TheBluez

Προηγούμενο

Ο Κάρλος έμαθε για την επίθεση μόλις ο Άλεξ και η Μελίνα ήταν ασφαλείς.

«Πού είστε;», έσφιγγε τις γροθιές του και κόντευε να λιώσει το τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλά του.

«Την έφερα στην Νατάσα. Μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα»

«Δεν θέλω να έχει πολλά πολλά μαζί της η Μελίνα. Θα το κανονίσω εγώ και θα γυρίσετε σύντομα. Να είσαι σίγουρος», είπε απότομα ο Κάρλος και έκλεισε το τηλέφωνο. Γύρω του το γραφείο ήταν κατεστραμμένο, το είχε διαλύσει από τα νεύρα του.

Ο Άλεξ κοίταξε την Μελίνα που έτρεμε ολόκληρη από τον φόβο της. Σηκώθηκε και πήγε δίπλα της. Άγγιξε το χέρι της. Απαλά, διακριτικά. Να της δώσει λίγο θάρρος. Χωρίς να τους δει η Νατάσα. Ήταν και αυτή τσιράκι του. Το τελευταίο που ήθελε ήταν να κάνει εχθρό του τον Κάρλος.

Είχε μάθει να μην έχει συναισθήματα. Να τα καταπίνει. Να τα εκμηδενίζει. Μα τώρα αυτό το κορίτσι… Ήταν αλλιώς. Ήταν διαφορετική.

«Πότε μπορούμε να φύγουμε;», τράβηξε απότομα η Μελίνα το χέρι της.

«Μόλις το πει ο Κάρλος!», μπήκε στο σαλόνι η Νατάσα με το τσιγάρο να κρέμεται από το στόμα. «Εγώ πάω στην δουλειά», πέταξε μια γούνα πάνω από το κοντό φόρεμά της. Έφτιαξε τα μαλλιά της στον καθρέφτη και έβαλε λίγο κραγιόν. «Εσείς φρόνιμα!».

«Πεινάς;», ρώτησε χαμηλόφωνα ο Άλεξ αλλά η Μελίνα κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Μην παραγγείλετε από έξω! Έχει φαΐ στην κουζίνα. Ούτε τηλέφωνα σηκώνετε ούτε ανοίγετε πόρτες. Ούτε μουσική ούτε ομιλίες!», τους χαιρέτισε με το χέρι που κρατούσε το τσιγάρο και κλείδωσε την πόρτα πίσω της.

Η ξαφνική σιωπή τους έκανε να νιώσουν άβολα. Η Μελίνα προσπάθησε να κοιμηθεί καθιστή στην πολυθρόνα και σκεπάστηκε με το σακάκι της. Ο Άλεξ πήγε στην κουζίνα και έβαλε ένα ποτό. Η τηλεόραση έπαιζε χαμηλά. Το πρόγραμμα διακόπηκε για μια έκτακτη είδηση. Ένα αποτρόπαιο σκηνικό μετά από χτύπημα ανάμεσα σε δύο συμμορίες που άφησε πίσω πολλές απώλειες. Ο Άλεξ έτρεξε στο σαλόνι να κλείσει την τηλεόραση μα είδε την Μελίνα να παρακολουθεί σοκαρισμένη.

«Νόμιζα ότι κοιμήθηκες…»

«Δεν πρόλαβα! Ο Κάρλος το έκανε αυτό;»

«Τι περίμενες;», αυτό ήθελε να φωνάξει δυνατά αλλά κρατήθηκε. Έσφιξε τα δόντια. Δεν επιτρεπόταν να μιλήσει έτσι για τον Κάρλος. Και στην τελική αυτός καλύτερος ήταν; «Έτσι έπρεπε να γίνει. Πήγαν να σε πειράξουν», είπε τελικά.

Την είδε να κρύβει το πρόσωπό της από ντροπή και να κλαίει βουβά. Πήγε να την αγκαλιάσει αλλά κρατήθηκε. Τι να της εξηγήσει; Ότι έτσι ξεκαθάριζαν τους λογαριασμούς τους αυτοί; Ότι δεν ήξεραν αν θα ήταν ζωντανοί ή νεκροί την επόμενη μέρα; Ότι κακώς έμπλεξε με τον Κάρλος; Ότι δεν ήταν η θέση της μαζί τους; Είχε όλη τη ζωή μπροστά της. Ήταν νέα και τόσο όμορφη… Μπορούσε να έχει όποιον και ό,τι θέλει! Όχι τον Κάρλος. Όχι αυτόν τον κόσμο.

«Δεν θέλω να φοβάμαι!», είπε ξαφνικά και πετάχτηκε όρθια. «Δεν ανέχομαι να με τραμπουκίζει κανείς!», σκούπισε τα μάτια της. «Βάλε μου ένα ποτό, Άλεξ!», σχεδόν τον διέταξε. Τον είδε ξαφνιασμένο. Έκανε αμέσως αυτό που του είπε.