Ήταν καθισμένος πλάγια στη μηχανή του, πλάτη προς εκείνη. Στη θέα του σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα, πήρε δυο μικρές ανάσες, ίσιωσε το κορμί της και προχώρησε προς το μέρος του.
Δεν την αντιλήφθηκε παρά μόνο όταν άγγιξε με τα ακροδάχτυλά της απαλά το χέρι του που ήταν ακουμπισμένο στη σέλα. Γύρισε το κεφάλι του αργά και για λίγο τα μάτια του κόλλησαν στα δικά της. Ήταν εκείνη που κατέβασε πρώτη το βλέμμα στο δρόμο.
Σηκώθηκε και πήγε μπροστά της. Πιο ψηλό τον ένιωσε απ’ όσο τον θυμόταν. Στάθηκε μπροστά της κι άνοιξε τη μπαγαζιέρα κρατώντας τα μάτια του πάνω της. Της έτεινε ένα γκρι φθαρμένο κράνος, φόρεσε το δικό του και έβαλε μπρος τη μηχανή. Ανέβηκε πίσω του. “Κούμπωσέ το”, της είπε μόνο και ξεκίνησε.
Η ώρα ήταν περασμένη κι ο δρόμος σχεδόν άδειος. Η Στέλλα τον κρατούσε σφιχτά απ’ τη μέση κι εκείνος είχε το ένα χέρι στο τιμόνι και το άλλο πάνω στα δικά της. Για λίγο ακούμπησε το κεφάλι της στην πλάτη του, αλλά αμέσως το τράβηξε σαν να τη χτύπησε ρεύμα.
Πάρκαρε τη μηχανή σ’ ένα υπαίθριο πάρκινγκ, παραλιακά. Κατέβηκε, έβγαλε το κράνος του και την βοήθησε να βγάλει και το δικό της. Κλείδωσε τη μπαγαζιέρα και άρχισε να περπατάει. Παρέμεινε δίπλα του. Από ένα περίπτερο αγόρασε δυο κουτιά μπύρας και φτάσανε στην αμμουδιά.
Όταν κάθισαν στην άμμο, άνοιξε το ένα κουτί και της το έδωσε. Άνοιξε το δικό του κι ήπιε δυο γενναίες γουλιές. Για λίγα λεπτά είχαν τα βλέμματά τους κι οι δυο καρφωμένα στη θάλασσα μπροστά τους. Η πανσέληνος φώτιζε το μαύρο της.
– Είσαι καλά; την ρώτησε χωρίς να την κοιτάξει κι άναψε τσιγάρο
– Είμαι. του πήρε το τσιγάρο απ’ το χέρι και πήρε μια βαθιά ρουφηξιά
– Το είχες κόψει… της είπε χαμηλόφωνα κι άναψε ένα ακόμη
– Το ξανάρχισα. του απάντησε κοφτά
Έμειναν αμίλητοι, μέχρι που η κάφτρα των τσιγάρων άγγιξε σχεδόν τα δάχτυλά τους.
– Δεν έπρεπε να έρθεις… του είπε με το βλέμμα ακόμη κολλημένο στη θάλασσα μπροστά της
– Είσαι ερωτευμένη, Στέλλα; γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος της
– Είμαι ήρεμη, Χάρη.
– Είσαι ερωτευμένη; σήκωσε τον τόνο της φωνής του
– Είμαι ήρεμη. γύρισε προς το μέρος του τονίζοντας κάθε συλλαβή
Σηκώθηκε όρθιος και στάθηκε μπροστά της. Την κοιτούσε στα μάτια μέχρι που εκείνη κατέβασε το βλέμμα κι άφησε τα δάχτυλα του δεξιού της χεριού να βυθιστούν στην άμμο.
– Γιατί γίναμε έτσι; την ρώτησε χαμηλόφωνα
– Έτσι είναι η ζωή… σήκωσε αδιάφορα τους ώμους
– Έτσι είναι η ζωή; γονάτισε μπροστά στα πόδια της
– Κάποιες καταστάσεις φτάνουν απλά σε αδιέξοδο. Κι όταν φτάνουν εκεί, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι ν’ αλλάξεις κατεύθυνση. τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ το σώμα της
– Και βρήκες εύκολα τη λύση! Τα έφτιαξες με το φλώρο! σκλήρυνε το βλέμμα του
Η Στέλλα σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε. Έμοιαζε με πληγωμένο ζώο. Το κάτω χείλος της τρεμόπαιζε, μέχρι που έσφιξε σφιχτά τα χείλη.
– Έπρεπε να περιμένω; τον ρώτησε με ειρωνικό τόνο
Σηκώθηκε όρθιος κι άρχισε να περπατάει πέρα δώθε μπροστά της.
– Δεν έπρεπε να έρθω… είπε γυρνώντας το σώμα του προς τη θάλασσα
– Ναι, δεν έπρεπε. Μπορούμε να φύγουμε; σηκώθηκε όρθια και τίναξε την άμμο απ’ τα ρούχα της
– Είσαι ερωτευμένη; στάθηκε μπροστά της
Το πρόσωπό του βρισκόταν μια ανάσα απ’ το δικό της. Στένεψε τα μάτια της και τα σήκωσε στα δικά του. Μισές ανάσες έκαναν τα στήθη τους να ανεβοκατεβαίνουν. Η αγωνία στο βλέμμα του, πάλευε με τον θυμό στο δικό της.
– Ναι! του είπε απότομα
Έκανε μισό ακόμη βήμα προς το μέρος της και τα χείλη του κόλλησαν στα δικά της. Άγρια, ωμά, παθιασμένα. Σ’ ένα φιλί γεμάτο δύναμη, θυμό, απόγνωση.
Δεν είπαν λέξη. Ενώθηκαν εκεί, στην άδεια παραλία, μπροστά στη θάλασσα, κάτω απ’ την πανσέληνο, με μόνο ήχο βαθιές, μισές ανάσες.
– Μαζί σου… ψιθύρισε όσο έβρισκε την αναπνοή της, με την πλάτη ακουμπισμένη στο στήθος του
Ο Χάρης άναψε ένα τσιγάρο και το ακούμπησε στα χείλη της, όπως την κρατούσε στα χέρια του.
– Αλλά είσαι ήρεμη μαζί του… της έδωσε ένα απαλό φιλί στα μαλλιά
– Δεν μ’ αφήνει να αναρωτιέμαι αν με θέλει. Το ξέρω. Δεν εξαφανίζεται όταν ζορίζεται. Συζητάμε. Δεν τρομάζει απ’ το “μαζί”. Το φροντίζει…
– Φοβήθηκα… η φωνή του βγήκε με δυσκολία
– Το ξέρω. Αλλά έπρεπε ακόμη κι αυτό να το μαντεύω. Φοβήθηκες κι απομακρύνθηκες! Και μετά… εξαφανίστηκες! Και μετά ξαναγύρισες! Και μετά πάλι απ’ την αρχή! σηκώθηκε όρθια και τον κοιτούσε με θυμό
– Κι εγώ μαζί σου, Στέλλα… την κοίταξε βαθιά στα μάτια
– Με εξάντλησες, Χάρη! Όλο αυτό το διάστημα πάλευες μ’ ό,τι ένιωθες γιατί φοβάσαι να νιώσεις! Μόνο που μ’ άφησες πίσω να ψάχνω, να απορώ, να πονάω! Με διέλυσες!
– Δεν ήθελα να σε πληγώσω… Γι’ αυτό έφευγα. την άγγιξε απαλά στους ώμους
– Αν δεν ήθελες να με πληγώσεις να μην ξαναγύριζες, Χάρη! Όλο αυτό το πήγαινε-έλα στη ζωή και στην ψυχή μου, με ρήμαξε… ένα δάκρυ κύλησε απ’ το δεξί της μάγουλο.
– Δεν μπορούσα να σ’ αφήσω… Πάλεψα πολύ να τα καταφέρω, αλλά δεν…
– Δεν μπορούσες να μ’ αφήσεις, αλλά δεν τολμούσες και να με κρατήσεις, Χάρη! Και επέλεγες να μ’ αφήνεις να αιωρούμαι ανάμεσα στο ‘θέλω’ και στο ‘δεν μπορώ’ σου! Εσύ φταις γαμwto! Εσύ φταις! Γιατί μ’ άφησες να σ’ ερωτευτώ, ενώ είσαι άδειος εδώ μέσα; τον χτύπησε στο στήθος με τις γροθιές της
Την έσφιξε πάνω του, αφήνοντάς την να κλάψει. Κρατούσε το υγρό του βλέμμα ψηλά και την άφηνε να ξεσπάσει μέσα στα χέρια του.
– Δεν ξέρω ν’ αγαπάω, Στέλλα… Ούτε να αγαπιέμαι μάλλον… Γι’ αυτό έφευγα, για να μη σε πονέσω. της είπε απαλά
– Δεν έπρεπε να έρθεις… του είπε σκουπίζοντας τα μάτια της
– Θέλω όμως να προσπαθήσω… οι λέξεις βγήκαν με δυσκολία απ’ τα χείλη του
– Μην με ξαναενοχλήσεις, Χάρη. Σε παρακαλώ! τα μάτια της τον κοιτούσαν ικετευτικά
– Θέλω να προσπαθήσω να σου δώσω ό,τι σου αξίζει και…
– Δεν έχω άλλη αντοχή, συγνώμη. Άργησες, Χάρη…
Τα χέρια του άφησαν το σώμα της κι έπεσαν βαριά. Άνοιξε τα χείλη του για να πει κάτι αλλά αμέσως το μετάνιωσε και παρέμεινε να την κοιτάζει σιωπηλός.
– Θα φύγω με ταξί. Να προσέχεις… του έδωσε ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλο
Ο Χάρης έμεινε να την κοιτάζει ν’ απομακρύνεται κι αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε να την χάνει και δεν έτρεξε να την φέρει κοντά του. Ίσως γιατί πια είχε καταλάβει πως δεν φτάνει ν’ αγαπάς κάποιον, αλλά πρέπει και να μπορείς να τον κρατήσεις.
Κική Γιοβανοπούλου
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇