TheBluez

Προηγούμενο

Η Ανθούλα μεγάλωσε και αυτή και ύστερα από είκοσι πέντε χρόνια αναγκάστηκε να αφήσει την δουλειά που την γέμιζε όσο τίποτα άλλο, γιατί τα πρώτα σημάδια της άνοιας της χτύπησαν την πόρτα. Δεν ήταν κάτι ανησυχητικό, αλλά εκείνη δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα. Βασικά δεν ήθελε κανείς να την βλέπει να καταρρέει σωματικά και νοητικά.

Το τελευταίο της πρωινό στο Ίδρυμα ήταν τόσο συγκινητικό για όλους… Δίπλα της στέκονταν η αντικαταστάτριά της, μία εξαιρετική νεαρή με όρεξη για δουλειά. Με πόση λαχτάρα μπήκε στην τραπεζαρία την ώρα του πρωινού για να καλημερίσει για τελευταία φορά τα κορίτσια της… Δεν είπε πολλά. Τα λόγια της λιτά και απλά.

Πήρε μία ανάσα όπως τότε που απήγγειλε το ποίημα στο σχολείο στην Πρώτη Γυμνασίου και τους μίλησε για τα συναισθήματά της. Πόσο πολύ τις αγάπησε όλες. Ανέφερε το όνομα της καθεμίας χωριστά και στάθηκε πάνω από το κεφάλι τους χαϊδεύοντας τα μαλλιά τους. Ύστερα τις χαιρέτησε και με το στητό της κορμί βγήκε από τον χώρο και κατευθύνθηκε προς το γραφείο της. Μέσα εκεί πέρασε ατελείωτες ώρες διαβάζοντας, κρατώντας σημειώσεις για την συμπεριφορά των κοριτσιών. Κρατούσε σημειώσεις για την καθεμία, για το παρελθόν της, για τον χαρακτήρα της, για τις αντιδράσεις της. Αφού έδωσε τις τελευταίες της οδηγίες, πήρε την τσάντα της και κίνησε προς την έξοδο. Εκεί την περίμενε ο Σπύρος της. Έριξε τότε μία τελευταία ματιά στην σιδερένια πόρτα βγάζοντας έναν μικρό αναστεναγμό. Έπειτα μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε με τον άντρα της.

Για λίγα χρόνια, δύο ίσως, η Ανθούλα ήταν σε καλύτερη κατάσταση από το αναμενόμενο. Η πάθησή της κυλούσε αργά και σταθερά. Ο γιατρός της είχε δώσει την απαιτούμενη αγωγή. Κυρίως την συμβούλεψε να τρώει σωστά και να κοιμάται καλά. Ένα ευχάριστο περιβάλλον ήταν για αυτή το καλύτερο φάρμακο.

Ο Σπύρος δεν έλειψε ούτε στιγμή από το πλευρό της. Είχε έρθει και η ώρα της σύνταξης. Πόσο θα δούλευε και αυτός. Η τέχνη του υδραυλικού είχε αποδειχτεί η καλύτερη επένδυση. Δεν έμεινε ποτέ από δουλειά, η τσέπη του πάντα γεμάτη. Δεν ήθελε να λείψει τίποτα από την γυναίκα του. Όλα της τα είχε, τα ηλεκτρικά, τα κουζινικά, όλα. Πρόλαβαν να πάνε και λίγες εκδρομές πριν χειροτερέψει, την μία βρίσκονταν στο Ναύπλιο, την άλλη στην Καλαμάτα. Ήθελε να της γεμίσει το μυαλό με εικόνες.

Αυτό που του άρεσε ήταν να την βλέπει περιποιημένη και όμορφη. Όχι ότι είχε ανάγκη από βαψίματα. Το δέρμα της διατηρούσε την φρεσκάδα του και την λάμψη του ακόμη και τώρα. Έτσι πήρε την απόφαση να γραφτεί σε μία σχολή αισθητικής για να μπορεί να επιμελείται ο ίδιος προσωπικά την φροντίδα της γυναίκας του.

Αθήνα, καλοκαίρι 2018
Ο Σπύρος, ένας άντρας ψηλός, καλοστεκούμενος, γύρω στα εβδομήντα με πολλά λευκά μαλλιά, άνοιξε την πόρτα του κέντρου αισθητικής στην καρδιά της Αθήνας. Με το που μπήκε μέσα τράβηξε όλα τα βλέμματα πάνω του. Ένας άντρας στην ηλικία του, τι δουλειά έχει σε ένα τέτοιο μέρος; Γύρω του καμιά δεκαριά κορίτσια από τα δεκαέξι και πάνω μπαινόβγαιναν χαρούμενες από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Ήταν όλες τους τόσο ίδιες. Δεν ξεχώριζες την μία από την άλλη. Ίδιο χρώμα μαλλιών, ίδιο κόψιμο, ίδιο βάψιμο.
Όχι ότι τον ένοιαζε, αλλά κατά την άποψή του είχε χαθεί η κομψότητα και η αισθητική από την νέα γενιά. Τον κοιτούσαν τόσο περίεργα, μερικά του χαμογέλασαν ειρωνικά, άλλα από περιέργεια.

Με ένα μικρό αίσθημα ντροπής στάθηκε μπροστά στην γραμματεία. Η νεαρή που στεκόταν μπροστά του ήταν μια πολύ όμορφη κοπέλα, του θύμισε την γυναίκα του στην αντίστοιχη ηλικία. Αχ τα νιάτα, πόσο προσθέτουν ομορφιά και χάρη σε μία γυναίκα.
«Καλημέρα σας, επιτρέψτε μου να σας συστηθώ. Ονομάζομαι Σπύρος Πανόπουλος και ήρθα εδώ για να πάρω μαθήματα μακιγιάζ και περιποίησης νυχιών και μαλλιών. Μην τρομάξετε, δεν πρόκειται να τα δοκιμάσω όλα αυτά επάνω μου. Πώς θα μπορούσα άλλωστε; Για την γυναίκα μου ενδιαφέρομαι…»

Η νεαρή κοπέλα τον κοίταξε με περιέργεια και αφού πήρε μια βαθιά ανάσα τον ρώτησε τι ακριβώς ζητούσε.
«Ξέρετε η γυναίκα μου πάσχει από άνοια που δυστυχώς εξελίσσεται άσχημα. Δεν ξέρω να σας πω πότε θα βαρύνει ακριβώς, αλλά μέχρι τότε και όσο μπορώ, θέλω να την βλέπω ευχαριστημένη. Η Ανθούλα μου, ήταν τόσο όμορφη στα νιάτα της και πάντα πρόσεχε τον εαυτό της. Ήταν και η δουλειά της τέτοια βλέπετε, είχε να κάνει με τόσο κόσμο. Για αυτό κι εγώ ήρθα εδώ για να με μάθετε τα βασικά. Θέλω να είμαι εγώ ο προσωπικός της φροντιστής σε αυτά. Όχι γιατί δεν εμπιστεύομαι καμία άλλη, αλλά θα μου δίνει υπέρμετρη χαρά και ικανοποίηση αν το κάνω εγώ ο ίδιος. Ελπίζω να έγινα κατανοητός και να με κατευθύνετε στο τι πρέπει να κάνω».

Η κοπέλα έκπληκτη κάλεσε στο εσωτερικό τηλέφωνο την υπεύθυνη να δώσει εκείνη τις απαραίτητες πληροφορίες.

Με το που βγήκε από το γραφείο της, γέμισε με λάμψη η αίθουσα. Ήταν μια γυναίκα γύρω στα τριάντα με πολύ ωραίο βάψιμο, ψηλή, με καστανά κοντά μαλλιά που έπεφταν ανέμελα στο μέτωπο. Αυτό που την έκανε ξεχωριστή ήταν τα ωραία της κόκκινα νύχια σε συνδυασμό με το κραγιόν της ίδιας απόχρωσης. Στάθηκε δίπλα στον ηλικιωμένο άντρα και με απορία τον ρώτησε για τον σκοπό της επίσκεψής του. Εκείνος με αυθορμητισμό της εξήγησε τον λόγο .

«Μα φυσικά, γιατί όχι; Είμαι σίγουρη ότι θα είστε ο καλύτερος μαθητής μου. Πόσο χαίρομαι για την γυναίκα σας! Φαντάζομαι το πόσο την αγαπάτε! Δεν της αξίζει κάτι λιγότερο από αυτό. Τα μαθήματα ξεκινούν στις 11 Σεπτεμβρίου όπως τα σχολεία και γίνονται απόγευμα, αλλά υπάρχουν και μερικές πρωινές ώρες, δύο φορές την εβδομάδα από τρεις ώρες την καθεμία. Δεν ξέρω εσάς τι θα βολεύει. Η φοίτηση γενικά είναι τέσσερις μήνες. Εσείς όμως δεν έχετε ανάγκη τα πιο εξειδικευμένα μαθήματα. Μπορούμε να τα απλοποιήσουμε και να τελειώσετε σε δύο. Και αυτό μόνο για σας. Τι λέτε;»

«Α, μα αυτό είναι τέλειο! Σας ευχαριστώ για την κατανόηση. Μπορώ να κάνω την εγγραφή τώρα; Χρειάζεστε κάποια προκαταβολή μήπως;»

«Θα σας τα εξηγήσει όλα η γραμματέας μου. Χαίρομαι για την απόφασή σας, ραντεβού σε λίγους μήνες λοιπόν»

Ο Σπύρος έκανε τα απαραίτητα για την εγγραφή του. Πριν πάει στο σπίτι, πέρασε από το ανθοπωλείο της γειτονιάς. Αγόρασε ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα για την αγαπημένη του και μια σοκολάτα από αυτήν με την αμυγδαλιά απ’ έξω και το ροζ περιτύλιγμα. Όταν ένιωθε αγχωμένη από τις ευθύνες του Ιδρύματος, της κράταγε πάντα μια σοκολάτα για να την γλυκάνει.

Με χαρά άνοιξε την πόρτα και έτρεξε προς το μέρος της. Η Ελένη καθόταν δίπλα της και της διάβαζε το βιβλίο της. Αυτές οι στιγμές χαλάρωσης την ηρεμούσαν τόσο. Η φωνή της Ελένης ακούγονταν τόσο βελούδινη στα αυτιά της.
«Ανθούλα μου, κορίτσι μου, έχω νέα να σου πω. Κοίτα σου έφερα και τα λουλούδια σου και μία σοκολάτα από αυτές που αγαπάς. Πώς είσαι σήμερα; Πώς κύλησε η μέρα σου;»

Η Ανθούλα μπόρεσε να του απαντήσει. Ήταν από εκείνες τις μέρες που αν δεν το ήξερες δεν θα καταλάβαινες ότι υπάρχει πρόβλημα. Και η Ελένη της ήταν η καλύτερη παρέα. Πόσα είχαν να θυμηθούν από τα παλιά…

Το μεσημέρι κάθισαν όλοι μαζί στο τραπέζι. «Τι ωραίο φαγητό έφτιαξες, Ελένη μου!».

Έπειτα ξεκίνησε πρώτος να αφηγείται με ενθουσιασμό περιγράφοντας την βόλτα του στην Αθήνα. Πόσο είχε αλλάξει το κέντρο τα τελευταία χρόνια. Αν και η οικονομική κρίση κρατούσε για τα καλά και ο κόσμος αναστέναζε από την έλλειψη των αναγκαίων αγαθών και τον βομβαρδισμό από φόρους, ωστόσο τα πρώτα σημάδια της ανάκαμψης έκαναν την εμφάνισή τους. Τα περισσότερα μαγαζιά του κέντρου που είχαν κλείσει τα τελευταία χρόνια, άρχισαν να αλλάζουν μορφή και πολλά καφέ, πιο μοντέρνα πια, έκαναν την εμφάνισή τους. Πόσο διαφορετική του φάνηκε στα μάτια του η πρωτεύουσα αυτή την φορά. Τόσα χρόνια περιοριζόταν στην δική του περιοχή, ψώνια, σούπερ μάρκετ, φαρμακείο, όλα τα έκανε στο Παλαιό Φάληρο.

«Μα δεν θα πιστέψετε πόσος κόσμος κατεβαίνει την Ερμού! Εκεί που βρισκόμουν, στην Καπνικαρέα, γύρισα το κεφάλι μου να κοιτάξω προς την Πλατεία Συντάγματος και μια κοσμοσυρροή κατέβαινε προς τα κάτω. Τουρίστες κυρίως και νεολαία. Οι κακόμοιροι οι ξένοι, πού να αντέξουν την ζέστη την δική μας! Φυσούσαν και ξεφυσούσαν, με μία βεντάλια στο ένα χέρι και ένα μπουκαλάκι νερό στο άλλο!»
«So, did you manage to do your… business Spiros;», ρώτησε η Ελένη με τρόπο μιλώντας στα Αγγλικά βέβαια. Δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό του φίλου της. Η Ανθούλα μέσα στην σύγχυση του μυαλού της δεν καταλάβαινε πολλά.
Γιατί ο Σπύρος ήθελε να κάνει έκπληξη στην γυναίκα του. Να μην φανεί ότι παρακολουθεί μαθήματα. Πού ακούστηκε ένας εβδομηντάρης άντρας να μαθαίνει μακιγιάζ!

Η Ανθούλα το μόνο που μπόρεσε να ρωτήσει ήταν το πότε θα φάει την σοκολάτα της. Σαν μικρό παιδί έκανε.

Ο Σπύρος απάντησε και εκείνος στα Αγγλικά κοιτώντας την Ελένη στα μάτια με ένα συνωμοτικό ύφος.
«All good. I start in September»
«Πόσο χαίρομαι. Θα με μάθεις και μένα κανένα μυστικό, ε; Να φαίνομαι κι εγώ ωραία. Τι λες;»
«Αν και δεν έχεις ανάγκη Ελένη μου, ό,τι μπορώ θα σου δείξω. Μην νομίζεις ότι θα μου είναι εύκολο όλο αυτό. Τι ξέρω εγώ από σκιές και κραγιόν; Εγώ ένας υδραυλικός ήμουν. Να είχα να επιδιορθώσω καμία βρύση καλά θα ήταν. Αλλά μήπως δεν θα μάθω και άλλου είδους φιξαρίσματα;», είπε και ένα γελάκι βγήκε από το στόμα του.

Ο Σπύρος σηκώθηκε πρώτος και πήγε προς το σαλόνι. Τοποθέτησε το βάζο με τα τριαντάφυλλα στο κέντρο του τραπεζιού δίπλα στην πολυθρόνα. Μετά γύρισε πίσω στην κουζίνα να βοηθήσει την γυναίκα του να σηκωθεί.
«Έλα, σήμερα είναι η μέρα των εκπλήξεων. Κοίτα τι άλλο σου έχω! Τα αγαπημένα σου λουλούδια. Μύρισέ τα, δεν είναι όμορφα; Σαν εσένα, καλή μου»
«Αχ βρε Σπυρέτο μου, πόσο με σκέφτεσαι…»
Αυτά ήταν και τα τελευταία λόγια της ημέρας για την Ανθούλα. Ίσα που πρόλαβε να χαρεί τους δικούς της, το φαγητό, την σοκολάτα, τα λουλούδια. Μετά χάθηκε στους σκοτεινούς διαδρόμους του μυαλού της για αρκετές μέρες. Κάθισε στην πολυθρόνα της με το βλέμμα καρφωμένο για ώρες στα λουλούδια της γειτόνισσας.