Η Ρίτα μπήκε για πρώτη φορά στο γραφείο σαν κάποιος που απολογείται που υπάρχει. Τα χέρια της έσφιγγαν την τσάντα της τόσο σφιχτά, που οι κόμποι στις φλέβες της έμοιαζαν με μικρά ξεσπάσματα φόβου. Είχε στα μάτια της το βλέμμα ανθρώπου που είχε συνηθίσει να περιμένει την επίπληξη, και στη στάση του σώματός της τη…

Η Ευτυχία δεν είχε αδέρφια. Είχε όμως τον Φώτη. Κανείς δεν ήξερε πολλά γι’ αυτόν. Δεν τον έβλεπες στις φωτογραφίες, ούτε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, ούτε στα πάρτι των συμμαθητών της. Μα όταν η μαμά ξεχνούσε να της πει “καλημέρα” επειδή έτρεχε για να μη χάσει τη δουλειά, ή όταν ο μπαμπάς είχε πάλι “πονοκέφαλο από…

Η Μυρτώ ήταν απ’ αυτούς τους ανθρώπους που ζουν με μια ελαφριά, σταθερή βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται να χάσουν ποτέ τίποτα. Ούτε πράγματα, ούτε ευκαιρίες, ούτε υπομονή — μέχρι που έχασε το δίπλωμα οδήγησης. Όχι μεταφορικά. Κυριολεκτικά. Ήταν σίγουρη πως το είχε αφήσει στην τσάντα της. Ή στο αυτοκίνητο. Ή στην τσάντα της μέσα στο…

Δεν θυμόταν πια πότε άρχισε να φοβάται το βάθος μέσα της. Ήταν σαν να το απέφευγε με κάθε τρόπο: με υπερβολική δουλειά, με σχέσεις που κρατούσαν όσο η σιωπή σε έναν ανελκυστήρα, με προγραμματισμένες διακοπές και λίστες για το σούπερ μάρκετ. Όλα στην ώρα τους, όλα τακτοποιημένα — εκτός από εκείνη. Κάτω από τη φωνή…

Η Κλειώ ξυπνάει στις 06:00 με τα μαλλιά να έχουν πάρει το σχήμα της ψυχικής της κατάστασης — ανεξέλεγκτα, κουρασμένα και έτοιμα για μάχη.Το κινητό της, ελεεινά ειλικρινές, της δείχνει ειδοποίηση:«Ημέρα κρίσης: 7 υπενθυμίσεις, 4 emails, 2 τεστ, 1 παιδί». Τεντώνεται και μουρμουρίζει:– Αν δεν με συλλάβουν σήμερα, θα πρέπει να με ανακηρύξουν Αγία των…

Η Κλέλια σηκώθηκε νωρίς, πριν ακόμα ξυπνήσει η πόλη. Ο ήλιος είχε αρχίσει μόλις να λιώνει το σκοτάδι στις κουρτίνες, κι εκείνη, με τα μαλλιά της δεμένα πρόχειρα ψηλά, έβαζε ήδη στη σειρά μπαταρίες, κάρτες μνήμης, φακούς. Είχε το δικό της τελετουργικό πριν από κάθε ταξίδι: καφές σκέτος, μουσική χωρίς στίχους, και σιωπή. Πολλή σιωπή.…

Η Σοφία δεν θυμόταν πότε έγραψε για πρώτη φορά, αλλά θυμόταν πολύ καθαρά τη σιωπή που ακολούθησε. Δεν ήταν η σιωπή του κενού, αλλά εκείνη η παχιά, σχεδόν ζεστή σιωπή που γεμίζει έναν χώρο όταν κάποιος, επιτέλους, λέει την αλήθεια — έστω και σε ένα κομμάτι χαρτί. Ήταν αριστερόχειρας. Και αυτό από μόνο του, μικρή,…

Ήταν Κυριακή πρωί, Ημέρα της Μητέρας. Ο ήλιος είχε μόλις αρχίσει να χρυσώνει τις άκρες των κτιρίων, κι ο αέρας κουβαλούσε κάτι γλυκό και παρηγορητικό — σαν υπόσχεση. Η Ανθή σηκώθηκε νωρίς, αν και δεν είχε εφημερία. Το σώμα της ήταν μαθημένο να ξυπνά πριν από τη φασαρία της ζωής. Σήμερα, όμως, η σιωπή είχε…

Λένε πως τα χέρια κουβαλούν το μέλλον πριν το ζήσουμε. Οι γραμμές χαράζονται αόρατα από την ψυχή, κι ύστερα περιμένουν. Κάποιες μένουν βουβές. Κάποιες ξεθωριάζουν. Και άλλες — οι πιο αδύναμες — κάποτε παίρνουν φωτιά και αλλάζουν τα πάντα. Αυτή είναι η ιστορία μιας τέτοιας γραμμής. Μιας γυναίκας. Και ενός μέλλοντος που άργησε… αλλά δεν…