους φίλους του. Δεν λογάριαζε κούραση, μόνο να περνάει λίγο ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά της. Αυτοί ήταν οι γονείς του Ιάκωβου από τους οποίους εισέπραξε αγάπη και πολύ φροντίδα.
Ο μικρός μεγάλωνε, ομόρφαινε, ωρίμαζε. Και μαζί με το μεγάλωμα έρχονταν και οι ανταμοιβές. Σπουδαίες κατακτήσεις είχε και στην ρομποτική, εκεί πια ήταν ένα αστέρι. Στην αρχή ένα μικρό, με τον καιρό όμως αυτό μεγάλωνε και γινόταν όλο και πιο φωτεινό. Στην ρομποτική πήρε πολλά μετάλλια ο Ιάκωβος, έλαβε μέρος και σε διαγωνισμούς. Και εκεί διέπρεψε. Τα παιδιά που είναι υπερκινητικά πρέπει να συνδυάζουν την κίνηση με το μυαλό. Το μυαλό που είναι σε μία εγρήγορση και πρέπει να την χρησιμοποιήσει το παιδί προς όφελός του. Σκέψη, στρατηγική, δουλειά με τα χέρια. Έτσι χτίζονται οι ισορροπίες.
Ο Ιάκωβος είχε μαζέψει πολλά μετάλλια. Καμμιά δεκαριά μέχρι την ηλικία των οκτώ. Και η κυρία που τον κράταγε του πήρε δώρο ένα γαλάζιο κουτί. Πάνω του ζωγράφισε τις φιγούρες του Αστερίξ και του Οβελίξ, δύο ήρωες που αγαπούσε πολύ.
«Ιάκωβε, αυτό του κουτί είναι για σένα. Να βάζεις τα μετάλλιά σου μέσα να μην τα χάσεις. Σου εύχομαι να το γεμίσεις μέχρι πάνω και να αγοράσουμε και δεύτερο και τρίτο».
Αυτά ήταν τα λόγια της κυρίας που του το έδωσε με πολύ μεγάλη συγκίνηση.
Το κουτί γέμισε μέχρι επάνω και αγόρασαν και δεύτερο, ένα πιο μεγάλο που είχε ήδη αρχίσει να γεμίζει κι αυτό. Ο νεαρός ζούσε, ανέπνεε μέσα από τα άλματα. Αυτό όμως που του έδωσε την μεγαλύτερη ώθηση ήταν ο προπονητής του. Αυτός ήξερε από πρώτο χέρι τι σημαίνει να είσαι αθλητής τέτοιου επιπέδου. Πόσο πόνος, κόπος, θυσίες απαιτούνται για να μπορείς να συγκαταλέγεσαι στο διεθνές αθλητικό πάνελ!
«Πρώτο χρυσό βραβείο στο μήκος: Ιάκωβος Πασχαλίδης, Ελλάδα»
Και ο Ιάκωβος ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου σε εκείνους τους αγώνες του ανοικτού στίβου σε Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Στα παπούτσια του λίγη άμμο, που είχε μείνει, μαρτυρούσε την επιτυχημένη του προσγείωση στο σκάμα. Ο κόσμος τον καταχειροκρότησε δυνατά. Έσκυψε για να φορέσει το χρυσό μετάλλιο στο στήθος. Μετά έδωσε το χέρι του να χαιρετήσει τον άνθρωπο σύμβολο του μήκους που του φόρεσε το μετάλλιο, τον ίδιο τον Έλληνα αθλητή που μας έδωσε πολλές χαρές στο ίδιο άθλημα.
Σε λίγο, όταν όλοι σηκώθηκαν για να ακουστεί ο Εθνικός μας Ύμνος, ο Ιάκωβος γύρισε το κορμί προς την ελληνική σημαία. Στα μάτια του, που έλαμπαν σαν τον ήλιο, φάνηκε η βαθιά του συγκίνηση. Το ίδιο και οι γονείς του και η αδελφή του. Όσον αφορά την κυρία που τον κράταγε, αυτή δεν υπήρχε πια στην ζωή. Τον καμάρωνε από εκεί ψηλά. Σαν να ήταν δίπλα του κι αυτή και μέτραγε τα μετάλλια μέσα στο κουτί: Ένα, δύο, τρία, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι, τριάντα. Εφηβικό 2033. Νεάνιδες 2035. Πανελλήνιο 2036. Ευρωπαϊκό 2040. Πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες 2044. Δεύτεροι Ολυμπιακοί 2048 και έπεται και συνέχεια.
Ο Ιάκωβος βαθιά συγκινημένος και χαρούμενος έριξε μία ματιά προς τον ουρανό. Έμοιαζε να στέλνει την αγάπη του προς εκεί που βρισκόταν εκείνη. Στην γυναίκα με το γαλάζιο κουτί. Ήταν σαν να της έλεγε νοερά: «Το γέμισα ήδη το πρώτο κουτί και το δεύτερο επίσης είναι σχεδόν γεμάτο. Πάω για το τρίτο, τα καταφέραμε αγαπημένη!»
Όταν έχεις ανθρώπους γύρω σου που σε στηρίζουν και αρχίζεις να πιστεύεις στον εαυτό σου τότε οι κόποι μετατρέπονται σε νίκες, τα δάκρυα σε χαρά. Έτσι γεμίζουν τα κουτιά!
Δήμητρα Καμπόλη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇