Τα δάκτυλά του εξερευνούσαν κάθε πόντο του κορμιού της, αργά, νωχελικά, ηδονικά. Η ανάσα της έγινε πιο γρήγορη. Το μυαλό έσβησε θαρρείς και ήταν πίνακας, που περάστηκε με σφουγγάρι και έμεινε πεντακάθαρος και πανέτοιμος για να καταγράψει τη δική τους ιστορία. Η έκρηξη ήταν μεγαλειώδης. Το κορμί της ακόμα τινάζονταν από τους σπασμούς, όταν τον…

…προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια της, μα έτσουζαν. Ένιωθε τα μικρά ρυάκια ιδρώτα να αυλακώνουν το μέτωπό της, να κυλούν ασυγκράτητα και να ενώνονται με τα δάκρυά της. Συνέχιζαν έτσι, αγκαλιασμένα, το ταξίδι τους στα μάγουλά της, νοτίζοντας τα ξεραμένα χείλη της, για να κατρακυλήσουν στο λαιμό της και να λιμνάσουν στα στήθη της. Έφτυσε…

Επιτέλους, με όλη αυτή την κατάσταση βρήκα το χρόνο να ξεδιαλέξω τις χιλιάδες φωτογραφίες που έχω βγάλει όλα αυτά τα χρόνια και να τις εκτυπώσω. Κάθομαι ώρες μπροστά στον υπολογιστή και χαμογελώ, αναπολώ, μελαγχολώ· πώς μεγάλωσαν έτσι τα παιδιά; Ανοίγω τη μια φωτογραφία μετά την άλλη. Πρέπει να επιλέξω τις καλύτερες, τις πιο αντιπροσωπευτικές, τις…

Η Αριάδνη, με βλέμμα ονειροπόλο, έκλεισε το Άρλεκιν που κρατούσε και το έσφιξε πάνω στο στήθος της. Αναστέναξε και έγειρε πάνω στα μαξιλάρια του καναπέ, κοιτώντας το ταβάνι. Την ίδια στιγμή ο Αποστόλης έβγαζε τις μπότες του και τις τοποθετούσε με τάξη δίπλα στην πόρτα της κουζίνας. Άνοιξε μαλακά την πόρτα και μύρισε τον αέρα,…

Η Μαρίνα βγήκε στην πυλωτή της πολυκατοικίας της και στάθηκε αναποφάσιστη. Εξέτασε τα βαριά μολυβένια σύννεφα με προσοχή. Ίσως και να προλάβαινε να φτάσει προτού ξανανοίξουν οι ουρανοί. Τρεις μέρες τώρα έβρεχε συνέχεια. Πότε καταρρακτωδώς και μια ημιδιαφανή κουρτίνα τύλιγε τα πάντα ξεπλένοντας τη βρώμα της πόλης, πότε πιο ήπια, καθησυχαστικά και πότε πότε ένα…

«Και έφυγε!» αναφώνησε η Ελένη. Τέσσερα ζευγάρια μάτια παρέμειναν καρφωμένα στην οθόνη κοιτώντας το μικρό κουτί κάτω αριστερά, που έγραφε. “το μήνυμα στάλθηκε- Αναίρεση”. H Macy της άρπαξε το ποντίκι από το χέρι και αποφασιστικά έκλεισε την καρτέλα του mail. «Ωραία και τώρα περιμένουμε…» είπε μοιρολατρικά και προχώρησε προς την πόρτα του μικρού δωματίου της…

Η πόρτα άνοιξε με πάταγο. Ο Δώρος προχώρησε στη μισοσκότεινη σάλα, με τα λιγοστά ολοκαίνουρια έπιπλα, που ακόμα μύριζαν βερνίκι. Τα νευρικά βήματα, αντήχησαν απειλητικά στις πέτρινες πλάκες του δαπέδου. Πέρασε τη μικρή χαμηλή πόρτα στο βάθος του δωματίου σκύβοντας και στάθηκε με τα χέρια στη μέση. Tο μελαχρινό του πρόσωπο ήταν κατακόκκινο. “Καλώς τον!”…