Μόλις τον είδε, το βλέμμα της καρφώθηκε πάνω του. Κατάλαβε ότι κάτι είχε. Τον ήξερε τόσα χρόνια που μπορούσε να διαβάσει την κάθε του σκέψη.
Η Σάρα έκλεισε πίσω της την πόρτα του μπαρ και στάθηκε μια στιγμή να τον παρατηρήσει καλύτερα. Οι κινήσεις του ήταν διαφορετικές σαν να αισθανόταν άβολα με τον εαυτό του. Ανασήκωνε νευρικά τους ώμους και τραβούσε τα μανίκια από το πουκάμισό του. Περπάτησε αργά προς το μέρος του για να μάθει την αλήθεια.
Αυτό το μπαρ ήταν ο δικός τους κόσμος. Ένα μέρος που με πολύ κόπο είχε στήσει ο Στέλιος. Η Σάρα ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του μέσα, η πρώτη του πελάτισσα. Από εκείνη τη νύχτα έγιναν αχώριστοι. Κάθε βράδυ, μετά την δουλειά, η Σάρα πήγαινε έστω για μια ώρα για ένα ποτήρι κρασί μαζί του. Στην γωνία του προσωπικού, μια θέση ήταν δική της. Την εμπιστευόταν απόλυτα και συχνά ζητούσε την συμβουλή της ακόμα και για θέματα του μαγαζιού. Ήταν η ήρεμη δύναμη που κατάφερνε να εμποδίζει τα κύματα πριν τον χτυπήσουν. Πολλές φορές τον είχε δει στρεσαρισμένο αλλά εκείνο το βράδυ κάτι ήταν διαφορετικό.
«Το γνωστό;» την ρώτησε και μόλις εκείνη του έγνεψε θετικά σήκωσε το χέρι του και φώναξε έναν σερβιτόρο. Η Σάρα έκατσε στην πολυθρόνα ενώ αυτός στεκόταν όρθιος και μιλούσε στο ακουστικό.
«Τι έχεις σήμερα;» τον κοίταξε εξονυχιστικά μόλις έκατσε δίπλα της.
«Τι να έχω; Μια χαρά είμαι».
«Είσαι σφιγμένος. Σε ενοχλούν τα ρούχα σου;»
«Δεν ξέρω, Σάρα. Γιατί το λες;»
«Γιατί αυτό το λευκό πουκάμισο που φοράς δεν είναι δικό σου»
Ο Στέλιος την κοίταξε αποσβολωμένος. Πώς δεν το είχε καταλάβει τόση ώρα…
«Σάρα…»
«Λυπάμαι, Στέλιο»
Κατάπιε μονορούφι το ποτό του. Δεν είχε θυμό μέσα του. Ένιωθε όμως μια τεράστια απογοήτευση. Δύο χρόνια ήταν μαζί με την Αγγελική. Τους τελευταίους μήνες συζούσαν. Μπορεί να δούλευε πολλές ώρες όμως την φρόντιζε όσο καλύτερα μπορούσε. Εκείνη αντί να του μιλήσει προτίμησε να τον απατήσει και ο εραστής της πρέπει να μπέρδεψε το πουκάμισό του με του Στέλιου. Ό,τι και να έγινε, εκείνο το βράδυ ο Στέλιος έμαθε την αλήθεια γιατί φόρεσε το λάθος πουκάμισο.
«Τι θα κάνω; Μου αρέσει πολύ αυτή η κοπέλα. Θα της στείλω μήνυμα να έρθει να μιλήσουμε. Ίσως βρούμε μια λύση»
Η Σάρα δεν μίλησε. Κοίταξε το ρολόι της για να υπολογίσει πόση ώρα θα έκανε να φτάσει η Αγγελική. Έπρεπε να την δει πρώτη.
Από την τζαμαρία είδε το αυτοκίνητό της να παρκάρει. Είπε του Στέλιου ότι θα βγει για τσιγάρο. Εκείνος ήταν πνιγμένος στην δουλειά και απλά της έκανε νόημα με το κεφάλι.
«Γειά σου Σάρα»
«Γειά. Έχω μια ερώτηση. Γιατί δεν τον χώρισες; Θα ήταν πιο τίμιο»
«Το έμαθε; Γι’ αυτό μου είπε ότι θέλει να μιλήσουμε; Υποψιάζομαι πώς. Εσύ όμως τι ανακατεύεσαι; Τι σε αφορά;»
«Ο Στέλιος είναι πολύ καλό παιδί. Είναι φίλος μου. Με αφορά και με το παραπάνω. Γι’ αυτό θέλω να σε ρωτήσω. Έχεις μετανιώσει;»
«Όχι, Σάρα. Δεν βλέπω κάτι λάθος σε αυτό που έκανα. Δεν τον βλέπω όσο συχνά θα ήθελα. Έχω ανάγκες. Κάνει ό,τι μπορεί αλλά για εμένα δεν είναι αρκετό. Δεν θα νιώσω τύψεις που πέρασα καλά»
«Τότε καλύτερα να μείνεις μακριά του»
«Έλα τώρα, Σάρα. Εσύ δεν το έχεις κάνει ποτέ;»
«Δεν συνηθίζω να κοροϊδεύω τους ανθρώπους με τους οποίους έχω σχέση»
«Ξεπερασμένες αντιλήψεις. Σχέση είναι όχι φυλακή»
«Με αυτό που λες καταλαβαίνω ότι δεν ήταν η πρώτη φορά που τον απάτησες. Άκου πώς θα γίνει. Στείλε του ένα μήνυμα ότι τελειώσατε και εξαφανίσου από μπροστά μου. Μην σε δω να πατάς το πόδι σου στο μπαρ ποτέ ξανά. Και μιας και θα το ξανακάνεις άλλη φορά να είσαι πιο παρατηρητική»
«Ήταν το πουκάμισο;»
Η Σάρα μόρφασε. Έσβησε το τσιγάρο και μπήκε μέσα στο μπαρ. Έμεινε παραπάνω από ό,τι συνήθιζε εκείνο το βράδυ. Η Αγγελική δεν εμφανίστηκε ποτέ. Κάποια στιγμή θα το ξεπερνούσε ο Στέλιος. Θα έβρισκε την ιδανική για εκείνον. Και η Σάρα θα ήταν πάντα στο πλευρό του. Κάποιες φορές η αλήθεια είναι μπροστά σου. Απλά δεν την βλέπεις.
CC
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇