– Καλά βρε κορίτσι μου κι εσύ… Δεν βαρέθηκες να γράφεις μόνο σοβαρές ιστορίες; Έρωτες δίχως αύριο, τυφλές ελπίδες, πρόβα νυφικού, σταυρωτά παλτά. Γράψε κάτι πικάντικο και θα δεις πόσο θα προκαλέσεις το ενδιαφέρον. Σαν τις μέλισσες που ζουζουνίζουνε γύρω από τα λουλούδια και ρουφάνε το ζουμί τους για να φτιάξουν μετά το μέλι. Και άμα το φτιάξουν…. Τρέχουν όλοι να το αγοράσουν. Γιατί; Απλά γιατί είναι γλυκό! Και σε ποιόν δεν αρέσουν τα γλυκά; είπε η Μαρία.
-Μη με προκαλείτε κορίτσια και μετά άντε να σας μαζέψω…
-Σιγά μην σε πιστέψουμε! Εσύ; Που είσαι και της εκκλησίας; Μα εσύ είσαι ικανή να αρχίσεις με το Πάτερ Ημών και να τελειώσεις με το τροπάριο της Κασσιανής, σαν να ήσουν η πιο αμαρτωλή γυναίκα του κόσμου.
-Ωραία λοιπόν, περιμένετε και θα δείτε. Δώστε μου λίγο χρόνο μόνο. Εξάλλου θα πάμε και διακοπές και δεν μπορεί κάτι θα προκύψει.
-Πολύ αισιόδοξη σε βρίσκω, είπε η άλλη Μαρία.
Ναι, είμαστε τρεις φιλενάδες, συμμαθήτριες από το σχολείο. Κολλήσαμε σας φίλες όμως τα τελευταία χρόνια. Δύο Μαρίες κι εγώ στη μέση σαν το αλατοπίπερο με τις οδοντογλυφίδες ένα πράγμα. Και οι τρεις ανήκουμε στο κλαμπ των χωρισμένων. Γυναίκες με τα όλα τους. Δεν μας λείπει τίποτα.
Ένα ίσως, μπορεί! Ένας γκόμενος ή ένας σύντροφος ή ένα αρσενικό.
Τώρα θα με ρωτήσετε εύλογα, πού θα βρεθεί ένας άντρας; Η αλήθεια είναι ότι εδώ δυσκολεύει το πράγμα. Γιατί; Η απάντηση είναι απλή. Δεν υπάρχουν άντρες!
Οι εποχές έχουν αλλάξει, και εδώ ταιριάζει το κάθε πέρσι και καλύτερα. Κι εμείς που είμαστε του προηγούμενου αιώνα σίγουρα ζούμε σε έναν άλλο πλανήτη. Μάλλον οι άλλοι είναι αυτοί που μας βλέπουν σαν εξωγήινες υπάρξεις.
Επίσης είμαστε πια καλ(κ)ομαθημένες γιατί έχουμε την πολυτέλεια να ορίζουμε το σώμα μας, το πώς διαχειριζόμαστε τον χρόνο μας και με ποιους θα κάνουμε παρέα.
Ύστερα από τόσα χαστούκια που έχουν δεχτεί τα μάγουλά μας από κάθε προβληματικό αρσενικό που κυκλοφορούσε ανάμεσά μας στα χρόνια της ερωτικής μας ζωής, το μόνο σίγουρο είναι ότι πια ήρθε η στιγμή να πούμε Basta!!! Φτάνει Κύριος, δεν θα πάρουμε!
Έλα όμως που το κορμί ζητάει… Γιατί και όμορφες είμαστε ακόμη και ζουμερές και ζωντανές.
Ύστερα από έναν χρόνο ταλαιπωρίας, ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα και εξαντλητική δουλειά, έφτασε η ώρα της δικαίωσης.
Η Μαρία νούμερο ένα, βάζει το σπίτι στο χωριό, η Μαρία νούμερο δύο, βάζει το αυτοκίνητο κι εγώ που δεν έχω τίποτα βάζω την τέχνη μου. Την τέχνη της μαγειρικής.
Να τρώμε ωραία, γευστικά ακόμη και στις διακοπές.
Η αλήθεια ήταν ότι πριν αφήσω πίσω μου το κλεινόν άστυ ήμουν έτοιμη να αναχωρήσω για τον άλλον κόσμο. Η κούραση είχε χτυπήσει κόκκινο και αν δεν μεσολαβούσαν οι λίγες μέρες διακοπών πριν ξαναρχίσω την δουλειά, σίγουρα θα με έβρισκε κανείς σε κανένα ίδρυμα. Στο Δαφνί ή σε κάτι παρόμοιο.
Στην βαλίτσα έβαλα τα απαραίτητα: μαγιό, γυαλάκια για το κολύμπι, λίγα ρούχα και voila, έτοιμη για την εξόρμηση. Στην τσάντα μου έβαλα το πορτοφόλι μου, τα γυαλιά μου, χαρτομάντιλα, το προσευχητάρι μου και το βιβλίο μου.
Σε μια άλλη τσάντα έβαλα τα φαγώσιμα για τα μαγειρέματα. Όλα έτοιμα.
Εκείνο το πρωινό της αναχώρησής μας θα μείνει αξέχαστο. Όπως και το περσυνό βέβαια. Μάλλον θα χρειαζόμασταν φορτηγό με τα τόσα που είχαμε να πάρουμε αλλά οι ικανότητες της Μαρίας νούμερο δύο ήταν επαρκείς για να τα χωρέσουμε όλα στο πορτ μπαγκάζ.
Γιατί είπαμε αν το αμάξι μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε τα δικά του: «Σταματήστε τα βασανιστήρια, θα σας καταγγείλω στον σύλλογο κακοποιημένων αυτοκινήτων».
Α, ξέχασα να σας πω ότι μας συνόδευε και το σκυλί της Μαρίας νούμερο ένα. Είναι και αυτό θηλυκό. Ήμασταν δηλαδή τέσσερα θηλυκά σε ένα αυτοκίνητο φορτωμένο μέχρι επάνω με τα μπαγκάζια μας.
Αφού όλα ήταν έτοιμα για αναχώρηση, τραβήχτηκαν και οι απαραίτητες φωτογραφίες με τα πρόσωπά μας όλο χαρά για να θυμόμαστε την στιγμή αυτή που μας χώριζε για λίγο από το νιρβάνα δηλαδή τον παράδεισο.
Η διαδρομή ευχάριστη με ελάχιστη κίνηση, όλα πήγαιναν ρολόι. Φτάνοντας στα τρίτα ή τέταρτα διόδια διακρίναμε από μακριά την ταμπέλα… «Προς Γέφυρα Μαναρίου».
Τι ήταν να το δουν τα ματάκια μας;
-Βρε κορίτσια, τι να σημαίνει αυτό; ρώτησε η οδηγός μας η Μαρία νούμερο δύο (την βαφτίζω τώρα επί τόπου Μαρία σκέτο να μην χρονοτριβώ με τα διακριτικά ένα και δύο. Μου ακούγεται ρατσιστικό!).
-Να ρωτήσουμε την κυρία στα διόδια. απάντησε η Μαρία νούμερο ένα (την βαφτίζω τώρα Μαίρη).
Εδώ θέλω να σας διευκρινίσω ότι με λένε Άννα για να ξέρετε ποια σας μιλάει.
Πλησιάζοντας η Μαρία ρώτησε ευθέως χωρίς καμία ντροπή.
-Καλημέρα σας, (προηγείται η ευγένεια) άμα πάμε προς εκεί που δείχνει η γέφυρα θα βρούμε μανάρια; (Μα τι απορία και αυτή!)
-Καλημέρα, απάντησε η κυρία (ευγενέστατη, δεν μπορώ να πω). Τέτοια εποχή θα έχουν φύγει τα μανάρια. μας είπε με ύφος σοβαρό αλλά από μέσα της είμαι σίγουρη ότι θα γέλαγε πολύ.
-Α, εντάξει, απάντησε η Μαρία γελώντας κι αυτή. Γιατί αν ήταν στην θέση τους επιβαλλόταν μια παράκαμψη. Γεια σας.
Συνεχίσαμε τον δρόμο μας με γέλια. Ακόμη μια φορά επιβεβαιώσαμε ότι πιο εύκολο πας στον Άρη ένα διήμερο παρά να βρεθεί ένα αρσενικό στον δρόμο σου. Και άντε και τον συνάντησες. Πώς θα συμπεριφερθείς έτσι που έχουν αλλάξει τα δεδομένα;
Αυτές οι καινούριες νοοτροπίες μας ήταν άγνωστες, δεν είχαμε καμία εμπειρία επί του θέματος. Μόνο λίγες λέξεις πεταχτά που προσδιορίζουν το πού βαδίζει ο κόσμος σήμερα συναισθηματικά τις οποίες προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε με σεβασμό λίγο μετά και κατά την διάρκεια των διακοπών.
Κάθε φορά που περνάγαμε και ένα διόδιο τόσο μίκραινε η απόσταση από τον παράδεισο. Στην διαδρομή κάναμε δύο στάσεις να ξεπιαστούμε. Στην πρώτη κιόλας πήραμε και από έναν καφέ και φάγαμε το σνακ που είχα φτιάξει εγώ με τα χεράκια μου.
Αφού ξεκουραστήκαμε συνεχίσαμε την διαδρομή μας με τα μάτια στραμμένα στις πινακίδες μην κάνουμε λάθος και δεν στρίψουμε στο σωστό σημείο, πάρουμε τα βουνά και τα χωράφια και ταλαιπωρηθούμε όπως πέρσι.
Συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στην ωραία Πύλο. Πριν μπεις στην πόλη υπάρχει ένα σημείο με μια θέα που σου κόβει την ανάσα. Εννοείται ότι κάναμε στάση, βγάλαμε τις φωτογραφίες μας και θαυμάσαμε το υπέροχο τοπίο. Η θάλασσα απλώνονταν μπροστά μας σαν ένα τεράστιο γαλάζιο χαλί που αντί σχέδια το στόλιζαν τα γιότ .
Ο ουρανός λαμπερός και αυτός με τα σύννεφά του συμπλήρωνε την εικόνα που θα την ζήλευε και ο πιο φιλόδοξος φωτογράφος.
Απέναντί μας το συγκρότημα του Κόστα Ναβαρίνο. Εκεί κάνουν τις διακοπές τους οι φραγκάτοι, δηλαδή οι άνθρωποι αντίθετοι από μας.
Ο προορισμός μας δεν ήταν μακριά. Σε μια ώρα βρισκόμασταν στο σπίτι μας. Λέω σπίτι μας γιατί έτσι το νιώθουμε. Σταματήσαμε κάτω από το μπαλκόνι του σπιτιού στο κέντρο του δρόμου. Βγάζαμε, βγάζαμε μπαγκάζια και σταματημό δεν είχαμε. Οι γύρω μας έμειναν με την απορία στα μάτια, μα τι κάνουν αυτές; Μετακόμιση;
Μπαίνοντας στο σπίτι, με το δεξί πάντα, όπως κάνουν οι νοικοκυραίοι. Αφού τακτοποιήσαμε τα πράγματα και τα φαγώσιμα στο ψυγείο που πήρε μπρος αμέσως, ξεκουραστήκαμε για να αρχίσουμε λίγο μετά την πρώτη μας εξόρμηση. Πήγαμε για μπάνιο κάτω στην θάλασσα του χωριού και το βραδάκι απολαύσαμε όπως και πέρσι τα εύγεστα σουβλάκια του Νώντα. Αυτός ο κύριος είναι διάσημος, μέχρι και στην Αθήνα έχει φτάσει η φήμη του.
Ήμασταν κουρασμένες από το ταξίδι και η δροσιά της μπύρας ήταν ό,τι έπρεπε. Η καθεμία μας κατέβασε από μία χωρίς φόβο και πάθος. Έτσι μπορέσαμε να κοιμηθούμε χαλαρά και ωραία απολαμβάνοντας την λίγη ησυχία του δρόμου.
Α, ξέχασα να σας πω ότι το σπίτι της Μαρίας βρίσκεται πάνω στον δρόμο της τοπικής αγοράς. Σε αυτό το σημείο υπάρχουν δυο, τρία ταβερνάκια που βγάζουν τα τραπέζια τους το βράδυ για να ταΐσουν τον κόσμο. Αν δεν έχει το σπίτι διπλά τζάμια και το δωμάτιο ερκοντίσιον την έχεις βάψει. Ύπνο δεν θα δεις.
Έτσι το επόμενο πρωί μας βρήκε όρθιες σχετικά αργά απολαμβάνοντας τον πρωινό καφέ. Διπλό ελληνικό για την Μαρία και μένα, σκέτη πορτοκαλάδα για την Μαίρη. Η ώρα πέρασε και για μπάνιο πήγαμε σε μια παραλία που μας άρεσε από πέρσι. Καθίσαμε 5 ολόκληρες ώρες. Ήπιαμε τα φρέντο μας, φάγαμε τα σνακ μας και ρουφήξαμε ήλιο και θάλασσα. Μας πήρε και ένας υπνάκος στην ξαπλώστρα. Με λίγα λόγια αγγίξαμε την τελειότητα ή μήπως όχι; γιατί; θα το καταλάβετε σε λίγο.
Όταν γυρίσαμε απολαύσαμε στο ταρατσάκι μια ωραιότατη ομελέτα την οποία την είχα επιμεληθεί με τα χεράκια μου. Ίσως να την βρήκαμε γευστική γιατί είχαν πέσει μεγάλες πείνες.
Αυτή η μικρή ταράτσα βλέπει στο πίσω μέρος του σπιτιού και είναι υπερυψωμένη. Όλη μας η κούραση που την έχουμε κουβαλήσει από τας “Αθήνας” εξαφανίζεται στο λεπτό με το που καθόμαστε εκεί.
Απλώνεις μια χεριά και φτάνεις μέχρι την μπουκαμβίλια του γείτονα. Πόσο όμορφη και καμαρωτή στέκεται εκεί! Τι χρώματα κόκκινα και φούξια είναι αυτά! Μετά σηκώνεις το κεφάλι προς τα πάνω και χαζεύεις τα άστρα. Τόσα πολλά αστέρια, μικρά, μεγάλα, σαν μικρές χρυσές χάντρες που στολίζουν τον ουρανό.
Η απόλυτη χαλάρωση σε συνδυασμό με το φαγητό είναι ό,τι καλύτερο.
Αυτή είναι η μαγεία του χωριού, να κάνει τα απλά να φαίνονται μεγαλειώδη!
Αυτό που πρόσθεσε έμφαση στην βραδιά ήταν το κόκκινο χρώμα στο δέρμα μας. Γιατί; Απλά είχαμε περάσει πολλές ώρες στην παραλία, μας πήρε και ο ύπνος στις ξαπλώστρες με το αποτέλεσμα να φέρουμε λίγο από Ινδιάνους. Ευτυχώς είχα προνοήσει να κουβαλήσω την Bepanthol μου γιατί πέρσι την είχα αρπάξει. Φέτος το δερματάκι μου τα πήγε μια χαρά.
Φυσικά δεν έλειψαν οι συζητήσεις, η γλώσσα μας δεν σταμάτησε να πάλλεται πέρα δώθε. Όχι μόνο όταν μάσαγε αλλά και όταν μιλάγαμε. Ποιο ήταν το θέμα στο οποίο καταλήγαμε ενστικτωδώς; Μα φυσικά οι άντρες.
Πώς γίνεται το άλλο φύλο να μας απασχολεί ακόμη και σε αυτήν την ηλικία, είναι άγνωστο. Δεν μας παίρνει πολύ να αναλύσουμε και να βρούμε λύσεις με το γυναικείο, πρακτικό μυαλό μας για τα οικονομικά ή τα κοινωνικά θέματα. Όλα μας φαίνονται βατά και εύκολα.
Αλλά αδελφέ μου, το θέμα “Άντρες” είναι το πιο δύσκολο, δυσνόητο και σκοτεινό που έχει περάσει στα εκατομμύρια χρόνια της ζωής πάνω στην Γη!
Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους βρίσκεις πουθενά! Λες μαύρο, θα πουν άσπρο, θα πας με τα νερά τους και πάλι ανικανοποίητοι είναι, τα θέλουν όλα δικά τους, την γυναίκα φαινόμενο. Την γυναίκα λάστιχο. Την γυναίκα θρύλο. Την γυναίκα νοικοκυρά. Την γυναίκα μαγείρισσα. Την γυναίκα οικονόμα. Την γυναίκα που κάνει τα πάντα και στο τέλος, για να βάλουμε έναν αξιοπρεπή επίλογο, την γυναίκα γατούλα.
Μα άνθρωπέ μου, άμα ήθελες μια Μαίρυλιν να σε περιμένει με το μαλλί φτιαγμένο, με τα χείλη κόκκινα και το φόρεμα να το ανεμίζει ο αέρας, ας της άφηνες στο τραπέζι δέκα μισθούς και θα δεις εσύ πώς θα σε περιμένει στην πόρτα. Με το σώμα νωχελικά γερμένο, με τα χείλη έτοιμα να σε φιλήσουν, με το βλέμμα γεμάτο υποσχέσεις, με το τραπέζι στρωμένο και τα κεριά αναμμένα.
Αυτά μας απασχολούσαν σχεδόν όλες τις βραδιές, γιατί πώς να το κάνουμε, το δεύτερο φύλο, δηλαδή εμείς, διαθέτουμε ένα μυαλό που κάνει για δέκα άντρες και δεν μπορούμε βρε φίλε να χωνέψουμε τα άνοστα, τα ανεξήγητα και όλες τις λέξεις που αρχίζουν με το στερητικό Α.
Το κεφάλαιο “Άντρες” είναι Ακατανόητο. Αυτό όμως που μας βρήκε ομόφωνα σύμφωνες είναι ότι το σώμα ζητάει, διψάει για μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα παρηγορητικό λόγο, αλλά πού να βρεθεί; Ίσως σε κάποια στιγμή που το μυαλό είναι ξένοιαστο να βρεθεί ο κατάλληλος. Ίσως. Αλλά κι αν τύχει να έρθει στον δρόμο μας ένα αρσενικό, ποια θα είναι η συμπεριφορά μας απέναντί του; Έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Το παιχνίδι το ερωτικό έχει πάντα δύο παίχτες, αλλά οι όροι του παιχνιδιού έχουν αλλάξει. Σήμερα δεν βρίσκεις εύκολα σύντροφο όπως παλιά. Πριν πολλά χρόνια περπάταγες στον δρόμο και άκουγες δέκα σφυρίγματα και ένιωθες δύο μάτια να σε κοιτούν επίμονα μέχρι να σε κάνουν να σκάσεις ένα χαμόγελο. Σήμερα ο τρόπος που επικοινωνούν οι άνθρωποι έχει αλλάξει. Πολλά τα σάιτ γνωριμιών και οι εφαρμογές που σε «βοηθούν» να βρεις τον κατάλληλο. Και πες και τον βρήκες , βγαίνεις μαζί του και μετά από λίγο καιρό αυτός εξαφανίζεται από προσώπου γης. Στέλνεις μήνυμα στο κινητό, γράφεις sms, παίρνεις τηλέφωνο και καμία απάντηση. Γιατί απλά ο τύπος έχει χαθεί από προσώπου γης, μάλλον έχει μετακομίσει σε άλλον πλανήτη. Ο άνθρωπος φοβάται και την σκιά του, μην δεθεί μαζί σου, μην υποκύψει σε συναισθήματα και δημιουργηθούν υποχρεώσεις. Πολλοί οι όροι που αφορούν τις σχέσεις, θα πρέπει να ξέρεις καλά αγγλικά για να καταλάβεις: Situationship, Ghosting, Breadcrumbing, Orbiting, Love Bombing, Slow Dating, Lat Relationships, Open Relationships.
Αν θες να είσαι «IN», πήγαινε και αγόρασε ένα λεξικό τσέπης και όταν το χρειαστείς βγάλε το διακριτικά και άρχισε να ψάχνεις, στην καλύτερη των περιπτώσεων μάρκαρε τις άγνωστες λέξεις με ένα μαρκοδόρο φοσφοριζέ να μην κουράζεσαι.
Έπειτα από τις βραδινές μας συνάξεις και συζητήσεις πάντα με την συνοδεία μιας κρύας μπύρας κάτω από τα αστέρια του ουρανού, είπα να γράψω ένα άρθρο στο περιοδικό που κρατάω χρόνια τώρα μια στήλη αφιερωμένη στην γυναίκα.
Το επόμενο πρωί ξύπνησα πολύ νωρίς και αφού έφτιαξα τον καφέ μου κάθισα στην κουζίνα του σπιτιού, άνοιξα το λαπ τοπ και ξεκίνησα να γράφω το άρθρο μου. Τίτλος: «Το σ3χ και πώς να (μην) το προκαλέσετε».
Οι πρώτες λέξεις βγήκαν αυθόρμητα:
«Αγαπητή φίλη,
Σήμερα θα μιλήσουμε για σχέσεις. Από αυτές που σε βασανίζουν τα τελευταία χρόνια. Ξέρω φοβάσαι κι εσύ να κατέβεις από τον θρόνο σου, αυτόν που εσύ συνειδητά έχεις φτιάξει για να ανέβεις και να καθίσεις για πολύ καιρό.
Γιατί απλά αφού κανείς άλλος δεν τον έφτιαξε για σένα για να σε θαυμάσει και να σου δείξει την αγάπη του, σκέφτηκες να τον φτιάξεις εσύ η ίδια. Και καλά έκανες. Όμως στην ζωή υπάρχει το αρσενικό και το θηλυκό. Αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς, ούτε να κλείσεις τα μάτια και να κάνεις ότι δεν το βλέπεις. Από την αρχή του κόσμου έτσι είναι φτιαγμένα τα πράγματα. Πώς λοιπόν μπορείς να ζήσεις χωρίς άντρα; Σίγουρα μπορείς και τα καταφέρνεις μια χαρά. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Όμως όταν αισθάνεσαι μοναξιά, τι κάνεις; Εδώ μπαίνουν τα δύσκολα. Υπάρχουν πολλές λύσεις, πχ μία βόλτα τα μαγαζιά. Ό,τι καλύτερο, αλλά κοστίζει τελικά.
Μία επίσκεψη σε μία φίλη. Ωραία ιδέα αλλά δεν κρατάει πολύ.
Ένα ταξίδι, μια εκδρομή. Θα δεις μέρη που δεν έχεις ξαναπάει.
Γράψου στο γυμναστήριο ή άρχισε μία δραστηριότητα. Ό,τι καλύτερο, διατηρείς και το σώμα υγιές.
Όμως υπάρχουν φορές που θες και το άλλο φύλο κοντά σου. Ναι, έναν άντρα να σε πάρει στην αγκαλιά του, να σου πει μία γλυκιά κουβέντα. Και εδώ πολύ σωστά θα με ρωτήσεις:
«Μα πού θα τον βρω την σημερινή εποχή;»
Α, χα! Πολύ καλή ερώτηση. Εγώ προσωπικά θα σου πρότεινα να φτιαχτείς, να περιποιηθείς τον εαυτό σου, να μην χάσεις τίποτα από την φυσική σου ομορφιά, γιατί ξέρεις την τάση στην εποχή μας: Βάζεις ένα κιλό μπογιά πάνω σου και σε λίγα λεπτά έχεις γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Πέντε στρώσεις make up και λίγα λέω. Ξέρεις πώς αποκαλούσαν οι παλιοί το υπερβολικό μακιγιάζ; «Ματσακόνια».
Τι σημαίνει αυτό; Οι στρώσεις από μπογιά που έβαζαν στα καράβια για την επισκευή τους. Μη γελάς καθόλου. Είναι η πραγματικότητα. Πας για μπάνιο στην θάλασσα και πέφτεις επάνω σε κάτι πιτσιρίκες με τις ψεύτικες βλεφαρίδες που μοιάζουν με την σκούπα την παλιά με τις σκληρές τρίχες. Την θυμάσαι τότε που σε έβαζε η γιαγιά να σκουπίσεις την αυλή το χωριό; Ε, το ίδιο θυμίζουν και οι βλεφαρίδες κάγκελο.
Στο θέμα μας όμως. Αυτό που θα έκανα εγώ αν είχα τα νιάτα και την ομορφιά σου, θα ήταν να ντυνόμουν όμορφα και ωραία, με διακριτικό βάψιμο και πάντα κραγιόν στα χείλια. Όμορφα και ωραία, με τα αρώματά μου και τα ωραία μου ρούχα και θα χαιρόμουν την ζωή με βόλτες, εκδρομές, συναυλίες, καφέ με τις φίλες.
Από εκεί και πέρα είναι στο χέρι σου να διακρίνεις τι σου ταιριάζει και τι σου πάει. Κι αν μείνεις μόνη για καιρό, δεν πειράζει. Γεμίζεις εμπειρίες, στιγμές που δεν θα γυρίσουν πίσω. Κι αν τύχει να βγεις ραντεβού και σου ζητηθεί να πληρώσεις τα μισά, τι να σου πω. Μην ξαναβγείς μαζί του. Υπομονή και θα βρεθεί και ο κατάλληλος για σένα. Αυτός που δεν θα εξαφανιστεί στον μήνα πάνω, που θα κάνει τα πάντα να σε ακούσει για λίγο, που θα σε κάνει να γελάς.
Πολλά μπορούν να γραφτούν στο θέμα «Άντρες» , είναι ανεξάντλητο, δέκα ζωές δεν φτάνουν.
Όμως ένα ξέρω: Ότι για κάθε γυναίκα υπάρχει και ένα αρσενικό που της ταιριάζει. Θέλει υπομονή. Δεν χρειάζονται απεγνωσμένες κινήσεις για να μην είμαστε μόνες. Κάπου εκεί έξω υπάρχει ο κατάλληλος, ίσως και αυτός να σε περιμένει να φανείς. Και μετά τι μένει; Να απλώσεις το χέρι, να τον αναζητήσεις και θα τον βρεις στα σίγουρα. Όπως απλώνεις τα βράδια το χέρι στον ουρανό και αισθάνεσαι ένα αστέρι μέσα του. Κι εσύ αστέρι είσαι και μάλιστα το πιο λαμπερό!».
Δήμητρα Καμπόλη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇