Τι κοινό μπορεί να έχουν εν μέσω Δεκαπενταύγουστου ένα νεαρό ζευγάρι σε κυκλαδίτικο νησί, μια κοριτσοπαρέα που μόλις τελείωσε το Λύκειο και σάλπαρε για Πάρο, ένας πατέρας δύο παιδιών που περνά τις διακοπές σε παραθαλάσσιο θέρετρο τραβώντας φωτογραφίες της οικογένειας, μια ξανθιά σαρανταπεντάρα που θέλει να δείξει στον πρώην της ότι “περνά και μόνη της καλά” κι ένας καλοστεκούμενος εξηντάρης που μόλις πήρε το εφάπαξ κι ετοιμάζεται να φλεξάρει τα φρεσκοφυτεμένα του μαλλιά στα παραλιακά μπαράκια της Ακράτας;
Εντάξει, ευκολάκι. Τα σόσιαλ που όλους μας ενώνουν. Να δείξουμε, ρε παιδί μου, ότι το ζούμε το καλοκαίρι, το ξεζουμίζουμε ως το μεδούλι. Δεν είμαστε, θεός φυλάξει, τίποτα τριτοτέταρτοι που την περνάμε στον καναπέ με το aircondition στο τούρμπο βλέποντας επαναλήψεις του “Ρετιρέ”.
Και φαντάσου τώρα λέει να υπήρχε μια ανώτερη δύναμη -με λίγο χιούμορ- που να έβαζε το χεράκι της και μέσα στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, όλα τα κοινωνικά δίκτυα παγκοσμίως να σταματούσαν να λειτουργούν για 24 ώρες! Εκατομμύρια άνθρωποι να προσπαθούν να συνδεθούν ξανά και ξανά και τίποτα! Nada! Μαύρες οθόνες! Κανείς να μην μπορεί να ανεβάσει φωτογραφίες, βίντεο, stories, ηλιοβασιλέματα, κοκτέιλ, παραλίες, ή ο χρήστης Χαράλαμπος να μην μπορεί να δηλώσει πως νιώθει ευλογημένος στην τοποθεσία “Στραβός Γυαλός”…
Κάνε λίγο εικόνα τον πανικό που θα νιώσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι- εγώ κι εσύ δηλαδή- όταν συνειδητοποιήσουν ότι δεν υπάρχει κοινό να τους παρακολουθεί. Σαν ένα σπίτι που το είχες ονειρευτεί φωτισμένο με πολυελαίους και μόλις άνοιξες τα μάτια σου είδες μόνο μια θαμπή λάμπα μπαγιονέτ να κρέμεται από το ταβάνι ίσα ίσα για να βλέπεις που πατάς.
Τι θα κάνουν τώρα οι πρωταγωνιστές μας χωρίς τους προβολείς πάνω τους;
Το νεαρό ζευγάρι είχε κανονίσει να ξυπνήσει νωρίς για να προλάβουν το τέλειο φως για φωτογραφίες. Οι δεκαοχτάχρονες είχαν σχεδιάσει τόσες δραστηριότητες που θα φαίνονταν γαμάτes στα βίντεο! Άσε που τώρα θα έχουν και τόσο κενό χρόνο που κανονικά θα τον γέμιζαν μια χαρά επεξεργαζόμενες τις φωτό τους πριν τις ανεβάσουν. Κι ο πατέρας, τι θα κάνει όλη μέρα με την οικογένειά του χωρίς να τραβά φωτογραφίες με σκοπό να τις ποστάρει; Και τα παιδιά του, φαίνονται πολύ πιο ζωντανά κι απρόβλεπτα χωρίς την κάμερα ανάμεσά τους. Σχεδόν σαν να του ζητούν να συμμετέχει, αν είναι δυνατόν! Όσο για την σαρανταπεντάρα και τον πρώην φαλακρό με το εφάπαξ, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν το μέγεθος της ματαίωσης που επισύρει αυτό το δυστοπικό σενάριο για αυτούς…
Και τώρα στο δια ταύτα. Τι κάνουμε; Πώς γίνονται διακοπές χωρίς κοινό που να τις παρακολουθεί και να επικυρώνει την αξία της κάθε εμπειρίας; Είναι καν διακοπές αυτό το μη καταγεγραμμένο συνονθύλευμα αμοντάριστων και αφιλτράριστων στιγμών;
Για φαντάσου το ζευγάρι, αντί για εκείνο το υπερ-μπιτσόμπαρο, να μπει τυχαία σε ένα μικρό καφενείο, να πιάσει κουβέντα με τον ηλικιωμένο ιδιοκτήτη και να μάθει από πρώτο χέρι πώς κυλάνε οι χειμώνες στο νησί, ποιο είναι το καλύτερο ντόπιο δόλωμα για παραγάδι που σου φέρνει σίγουρη ψαριά και να τη δοκιμάσουν κιόλας επιτόπου με το απαραίτητο συνοδευτικό ουζάκι! Ή η κοριτσοπαρέα να περάσει μια ολόκληρη μέρα κολυμπώντας και γελώντας στην πιο τιρκουάζ παραλία του νησιού χωρίς να στήσει ούτε μια λήψη, χωρίς να τραβήξει ένα τόσο δα μικρό βιντεάκι. Κι ο πατέρας αντί να παρακολουθεί τα παιδιά του μέσα από την οθόνη να παίζει μαζί τους στην παραλία, να φτιάχνει κάστρα και να τους μαθαίνει να ψαρεύουν!
Κι όπως σε κάθε ιστορία υπάρχουν οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι, έτσι και στις καλοκαιρινές ιστορίες οι κομπάρσοι κινούνται πάντα στο παρασκήνιο. Σε διαμερίσματα πόλεων που αδειάζουν μέρα τη μέρα από κόσμο, στο διάλειμμα της δουλειάς, μέσα σε λεωφορεία, σε μπαλκόνια που βλέπουν σε ακάλυπτους,
Είναι η Μαρία που δεν μπόρεσε να πάρει άδεια τον Αύγουστο κι έμεινε στην Αθήνα να ανοίγει το ίνστα στα διαλείμματα για να βλέπει παραλίες. Είναι κι ο Νίκος που είναι μακροχρόνια άνεργος και κάθε καλοκαίρι νιώθει βαθιά αποτυχημένος βλέποντας τις διακοπές των άλλων. Κάθε τέτοια εποχή κάποιος κομπάρσος της θερινής παράστασης, όπως ο Νίκος και η Μαρία, βυθίζεται στην απογοήτευση παρακολουθώντας τις διακοπές των άλλων. Κι όμως, αυτοί που μένουν πίσω δεν συγκρίνουν τη ζωή τους με την πραγματικότητα των άλλων, αλλά με τη βιτρίνα της. Τι άδικη σύγκριση! Γι’ αυτό η δική τους πραγματική ζωή είναι καταδικασμένη πάντα να ωχριά. Βλέπεις, συχνά οι άνθρωποι δεν μπορούν να διαλέξουν αυτό που θα ζήσουν, αλλά μπορούν σίγουρα να διαλέξουν αυτό που θέλουν να δείξουν ότι έζησαν.
Στο φινάλε λοιπόν αυτού του φανταστικού σεναρίου, τα σόσιαλ επιστρέφουν ακριβώς τα μεσάνυχτα σαν τη Σταχτομπούτα από την ανάποδη πλευρά. Οι κολοκύθες μεταμορφώνονται ξανά σε στολισμένες άμαξες και οι πλατφόρμες γεμίζουν πάλι με εικόνες μονταρισμένης ευτυχίας. Όμως, για τους ήρωες της ιστορίας μας κάτι έχει αλλάξει. Στο φιλμ του μυαλού τους παίζουν άλλες εικόνες, εντελώς ανεξίτηλες παρόλο που δεν έχουν καταγραφεί σε καμία συσκευή. Αληθινό βίωμα λέγεται αυτό και συμβαίνει όταν ο κόσμος σταματά να λειτουργεί σαν σκηνή. Η ζωή τελικά είναι μια ιδιωτική προβολή. Κι όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται, είναι πολύ πιο πλούσια όταν παίζεται για τους πρωταγωνιστές της και όχι για το κοινό.
Ειρήνη Κουτσουβέλη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇