TheBluez

Λένε πως σπίτι είναι ένας τόπος. Τέσσερις τοίχοι. Μια διεύθυνση. Ένα μέρος στο οποίο επιστρέφεις όταν κουράζεσαι από τον κόσμο.

Νομίζω πως κάνουν λάθος, γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα πως σπίτι μπορεί να γίνει και ένας άνθρωπος…
Ένας άνθρωπος που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεται η πρώτη σου σκέψη όταν συμβαίνει το οτιδήποτε.

Και ξέρεις ποιο είναι το πιο περίεργο;

Δεν το καταλαβαίνεις εκείνη τη στιγμή. Το συνειδητοποιείς πολύ αργότερα, όταν κοιτάς πίσω και βλέπεις ότι, χωρίς να το επιδιώξεις, κάθε διαδρομή της καρδιάς σου κατέληγε πάντα στο ίδιο πρόσωπο.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνέβη αυτό με εσένα…

Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα «τον αγαπάω». Δεν έγινε έτσι. Ήρθε αθόρυβα! Ήρθε μέσα από μικρές καθημερινές στιγμές, τόσο μικρές που στην αρχή δεν τους έδωσα σημασία.

Έκλεισα μια δουλειά και η πρώτη μου σκέψη ήταν να στο πω… Πήρα μια απόφαση που άλλαζε τη ζωή μου και ήθελα να ακούσω τη γνώμη σου… Είχα ένα πρόβλημα που μου τριβέλιζε το μυαλό και ένιωθα πως μόνο μαζί σου ήθελα να το συζητήσω… Έβλεπα κάτι αστείο και, πριν καν γελάσω, έψαχνα να δω αν είσαι online για να σου το στείλω..
Κάπου εκεί κατάλαβα ότι κάτι είχε αλλάξει μέσα μου…

Δεν έψαχνα απλώς έναν άνθρωπο να μοιραστώ τη μέρα μου. Έψαχνα εσένα!
Και τότε τρόμαξα…
Κατάλαβα πως είχες γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Ίσως το πιο όμορφο πράγμα που μου είχε συμβεί τα τελευταία χρόνια και σίγουρα, το πιο απρόσμενο…

Σε γνώρισα σε μια περίοδο που δεν ήμουν καλά. Έναν δύσκολο χωρισμό, ένα αυτοάνοσο που γεννήθηκε από τη στεναχώρια, μια αλλαγή επαγγελματικού προσανατολισμού και ένα μόνιμο «γιατί» στο στόμα μου. Αναρωτιόμουν γιατί συνέβησαν όλα αυτά, γιατί η ζωή έμοιαζε να με δοκιμάζει συνέχεια και αν θα ερχόταν ποτέ η στιγμή που θα ένιωθα ξανά ήρεμη.

Και τότε εμφανίστηκες εσύ…

Με το χέρι στην καρδιά, κεραυνοβολήθηκα. Όταν σε είδα ένιωσα ένα φως να με πλημμυρίζει. Έλαμψε η πλάση και ένα μικρό λουλούδι φύτρωσε μέσα στην πετρωμένη μου καρδιά. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «γιατί;». Γιατί να εμφανιστείς τώρα; Γιατί να ερωτευτώ το άπιαστο; Γιατί να μπω σε έναν δρόμο που ήξερα πως ίσως να πονέσει;

Και μετά χαμογέλασα μόνη μου… «Δεν γ@μιέtαι… Πάμε!»

Και πήγα…Ή μάλλον… πήγαμε…
Δεν με άφησες μόνη… Έμεινες… Αυτό είναι που δεν θα ξεχάσω ποτέ…
Έμεινες… Δεν ξέρω γιατί… Δεν ξέρω τι είδες σε εμένα… Ξέρω όμως τι είδα εγώ σε εσένα!

Έναν άνθρωπο που με άκουσε, που με στήριξε, που με έκανε να νιώσω ασφάλεια σε μια περίοδο που όλα μέσα μου έμοιαζαν να γκρεμίζονται.

Και όσο έδινες, τόσο έδινα…
Και όσο έδινα, τόσο δενόμουν…
Και όσο δενόμουν, τόσο σε ερωτευόμουν…

Σε κοιτούσα και έβλεπα ένα μέλλον. Όχι γιατί μου το υποσχέθηκες ποτέ, αλλά γιατί όταν ήσουν δίπλα μου όλα έμοιαζαν πιο ήρεμα. Σε κοιτούσα και ένιωθα αγάπη, ασφάλεια και σιγουριά. Σε θαύμαζα… Σε καμάρωνα και πιστεύω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη μορφή αγάπης από τον θαυμασμό!

Δεν με ένοιαζε αν ένιωθες το ίδιο! Με ένοιαζε που με ένοιαζες… Με ένοιαζε που με στήριζες… Με ένοιαζε που ήσουν εκεί…

Κάποια στιγμή αποφάσισα να σου πω την αλήθεια. Δεν άντεχα άλλο να την κρατάω μέσα μου. Σου είπα πώς νιώθω και περίμενα πως αυτή θα ήταν η στιγμή που θα σε έχανα. Δεν έφυγες!

Και αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη ανάμνηση που έχω από εσένα…

Έμεινες, μου εξήγησες και, αντί να απομακρυνθείς, προσπάθησες ακόμη περισσότερο. Εκεί κατάλαβα πόσο διαφορετικός άνθρωπος είσαι! Εκεί κατάλαβα πως σε αγαπούσα περισσότερο απ’ όσο είχα ποτέ παραδεχτεί στον ίδιο μου τον εαυτό…

Ήξερα πως δεν ήσουν μόνος στη ζωή. Αλίμονο… Σιγά μην δεν ήσουν. Στην αρχή ζήλευα… Θύμωνα… Αναρωτιόμουν γιατί εκείνη και όχι εγώ. Με τον καιρό όμως κατάλαβα κάτι που μου έμαθες εσύ, χωρίς ποτέ να μου το πεις…

Όταν αγαπάς πραγματικά έναν άνθρωπο, πάνω από τη δική σου επιθυμία βάζεις τη δική του ευτυχία…

Και έτσι έμαθα να χαίρομαι όταν ήσουν καλά! Να χαμογελάω όταν σε έβλεπα χαρούμενο!
Να ηρεμώ όταν ένιωθα πως είσαι ήρεμος!

Γιατί όταν εσύ είσαι καλά, αγαλλιάζει η ψυχή μου…
Και το εννοώ όταν λέω… Τυχερή όποια σε έχει!

Όταν όμως δεν είσαι καλά, διαλύομαι. Το καταλαβαίνω ακόμη κι όταν δεν λες τίποτα. Δεν θέλω να σε πιέσω. Δεν θέλω να σε αναγκάσω να μιλήσεις. Θέλω μόνο να κάθομαι δίπλα σου, αθόρυβα, μέχρι να νιώσεις ότι μπορείς να αφήσεις λίγο από το βάρος σου πάνω μου γιατί ξέρω πόσο λυτρωτικό είναι να μοιράζεσαι τον πόνο σου. Το έκανα μαζί σου και εσύ κράτησες κομμάτια του δικού μου βάρους χωρίς καν να το καταλάβεις…

Δεν ξέρω γιατί ήρθες στη ζωή μου… Ίσως να μην το μάθω ποτέ…
Ξέρω όμως πως είμαι ευγνώμων… Τόσο ευγνώμων…
Γιατί ήρθες τη στιγμή που είχα περισσότερο ανάγκη να πιστέψω ξανά στους ανθρώπους!

Θα ήθελα να σε έχω για πάντα στη ζωή μου. Στο πόστο που ήδη έχεις. Δεν ζητάω να αλλάξει κάτι. Δεν ζητάω να γίνουν τα πράγματα όπως τα έχω ονειρευτεί…

Θέλω μόνο να ξέρω ότι θα είσαι εδώ! Γιατί, όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πως δεν φοβάμαι ότι δεν θα σε έχω όπως θα ήθελα…

Φοβάμαι μήπως κάποια μέρα δεν σε έχω καθόλου και αυτή η σκέψη με διαλύει…

Γιατί είσαι ο βράχος μου… Το στήριγμά μου… Το δώρο που δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου στείλει το σύμπαν…

Και πάνω απ’ όλα… Είσαι το σπίτι μου!

Αν υπάρχει μία ευχή που κάνω κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου, δεν είναι να αλλάξει η ζωή μας. Είναι να μη χαθείς ποτέ από τη δική μου.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπάς και υπάρχουν άνθρωποι που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται το σπίτι της ψυχής σου και εσύ, για μένα, θα είσαι για πάντα…

Κατερίνα Μοχράνη

❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇

Μονάχα φίλοι

Όσα δεν είπαμε