“Στα αριστερά σας βλέπετε την εμβληματική εκκλησία της Παναγίας των Παρισίων. Χρονολογείται από…”. Σταμάτησε να ακούει τον ξεναγό και κάρφωσε τα πράσινα μάτια της πάνω στην μεγαλοπρεπή εκκλησία. Πόσο όμορφη και πόσο μεγάλη! Άφησε το μυαλό της να ταξιδέψει στα παιδικά της χρόνια. Τότε που η αγαπημένη της ταινία ήταν η Παναγία των Παρισίων. Τότε…

“Αχ, κορίτσια, δεν θα το πιστέψετε! Μου έστειλε αίτημα φιλίας ο Κωστής! Να, να μόλις! Ο Κωστής ντε! Της Ρόζας!” “Πάψε! Πάψε!” “Σσσσσσστ!” “Μα, καλά είσαι τρελή; Η Ρόζα πού είναι;” “Δεν ξέρω!” “Βρείτε την, τώρα!!!” “Εντάξει, εντάξει! Κάνει μπάνιο!”. Ένας αναστεναγμός ανακούφισης βγήκε από τα στόματα τριών εκ των τεσσάρων κοριτσιών, τα οποία σωριάστηκαν…

“Σταμάτα, βρε πουλάκι μου να πίνεις! Φτάνει πια!” “Παράτα με! Δεν ξέρεις πώς νιώθω!” Αυτή η φράση καρφώθηκε στο στήθος της Τζίνας σαν μαχαίρια. Φυσικά και ήξερε πώς νιώθει η Μαριάννα. Φυσικά και γνώριζε το μέγεθος της απογοήτευσης και του πόνου που έπνιγε στο ποτό. Γυναίκα ήταν και εκείνη και δυστυχώς ή ευτυχώς πλέον, είχε…

“Δεν ξέρω τι άλλο να κάνω πια. Προσπαθώ πολύ σκληρά είναι η αλήθεια, αλλά πλέον δεν νομίζω πως μπορώ να κάνω κάτι άλλο. Δεν φτάνει. Μπορώ να δώσω πολλά! Ίσως και πάρα πολλά, αλλά και πάλι νιώθω πως θα πάνε χαμένα. Σε χάνω… Μέσα από τα χέρια μου φεύγεις και αυτό πονάει περισσότερο από όλα!…

«Το ξέρεις ότι όλο αυτό είναι λάθος! Το ξέρ…». Δεν τον άφησε να ολοκληρώσει τη φράση του. Με τα χείλη της του έκλεισε το στόμα και τα χέρια της τον έσφιξαν πάνω στο κορμί της. Αφαίρεσε από πάνω της τη ζώνη ασφαλείας και με μια κίνηση, ανέβηκε στα πόδια του. Δεν την ενδιέφερε η θέα…

«Κάτσε, χριστιανή μου μισό λεπτό! Κάτσε! Θα τα πάρω στα χέρια τα πλευρά! Τι σε έπιασε πρωί πρωί;» Δεν της έδωσα καμία σημασία. Ήπια μια γουλιά από τον παγωμένο, πλέον, καφέ φίλτρου που είχα στην κούπα μου, έσφιξα λίγο περισσότερο τον κότσο στο κεφάλι μου, σκούπισα τον ιδρώτα που έτρεχε στο μέτωπό μου και συνέχισα…