TheBluez

Προηγούμενο

Ικανοποιημένη ήταν η κυρία του σπιτιού που εκείνο το βράδυ δεν πήρε πίσω η μάνα της το κορίτσι. Όταν κοιμήθηκαν όλοι, έκατσε στο σαλόνι και έβαλε ένα ποτήρι κρασί να το γιορτάσει. Δεν άντεχε πια τις παρατηρήσεις του γιου της και έπινε κρυφά. Αφού κατέβασε το πρώτο ποτήρι, έβαλε άλλο ένα. Όλο το μπουκάλι ήπιε τελικά, άναψε ένα τσιγάρο και ξάπλωσε στην πολυθρόνα. Εκεί αποκοιμήθηκε. Λίγα λεπτά χρειάστηκαν να λαμπαδιάσει το σπίτι. Τέσσερις άνθρωποι ήταν μέσα, τρεις βγήκαν έξω.

«Την μάνα σου σώσε!», φώναξε η Αρχοντία όταν βρήκε τις αισθήσεις της.

Έβλεπε τον Μάρκο να κοιτά αποκαρδιωμένος το σπίτι να γίνεται στάχτες. Πρώτος εκείνος ξύπνησε γιατί κατάλαβε την φωτιά. Πρώτα το παιδί της έπιασε και το έβγαλε έξω. Θυμήθηκε τότε που γεννήθηκε και ήταν ο πρώτος που το έπιασε στα χέρια του. Μετά γύρισε και πήρε στην αγκαλιά του την Αρχοντία. Αναίσθητη ήταν στα χέρια του σαν ξεψυχισμένο λουλούδι. Και εκείνος πνιγόταν από τους καπνούς που έκαιγαν τα σωθικά του.

Μέσα σε λίγα λεπτά έγιναν όλα. Δεν είχε προλάβει να σώσει και την μάνα του. Είχε κάνει την επιλογή του. Όπως είχε κάνει και αυτή την δική της.

Δεν απόμεινε τίποτα από το σπίτι. Στον στάβλο έμεναν μέχρι να το χτίσουν ξανά. Εκεί μέσα που πριν πέντε χρόνια γέννησε η Αρχοντία το μωρό της. Το κορίτσι της ήταν ολόιδιο και στην όψη και στον χαρακτήρα. Κάτασπρη με μάτια καστανά και μακριά σγουρά μαλλιά. Ό,τι την ενοχλούσε, το έλεγε. Είχε τσαγανό και άποψη και ας ήταν κακό αυτό για κορίτσι. Πάνω στα άχυρα κοιμόντουσαν και η μικρή ήθελε τον Μάρκο κοντά της. Για πατέρα της τον νόμιζε και ήθελε να κοιμάται στην αγκαλιά του να μην φοβάται. Τους έβλεπε η Αρχοντία και βαρούσε δυνατά η καρδιά της. Έτσι θα ήταν η ζωή της αν ήταν αυτός ο άντρας της. Καθόλου δεν έμοιαζε της μάνας του. Ήταν στοργικός, ευγενικός, φιλότιμος. Τα μάτια του είχαν μια γλύκα που έλιωνε να τα κοιτάζει. Μα πώς να ξεστομίσει ότι τόλμησε να ερωτευτεί κάποιον σαν αυτόν;

Τα βράδια κάθονταν κάτω από τον ουρανό και μιλούσαν για ώρες ολόκληρες. Μοιράζονταν τα όνειρά τους. Κρυφάκουγαν τα αστέρια. Ο Μάρκος ήθελε από μικρός να πάει στα καράβια. Να δει από κοντά μέρη που είχε ακουστά, να γνωρίσει νέο κόσμο, άλλες κουλτούρες. Είχε ακούσει πολλές ιστορίες από άλλους ναυτικούς. Ήθελε να τα δει με τα μάτια του. Πέντε χρόνια το καθυστερούσε. Όταν το άκουσε η Αρχοντία, κατάλαβε ότι Μάρκος είχε δεθεί με το παιδί.

«Να πας, Μάρκο. Πρέπει να πας»

«Και τι θα κάνεις εσύ και η μικρή;»

«Θα δούμε εμείς. Μην ανησυχείς»

«Καλά. Μόλις τελειώσουμε το σπίτι θα φύγω. Να μείνετε εδώ»

Αυτή την συμφωνία έκαναν. Η Αρχοντία όταν δεν έκανε μερεμέτια στο σπίτι, πήγαινε και έκανε δουλειές σε άλλα νοικοκυριά. Έπλενε, σκούπιζε, καθάριζε, έραβε. Ό,τι ήξερε το έκανε. Μάζευε λεφτά. Ο Μάρκος πρόσεχε το παιδί της. Έτσι πέρασαν δύο χρόνια.

Το σπίτι ήταν έτοιμο και το ίδιο και η βαλίτσα του Μάρκου. Κοιτούσε τα κορίτσια και έσφιγγε τα χείλη του. Δεν ήθελε να τις αφήσει.