Πρώτη μέρα χωρίς επικοινωνία… και όλα μοιάζουν άδεια. Άδειο το κρεβάτι, κλειστό το τηλέφωνο, άδειες οι σκέψεις μου. Η καρδιά μου σπαράζει, κάθε χτύπος της είναι σαν μαχαίρι στο στήθος. Η σιωπή είναι τόσο εκκωφαντική, τόσο τρομακτική. Κάτι με πνίγει, δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ. Θυμός. Ατελείωτος θυμός. Για όσα δεν ειπώθηκαν, για όσα χάθηκαν.…

Δεν θυμάμαι ακριβώς πώς έγινε. Αν ήταν όνειρο ή μια εφιάλτης, αν ξύπνησα ή αν ήμουν πάντα εκεί. Αλλά τώρα είμαι εδώ, μεταμορφωμένος σε κάτι που ποτέ δεν θα φανταζόμουν: έναν αναπτήρα. Από το πρώτο “κλικ”, ένιωσα τη διαφορά. Οι πρώτες φλόγες που άναψαν δεν ήταν απλώς φως. Ήταν πύρινες αναμνήσεις, στιγμές ζωής, με τον…

Ο Κώστας καθόταν σε μια γωνιά του διαλείμματος, με το κεφάλι χωμένο στα χέρια του. Ο καφές του έμενε ανέγγιχτος μπροστά του, ενώ τα δάχτυλά του έτρεμαν ελαφρά. Η Άννα, μια πιο έμπειρη νοσηλεύτρια, τον παρακολουθούσε για λίγο πριν καθίσει απέναντί του και σπρώξει τον δικό της καφέ προς το μέρος του. «Να στον κρατήσω…

Στον μικρό, φωτεινό οίκο νυφικών, όπου οι δαντέλες και τα μετάξια αγκάλιαζαν τα όνειρα των γυναικών, δούλευαν η Δάφνη, η Βενετία και η Σμάρω. Ήταν φίλες από τα χρόνια της σχολής, και τώρα, μοιράζονταν όχι μόνο το ίδιο εργασιακό περιβάλλον, αλλά και τις χαρές, τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Κάθε μέρα, εκείνη η μικρή…

Κάθε πρωί η Ιουλία ξυπνάει στις 5:30. Το σώμα της έχει μάθει πια να υπακούει χωρίς αντίσταση, λες και το ξυπνητήρι είναι μια αόρατη αλυσίδα που τη σέρνει έξω από το κρεβάτι της. Ντους, δόντια, καφές σκέτος. Λίγες γουλιές στο μπαλκόνι, πριν το ρολόι της ουρλιάξει πως είναι ώρα να φύγει. Κι όμως, σήμερα… σήμερα…

Ξεκλείδωσε την πόρτα με βαριά χέρια. Το κλειδί γύρισε αργά, σαν να ήθελε να καθυστερήσει την είσοδό της στο άδειο διαμέρισμα. Ο ήχος από τα νύχια του Άρη, του σκύλου της, αντήχησε στο ξύλινο πάτωμα. Ήταν ο μόνος που την περίμενε. Άφησε την τσάντα στον καναπέ και κάθισε χωρίς να ανάψει φως. Στο ημίφως, όλα…