Περπατούσε στην γνώριμη διαδρομή η Ηλέκτρα μέσα από το δασάκι κοντά στο κολυμβητήριο της πόλης, ελέγχοντας γύρω από τους κάδους σκουπιδιών τα πεταμένα πράγματα. Δύο χρόνια τώρα, αποτελούσε χόμπι της να μετατρέπει παλιά, βρώμικα, ταλαιπωρημένα αντικείμενα που κάποιοι δεν χρειαζόντουσαν άλλο και τα πετούσαν, σε “μικρούς θησαυρούς σκουπιδιών”, όπως τα αποκαλούσε.
Συνέχιζε το περπάτημα, απολαμβάνοντας την ησυχία του δάσους. Λίγα μέτρα την χώριζαν από τον επόμενο κάδο, όταν είδε κάτι σαν ύφασμα φορέματος να ανεμίζει από ψηλά, πίσω από ένα μεγάλο δέντρο. Τρομοκρατήθηκε. “Τι είναι αυτό Παναγία μου; Γυναίκα που κρέμεται από το κλαδί; Θεός φυλάξει!”.
Με παγωμένο το αίμα της, με βαριά, διστακτικά βήματα, μη ξέροντας τι θα αντιμετωπίσει, πλησίασε και βρέθηκε μπροστά από το δέντρο. Αυτό που αντίκρισε ήταν από τη μια καθησυχαστικό, από αυτό που είχε βάλει στο νου της, αλλά επίσης σοκαριστικό. Σε μια κρεμάστρα, κρεμόταν ένα άσπρο, σατέν, γυαλιστερό νυφικό, με λιλά πετράδια, διάσπαρτα σε σχήμα λουλουδιών. Η μακριά ουρά του, σέρνονταν στο χώμα κι από τον κάδο που ήταν ακριβώς δίπλα ανοιχτός, αναδυόταν μια άσχημη μυρωδιά από τα αποφάγια και κάθε είδους βρωμιά που είχε μέσα.
Το τελείωμα του νυφικού είχε λερωθεί από το χώμα του εδάφους και γενικά, η θέα του εκεί, να ακουμπά τον κάδο, ήταν αποκαρδιωτική. Δεν ήταν σίγουρα θέση για ένα νυφικό, για ένα σύμβολο ομορφιάς, χαράς, προσμονής, ονείρων, ευτυχίας. Της προκαλούσε θλίψη η εικόνα αυτή κι ας μην ήξερε για ποιο λόγο βρέθηκε εκεί. “Προδοσία; Τσαλαπατημένα όνειρα; Εγκατάλειψη; Οργή; Πόνος; Εκδίκηση; Αλλαγή σελίδας; Ελευθερία; Τι κρύβει η κίνηση αυτή από όποιον παράτησε εδώ το νυφικό;”, σκεφτόταν.
Δεν θα το άφηνε άλλο εκεί, ένιωθε ότι δεν άνηκε εκεί. Το ξεκρέμασε, το δίπλωσε όπως μπορούσε και πήρε τον δρόμο του γυρισμού. Γέμισε την μπανιέρα, έριξε μπόλικο μαλακτικό, το άφησε να μουλιάσει και την επόμενη μέρα, αφού χαμογέλασε που έδιωξε το χώμα και την αιωρούμενη βρωμιά που κουβαλούσε πάνω του, έβγαλε φωτογραφίες, το ανέβασε σε ομάδα στην οποία χάριζαν πράγματα που δεν χρησιμοποιούνταν από κάποιους, αλλά για άλλους ήταν πολύτιμα.
“Χαρίζεται το νυφικό. Δεν είναι δικό μου. Το βρήκα έξω από έναν κάδο σκουπιδιών, κρεμασμένο σε ένα δέντρο. Αν κάποια μέλλουσα νυφούλα, δυσκολεύεται να νοικιάσει ή να αγοράσει, ας στείλει μήνυμα”. Τι θύελλα σχολίων ξεσήκωσε η ανάρτηση, δεν λέγεται. Τα περισσότερα, εναντίον αυτού που έκανε αυτή τη κίνηση, με κατάρες και αισχρά λόγια. Μετρημένα στα δάχτυλα αυτά που υποστήριζαν ότι η κίνηση αυτή, κουβαλούσε πολύ πόνο και τρία σχόλια μόνο, που στάθηκαν στον λόγο ύπαρξης αυτής της ανάρτησης και θέλησαν να κάνουν δικό τους το νυφικό.
Όταν είδε ένα προσωπικό μήνυμα, ήξερε σε ποια θα καταλήξει, σα να ήταν γραφτό, σαν να έγιναν όλα γι’ αυτόν τον λόγο. “Μου ταιριάζει αυτό το νυφικό. Στα σκουπίδια με βρήκαν και μένα, βρέφος ακόμα και με μεγάλωσαν δύο υπέροχοι άνθρωποι, που τους έχασα πολύ νωρίς δυστυχώς. Δεν έχω καθόλου οικονομική δυνατότητα για νυφικό. Αν δεν έχει δοθεί, θα το ήθελα”.
Παρευρέθηκε η Ηλέκτρα στον γάμο της Θάλειας, έγιναν φίλες και πλέον είχε παρέα στις διαδρομές στο δάσος. “Τα σκουπίδια, η ζωή μου όλη”, έλεγε η Θάλεια και η Ηλέκτρα απαντούσε: “ Ε αφού είπαμε, τα σκουπίδια, κρύβουν θησαυρούς”.
Χρυσούλα Καμτσίκη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇