Ξέρεις τι έχω ονειρευτεί μαζί σου;
Όχι μόνο τα μεγάλα. Όχι εκείνα που γράφονται σε λίστες και μοιάζουν εντυπωσιακά όταν τα διαβάζεις. Έχω ονειρευτεί τα μικρά. Τα ασήμαντα. Αυτά που κανείς δεν φωτογραφίζει, κανείς δεν ανεβάζει και κανείς δεν θεωρεί σπουδαία.
Για μένα εκεί κρύβεται όλη η ζωή…
Έχω ονειρευτεί να ξυπνάω λίγο πριν από εσένα και να σηκώνομαι αθόρυβα, σχεδόν στις μύτες των ποδιών μου, για να μη σε ξυπνήσω γιατί ο ύπνος σου είναι πολύτιμος και για τους δύο. Πίστεψέ με, θα έχω μάθει να ανοίγω τα ντουλάπια χωρίς θόρυβο, να περπατάω ήσυχα και να αφήνω την πόρτα μισόκλειστη!
Θα φτιάχνω καφέ για δύο ξέροντας πως τον δικό σου θα τον πετάξω, γιατί εσύ δεν πίνεις καφέ. Το μόνο που θα έπρεπε να κάνω είναι να ανάψω τον βραστήρα, αλλά πάντα θα ξεχνάω για λίγο πως είμαστε δύο διαφορετικοί άνθρωποι και θα φτιάχνω καφέ για δύο από συνήθεια! Συγνώμη αλλά στο μυαλό μου το πρωινό μας θα έχει πάντα δύο κούπες…
Μετά θα ετοιμάζω πρωινό. Γλυκό και αλμυρό, για να πετύχω τα κέφια σου. Το δικό μου, βέβαια, θα είναι πάντα αλμυρό! Θα έχω μάθει όμως και εσένα… Θα ξέρω τι θέλεις πριν το ζητήσεις…
Θα ετοιμάζομαι για το σχολείο όσο πιο ήσυχα μπορώ και λίγο πριν φύγω, θα σου αφήνω ένα post-it κάπου που θα ξέρω ότι θα το βρεις. Στο τραπέζι, στον καθρέφτη, πάνω στα κλειδιά σου.
«Καλημέρα!»
«Να προσέχεις!»
«Μην ξεχάσεις το τάπερ σου!»
Ή, τις μέρες που θα μου λείπεις ήδη από την ώρα που κλείνω την πόρτα, απλώς ένα «σ’ αγαπάω!».
Μετά θα σου ετοιμάζω ταπεράκια γιατί θέλω, πέρα από το να υπάρχει κάτι που να σου θυμίζει εμένα, θέλω να σε προσέχω και να σε φροντίζω…
Μετά… Θα φύγω για το σχολείο, θα τρέχω, θα φωνάζω, θα γελάω, θα κυνηγάω παιδιά, θα προσπαθώ να προλάβω δέκα πράγματα ταυτόχρονα και θα υπάρχουν μέρες που θα γυρίζω σπίτι και θα έχω κλάψει. Μέρες που θα νιώθω πως δεν αντέχω με όλα όσα ζητάει από μένα η ζωή. Μέρες που θα πονάει ολόκληρο το σώμα μου και θα θέλω απλώς να ξαπλώσω και να κοιτάω το ταβάνι.
Εκείνη τη στιγμή, θα θέλω εσένα…
Όχι για να μου λύσεις τίποτα. Θα σε θέλω απλά για να είσαι εκεί. Να με πάρεις αγκαλιά και να με αφήσεις να κλάψω χωρίς να χρειάζεται να σου εξηγήσω κάθε λεπτομέρεια.
Και θα υπάρχουν οι δικές σου δύσκολες μέρες…
Θα γυρίζεις από την προπόνηση και τη δουλειά με το σώμα σου κουρασμένο και καταπονημένο. Θα σε βάζω να ξαπλώσεις και θα τρίβω αργά τα χέρια, την πλάτη, τους ώμους σου με κρέμες και λάδια μέχρι να χαλαρώσεις. Δεν θα χρειάζεται να μιλάμε. Θα έχω μάθει τη σιωπή σου και θα την έχω αγαπήσει όσο και εσένα!
Θα ξέρω πότε θέλεις να μιλήσεις και πότε θέλεις απλώς έναν άνθρωπο δίπλα σου. Θα ξέρω πως, όταν δεν είσαι καλά, μάλλον δεν θα μου πεις τίποτα… Και εγώ δεν θα σε πιέζω… Θα σε αφήνω να ξαπλώνεις στα πόδια μου και θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, θα υπάρχει και ο δικός μας έρωτας…
Όχι μόνο εκείνος που φαίνεται στα φιλιά! Εκείνος που θα υπάρχει στον τρόπο που θα σε κοιτάζω όταν θα μου μιλάς. Στον τρόπο που θα περνάς από πίσω μου και θα με αγγίζεις στη μέση. Στα φιλιά που θα κλέβουμε στην κουζίνα, στον καναπέ, στον διάδρομο, πριν φύγουμε από το σπίτι.
Θα κάνουμε έρωτα και θα ξαναερωτευόμαστε… Στο κρεβάτι, στον καναπέ, στο αυτοκίνητο, σε εκείνες τις στιγμές που θα ξεχνάμε για λίγο τον κόσμο και θα θυμόμαστε μόνο ο ένας τον άλλον. Θα υπάρχει πάθος, αλλά περισσότερο από αυτό θα υπάρχει οικειότητα. Εκείνη η βαθιά αίσθηση πως το σώμα σου έχει βρει το σώμα που θέλει να επιστρέφει.
Και μετά θα γελάμε… Θα ξαπλώνουμε ο ένας δίπλα στον άλλον εξαντλημένοι και χαμογελαστοί και θα μιλάμε για τα πιο άσχετα πράγματα.
Γιατί έτσι σε έχω φανταστεί… Να σε θέλω και να σε αγαπάω ταυτόχρονα!
Να υπάρχει ανάμεσά μας εκείνη η ένταση που δεν χρειάζεται εξήγηση, αλλά και εκείνη η τρυφερότητα που σε κάνει να θέλεις να μείνεις αγκαλιά μετά.
Και φυσικά θα έχουμε τους καβγάδες μας γιατί αποκλείεται να συμφωνούμε σε όλα…
Εγώ θα είμαι ένα ηφαίστειο κι εσύ ένας ανεμοστρόβιλος. Η σιωπή σου θα με εκνευρίζει μέχρι τρέλας και η φωνή μου θα σε εξοργίζει. Εγώ θα θέλω να τα λύσουμε εκείνη τη στιγμή. Εσύ θα θέλεις να μείνεις μόνος.
Θα λέω «τι έχεις;», εσύ θα λες «τίποτα» και θα ξέρω πως αυτό το «τίποτα» σημαίνει τα πάντα.
Κάποια στιγμή θα φεύγω θυμωμένη από το δωμάτιο, εσύ θα μένεις σιωπηλός και μετά από λίγο θα επιστρέφω γιατί δεν θα μπορώ να κοιμηθώ έχοντας θυμώσει μαζί σου.
Λογικά δεν θα ζητήσει κανείς συγγνώμη. Μπορεί απλώς να καθίσουμε δίπλα δίπλα. Να ακουμπήσει το γόνατό μου στο δικό σου και να ξέρουμε και οι δύο πως ο καβγάς τελείωσε.
Μετά θα έρχονται οι μαραθώνιοι του Harry Potter. Κουβέρτα, πιτζάμες, φαγητό στον καναπέ και κάποιος από τους δύο να αποκοιμιέται πριν τελειώσει η ταινία. Μετά φυσικά θα τσακωνόμαστε για τη Marvel. Θα μας βγαίνει η ψυχή μέχρι να διαλέξουμε ταινία ή σειρά. Θα σχολιάζεις τα βιβλία που θα διαβάζω και θα έχεις πάντα κάτι να πεις…
Εγώ θα επιμένω πως έχω δίκιο. Εσύ θα επιμένεις πως έχω άδικο και κάπου στη μέση της διαφωνίας θα με φιλάς μόνο και μόνο για να με αποσυντονίσεις.
Θα σε κοιτάζω και θα προσπαθώ να κρατήσω σοβαρό ύφος…
«Το κάνεις για να με αποσυντονίζεις…» και εσύ θα γελάς και θα με τραβάς κοντά σου μέχρι να ξεχάσω τι λέγαμε.
Και μετά θα υπάρχει κάτι ακόμα…
Κάτι που, αν με ρωτούσαν μια μέρα «τι έχεις ονειρευτεί πραγματικά;», θα ήταν πάντα η απάντησή μου…
Ένα παιδί με εσένα…Όχι απλώς ένα παιδί. Το παιδί μας!
Να συζητάμε για το πώς θα είναι, ποια χαρακτηριστικά σου θα έχει, ποια δικά μου. Να διαφωνούμε για το όνομα. Να φανταζόμαστε σε ποιον θα μοιάζει περισσότερο. Να φοβόμαστε και οι δύο. Να γελάμε με την ιδέα ότι κάποτε θα είμαστε εμείς οι δύο υπεύθυνοι για έναν τόσο μικρό άνθρωπο.
Να μεγαλώνει ανάμεσά μας… Να μας βλέπει να αγαπιόμαστε… Να βλέπει τις αγκαλιές μας, τους καβγάδες μας, τα φιλιά μας, τις συμφιλιώσεις μας. Να μαθαίνει από εμάς πως η αγάπη δεν είναι να μη διαφωνείς ποτέ. Είναι να βρίσκεις πάντα τον δρόμο πίσω!
Τότε θα καταλάβαινα πως όλα αυτά που έχω ονειρευτεί τόση ώρα δεν ήταν διαφορετικά όνειρα… Ήταν ένα!
Δεν ονειρεύτηκα ποτέ μια τέλεια ζωή. Δεν ονειρεύτηκα μια ζωή χωρίς δυσκολίες, χωρίς καβγάδες, χωρίς κούραση ή χωρίς φόβους. Ονειρεύτηκα μια ζωή που θα είχε μέσα της εσένα…
Ίσως αυτό να είναι τελικά ο έρωτας.
Να μη θέλεις έναν άνθρωπο μόνο στις όμορφες στιγμές σου, αλλά να τον θέλεις μέσα σε ολόκληρη τη ζωή σου. Να τον θέλεις στις εύκολες μέρες και στις δύσκολες. Στα γέλια και στα δάκρυα. Στη σιωπή και στη φασαρία. Να τον θέλεις εκεί όταν όλα είναι όμορφα, αλλά κυρίως όταν τίποτα δεν είναι.
Κι αν με ρωτούσαν τελικά τι έχω ονειρευτεί από τη ζωή μου, δεν θα χρειαζόταν να το σκεφτώ… Θα έλεγα μόνο: Εσένα!
Γιατί, όσο κι αν άλλαζαν οι εικόνες, όσο κι αν άλλαζαν τα χρόνια και όσα μπορούσε να χωρέσει μέσα του το «μαζί», το όνειρο παρέμενε πάντα το ίδιο.
Εσύ…
Γιατί εσύ δεν είσαι απλώς μέσα στα όνειρά μου… Είσαι το όνειρό μου…
Κατερίνα Μοχράνη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇