Το mail είχε φτάσει στο δημαρχείο αργά το μεσημέρι της Παρασκευής. “Στο πλαίσιο εξέτασης του αιτήματος του Δήμου σας, ο κ. Α. Σταματέλος, ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου, θα πραγματοποιήσει επιτόπια επίσκεψη την Δευτέρα…”. Δεν είχε προλάβει καν να ολοκληρώσει την ανάγνωσή του ο Πεστίδης, ο δήμαρχος και είχε βγει με γρήγορα βήματα απ’ το γραφείο του για να ενημερώσει τους υπολοίπους.
– Έρχεται άνθρωπος από Αθήνα! Φαίνεται πως μας πήραν επιτέλους στα σοβαρά! είχε αναφωνήσει περιχαρής
– Καιρός ήταν! Τόσο καιρό περιμένουμε απάντησή τους! σταυροκοπήθηκε η κυρία Ευθαλία, η γραμματέας του Δημάρχου
– Εύγε, Αριστείδη! Η επιμονή σου απέδωσε καρπούς! χτύπησε χαρούμενος το γραφείο ο κύριος Νίκος, ο Αντιδήμαρχος, απ’ το απέναντι γραφείο
– Πρέπει να προετοιμάσουμε τίποτα; ρώτησε βαριεστημένα η κυρία Πετρούλα, απ’ το Πρωτόκολλο
– Θέλω το Δημαρχείο τη Δευτέρα να λαμποκοπάει! Ενημέρωσέ τους όλους να έρθουν στο γραφείο μου σε μισή ώρα. Θα μοιράσω αρμοδιότητες! έστριψε το μουστάκι του και μπήκε στο γραφείο του
Κάθισε στη θέση του κι έτριψε τα χέρια του ευχαριστημένος. Σχεδόν ενάμιση χρόνο τώρα ήταν σε επικοινωνία με το αρμόδιο υπουργείο, με αίτημά του να δημιουργηθεί στον τόπο τους ένα Περιφερειακό Κέντρο Ελέγχου Αγροτικών Επιδοτήσεων. Ήταν εξάλλου ένα απ’ τα δυνατά του “χαρτιά” κατά την προεκλογική του εκστρατεία. “Θα μπει ένα τέλος στις σκιές! Ο τόπος μας απαιτεί διαφάνεια και δικαιοσύνη! Εδώ, δίπλα στα σπίτια μας θα φροντίσω να φέρω μια υπηρεσία που θα ασχολείται με το καλό όλης της αγροτιάς του τόπου μας! Εγώ, ο Αριστείδης Πεστίδης, θα κάνω το παν να δημιουργηθεί στο δήμο μας Περιφερειακό Κέντρο Ελέγχου Αγροτικών Επιδοτήσεων!”. Και δώσ’ του χειροκρότημα οι δημότες! Και δώσ’ του “Μπράβο Δήμαρχε!”. Κι εκείνος να χαμογελά κάτω απ’ τα μουστάκια του, που την είχε στο τσεπάκι τη δημαρχεία για τρίτη συνεχή φορά.
– Όλο το σαββατοκύριακο θα δουλεύουμε πυρετωδώς! Θα καθαρίσουμε μέχρι και τα σοβατεπιά! Θέλω ο άνθρωπος απ’ την Αθήνα να χρειαστεί γυαλιά ηλίου για να μπει εδώ μέσα! τους είπε. Και τη Δευτέρα, όλοι μισή ώρα νωρίτερα και με τα καλά σας. Κλεάνθη, γραβάτα να φορέσεις!
– Πάει κυρ Δήμαρχε γραβάτα με τη φόρμα εργασίας; τον είχε ρωτήσει απορημένος ο κηπουρός
– Πάει, πάει! Κι εσύ Πέτρο, να ξουριστείς!
– Εγώ γιατί να ξουριστώ Δήμαρχε;
– Να είσαι ευπρεπής! Άνθρωπος απ’ το Υπουργείο θα έρθει! Θες του λόγου σου να μας περάσει για βρωμιάρηδες; Και να γυαλίσεις τα παπούτσια σου!
– Μάλιστα… απάντησε απρόθυμα ο φύλακας, ρίχνοντας μια ματιά στα υφασμάτινα αθλητικά που φορούσε
– Κι εσύ Αγησίλαε, μην πλακωθείς στις σκορδαλιές το σαββατοκύριακο και έρθεις εδώ και λιποθυμήσει ο Χριστιανός! κοίταξε τον υπεύθυνο προμηθειών αυστηρά
– Για την πίεση τρώω λίγο σκορδ…
– Ας έχεις ανεβασμένη πίεση τη Δευτέρα! Κι αν δεις ότι κοκκινίζεις πολύ, ζήτα απ’ την Ευθαλία να σου δώσει λίγη πούδρα να το καλύψεις! χτύπησε το πόδι του στο πάτωμα. Θέλω τη Δευτέρα να τους καταπλήξουμε! ολοκλήρωσε και τους έκανε νόημα με το χέρι να βγουν απ’ το γραφείο του
***
Η συνάντηση με τον κύριο Σταματέλο, του υπουργείου, πήγαινε πολύ καλά. Ο Πεστίδης ήταν σίγουρος πως ο Σταματέλος θα έβαζε την τελική υπογραφή. Ήταν σίγουρος πως σύντομα στο δήμο τους θα ξεκινούσε να χτίζεται το καινούριο κτίριο που θα στέγαζε το Περιφερειακό Κέντρο Ελέγχου Αγροτικών Επιδοτήσεων.
– Ο δικός μας δήμος, κύριε Σταματέλο, είναι υπόδειγμα! Εδώ και δέκα και πλέον χρόνια, εγώ προσωπικά, αλλά και όλα τα στελέχη του δημαρχείου, που είμαστε μια οικογένεια, εργαζόμαστε με μόνο στόχο τη διαφάνεια και τη δικαιοσύνη για τους δημότες μας! Γι’ αυτό εξάλλου μας έχουν επιλέξει να βρισκόμαστε σ’ αυτή τη θέση τόσα χρόνια! Γιατί δουλεύουμε σαν καλό, σουηδικό ρολόι! φούσκωσε το στήθος του ο Πεστίδης
– Ελβετικό εννοείτε… απάντησε ο Σταματέλος σημειώνοντας κάτι στα χαρτιά που είχε μπροστά του και χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του στον δήμαρχο
– Σουηδικό… Ελβετικό… όλα στην Κίνα φτιάχνονται! προσπάθησε να διορθώσει τη γκάφα του
– Και μπορεί ένας τόσο μικρός δήμος να στηρίξει μια τέτοια δημόσια υπηρεσία, πιστεύετε; τον κοίταξε ο Σταματέλος μέσα απ’ τα γυαλιά του
– Αν όχι εμείς, τότε ποιος; Ο δήμος μας είναι το διαμάντι της περιοχής! Και με μένα μπροστάρη, η δικαιοσύνη κι η διαφάνεια είναι προδιαγεγραμμένες! Το δεύτερό μου όνομα στην περιοχή είναι “δίκαιος”! Αριστείδης-Δίκαιος-Πεστίδης!
– Ένας εσείς κι ένας ο… μουρμούρησε ο Σταματέλος
– Όπως το λέτε! Ένας και μοναδικός! Πεστίδης με το όνομα! Εγγύηση! κορδώθηκε λίγο ακόμη ο Πεστίδης
– Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας, κύριε Πεστίδη. Τέτοιες υπηρεσίες υπάρχουν μόνο σε μεγαλύτερους δήμους και…
– Ναι, ναι, καταλαβαίνω, αλλά για να σας έστειλαν εδώ, μάλλον έχουν αναγνωρίσει απ’ το Υπουργείο τις προσπάθειες και τη σκληρή δουλειά μας! Ο Υπουργός, αλλά και ο κύριος Πρωθυπουργός, δεν θα το μετανιώσουν, αν μας δώσουν αυτή την ευκαιρία! κοίταξε το ρολόι του ο Αριστείδης. Πέρασε η ώρα, μεσημέριασε, θα μας επιτρέψετε να σας κάνουμε το τραπέζι, κύριε Σταματέλο. Ευκαιρία να γνωρίσετε και τους υπόλοιπους. Μας περιμένουν ήδη στην ταβέρνα του χωριού, που έκλεισα ρεζερβέ ειδικά για εσάς! έσφιξε το παπιγιόν του
– Σχόλασαν ήδη; τον ρώτησε απορημένος ο Σταματέλος
– Εμ δώδεκα πήγε η ώρα, δεν είμαστε εδώ σαν την Αθήνα. Εδώ κολατσίζουμε νωρίς. Ελάτε! σχεδόν τον σήκωσε απ’ την καρέκλα του ο Αριστείδης
***
Φτάνοντας στην ταβέρνα, βρήκαν τους υπολοίπους να τσιμπολογάνε και να πίνουν κρασάκι ευδιάθετοι. Όταν μπήκαν μέσα, όλοι άφησαν τα πιρούνια και τα ποτήρια τους κάτω και σηκώθηκαν όρθιοι με σεβασμό.
– Ο κύριος Σταματέλος, απ’ το Υπουργείο! τον παρουσίασε με χαρά ο Δήμαρχος. Με τη δική του υπογραφή, το Περιφερειακό Κέντρο, θ’ αρχίσει πολύ σύντομα να χτίζεται στον τόπο μας! είπε καμαρωτά κι όλοι ξέσπασαν σε χειροκροτήματα. Αυτή είναι η ομάδα μου, που με αυταπάρνηση και σκληρή δουλειά, στελεχώνει το δημαρχείο μας!
– Καλησπέρα… είπε σοβαρά ο Σταματέλος και τους κοίταξε έναν έναν
– Να σας τους συστήσω! συνέχισε ο Δήμαρχος. Ο κύριος Νίκος Πεστίδης, ο Αντιδήμαρχος. ο Νίκος έδωσε το χέρι του στον Σταματέλο. Η κυρία Ευθαλία Πεστίδου, η γραμματέας μας! η Ευθαλία υποκλίθηκε.
– Πεστίδης; Πεστίδου; Κύριε Δήμαρχε… Πεστίδης δεν είναι και το δικό σας όνομα;
– Μα ναι, φυσικά! Ο Νίκος είναι αδερφός μου κι η Ευθαλία σύζυγός μου! Δικοί μου άνθρωποι! καμάρωσε ο Δήμαρχος. Η κυρία Πετρούλα Πεστίδου, υπεύθυνη Πρωτοκόλλου! Εξαιρετική συνάδελφος!
– Πεστίδου κι αυτή; ρώτησε απορημένος ο Σταματέλος
– Ξαδέρφη μου. Κόρη του μακαρίτη του αδερφού του πατέρα μου… απάντησε ο Δήμαρχος. Κι από εδώ ο υπεύθυνος προμηθειών, ο κύριος Αγησίλαος Πεστίδης, που…
– Πεστίδης κι αυτός; σούφρωσε τα χείλη του ο Σταματέλος
– Πρωτοξάδερφος! Με άριστα τελείωσε το Πανεπιστήμιο! Ιχθυοκαλλιέργειες. Στο Μεσολόγγι! συνέχισε καμαρωτός
– Ιχθυοκαλλιέργειες; Και στο τμήμα προμηθειών, πώς… θέλω να πω, με τι κριτήρια επιλέχθηκε και…
– Με αξιοκρατικά, φυσικά! Είναι πολύ έξυπνος! χαμογέλασε πλατιά.
– Μα ναι… φυσικά αξιοκρατικά… ξεροκατάπιε ο Σταματέλος
– Κι από εδώ ο κύριος Κλεάνθης Κουτσουβέλης, ο κηπουρός μας και ο κύριος Πέτρος Πασιάτης, ο φύλακας του Δημαρχείου! έδειξε με τα χέρια του τους άλλους δύο άντρες
– Κουτσουβέλης και Πασιάτης; Πάλι καλά… μουρμούρησε ο Σταματέλος
– Ο Κλεάνθης είναι γαμπρός μου, παντρεμένος από χρόνια με την Ελένη, την αδερφή μου. Κι ο Πέτρος, κουμπάρος μου! Έχει βαφτίσει το γιο μου! Πολύ καλό παιδί! είπε ο Δήμαρχος με πρόσωπο που έλαμπε από περηφάνεια
– Αξιοκρατικά κι αυτοί να υποθέσω πήραν τις θέσεις…
– Φυσικά! απάντησε λίγο ξαφνιασμένος ο Πεστίδης. Ελάτε να φάμε τώρα, θα κρυώσει η γουρουνοπούλα! κάθισε στη θέση του
– Κύριε Πεστίδη… συγνώμη, αλλά όλοι οι υπάλληλοι του δημαρχείου είναι συγγενείς σας;
– Μα ναι! Ξένους θα εμπιστευόμουν; ο Πεστίδης έδειχνε να εκπλήσσεται με την ερώτηση του Σταματέλου
– Με συγχωρείτε κύριε Πεστίδη, μα… υπάρχει κανείς εδώ πέρα που να μην είναι συγγενής σας; ρώτησε όσο πιο ήρεμα μπορούσε ο Σταματέλος
– Χμ… έτριψε για λίγο το μέτωπό του ο Πεστίδης και κοίταξε γύρω του. Μα, φυσικά υπάρχει! αναφώνησε. Εσείς!
– Δηλαδή, για να καταλάβω… και στο Κέντρο Ελέγχου… θέλω να πω…
– Ο γιος μου του χρόνου παίρνει το πτυχίο του απ’ την Καλών Τεχνών και η Στελλίτσα, η βαφτισιμιά μου, φέτος τελειώνει την Τρίτη Λυκείου. Μπορούμε να προσλάβουμε και Δ.Ε. στο κέντρο, δεν μπορούμε; Αφήστε τα αυτά τώρα. Κρασάκι; σήκωσε την κανάτα και σέρβιρε τον Σταματέλο
Η ιστορία είναι προϊόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική.
Κική Γιοβανοπούλου
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇