Αχ…
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή σου σαν περαστικοί. Τους γνωρίζεις, μοιράζεσαι λίγες στιγμές και κάποια στιγμή χάνονται. Είναι πάρα πολλοί…
Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που, χωρίς να το καταλάβεις, γίνονται το μέρος όπου ακουμπάς την ψυχή σου. Εκείνοι που δεν χρειάζονται μεγάλες υποσχέσεις για να σε κάνουν να νιώσεις ασφαλής. Το καταφέρνουν μόνο με την παρουσία τους. Με τον τρόπο που σε κοιτούν, με τον τρόπο που σε ακούνε, με τον τρόπο που σε κάνουν να πιστεύεις πως, ό,τι κι αν συμβεί, δεν θα σε αφήσουν ποτέ να νιώσεις μόνος.
Εσύ ήσουν αυτός ο άνθρωπος για μένα.
Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα….
Δεν περίμενα να μου χαρίσεις έναν τέλειο κόσμο. Περίμενα μόνο να μείνεις ο άνθρωπος που γνώρισα. Ο άνθρωπος που με ηρεμούσε, που με συμβούλευε, που με έκανε να νιώθω ότι κάποιος κρατούσε την καρδιά μου με προσοχή.
Δεν ήταν μονόπλευρο αυτό που ζήσαμε. Δεν ήμουν μόνο εγώ εκείνος ο άνθρωπος που έδινε, ούτε εσύ ο άνθρωπος που πρόσφερε. Το χτίζαμε μαζί όλο αυτό. Το παραδέχτηκες κι εσύ!
Υπήρχε προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Υπήρχε ενδιαφέρον, φροντίδα, χρόνος, αμέτρητες συζητήσεις, χαμόγελα, σιωπές που δεν ήταν άβολες αλλά ήταν γεμάτες εμπιστοσύνη. Υπήρχε ένα δούναι και λαβείν που δύσκολα συναντάς στις ανθρώπινες σχέσεις πια.
Θυμόμουν λεπτομέρειες που ίσως ούτε εσύ δεν θυμόσουν για τον εαυτό σου. Ήξερα πότε κάτι σε βάραινε πριν το πεις. Καταλάβαινα τις αλλαγές στη φωνή σου. Χαιρόμουν με τις χαρές σου και στεναχωριόμουν με τις δυσκολίες σου σαν να ήταν δικές μου. Δεν το έκανα γιατί περίμενα αντάλλαγμα. Το έκανα γιατί έτσι αγαπώ. Ολόκληρα. Χωρίς μέτρο.
Κι ύστερα ήρθε εκείνη η στιγμή που όλα άλλαξαν. Δεν ξέρω αν άλλαξες εσύ ή αν απλώς σταμάτησες να παλεύεις γι’ αυτό που είχαμε. Ξέρω μόνο ότι, όταν άρχισα να λυγίζω, περίμενα να δω το χέρι σου. Περίμενα να με προστατεύσεις όπως πίστευα ότι θα έκανες πάντα. Όχι να πάρεις τον πόνο μου μακριά, αλλά να μη με αφήσεις να τον κουβαλήσω ολομόναχη. Κι όμως, με άφησες. Με άφησες να διαλυθώ. Με άφησες να γκρεμοτσακιστώ και να μαζεύω μόνη μου τα κομμάτια μου, ενώ κάθε κομμάτι που έπεφτε στο πάτωμα είχε επάνω του και κάτι δικό σου.
Γιατί όταν χτίζεις κάτι μαζί με έναν άνθρωπο, δεν γκρεμίζεται μόνο η μία πλευρά. Γκρεμίζεται ό,τι δημιουργήσατε μαζί.
Αυτό είναι που ακόμα δεν μπορώ να συγχωρήσω στη ζωή. Όχι ότι τελείωσε, αλλά ότι τελείωσε αφήνοντάς με να πιστεύω πως ήμουν μόνη.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο παράξενο; Δεν μπορώ να θυμώσω όσο θα έπρεπε. Δεν μπορώ να ευχηθώ τίποτα κακό. Αντίθετα, χαίρομαι όταν σκέφτομαι ότι ίσως είσαι καλά. Όταν αγαπάς πραγματικά έναν άνθρωπο, δεν θέλεις να υποφέρει μόνο και μόνο επειδή εσύ πονάς. Θέλεις να είναι ευτυχισμένος, ακόμα κι αν η δική του ευτυχία δεν έχει χώρο για σένα. Αυτή είναι η πιο σκληρή μορφή αγάπης.
Να συνεχίζεις να εύχεσαι το καλό σε κάποιον που, άθελά του ή όχι, έγινε η μεγαλύτερη πληγή σου. Δεν με πονάει που χαμογελάς. Με πονάει που δεν πρόσεξες πως, την ώρα που χαμογελούσες, εγώ κατέρρεα.
Μακάρι να μπορούσες, έστω για ένα λεπτό, να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια μου. Θα έβλεπες πόσο σπουδαίος είσαι. Θα έβλεπες πόσο σε θαύμαζα. Θα έβλεπες πόση εμπιστοσύνη σου έδωσα χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα έβλεπες πως, για μένα, ήσουν ένας άνθρωπος διαφορετικός από όλους τους άλλους. Ένας άνθρωπος που δεν φοβόμουν να ακουμπήσω πάνω του την ψυχή μου.
Ίσως τότε να καταλάβαινες γιατί η απογοήτευσή μου είναι τόσο μεγάλη. Δεν γεννήθηκε επειδή δεν έγινα ο άνθρωπός σου. Γεννήθηκε γιατί έχασα τον άνθρωπο που πίστευα ότι δεν θα με άφηνε ποτέ να σπάσω.
Απογοήτευση. Μια λέξη που ποτέ δεν περίμενα ότι θα σταθεί δίπλα στο όνομά σου. Αν κάποτε με ρωτούσαν τι σημαίνει ασφάλεια, θα απαντούσα με το δικό σου όνομα. Αν με ρωτούσαν τι σημαίνει εμπιστοσύνη, πάλι το δικό σου όνομα θα έλεγα. Σήμερα, όμως, όταν σκέφτομαι πόσο εύκολα μπορεί να γκρεμιστεί ένας άνθρωπος από εκείνον που τον έκανε να νιώθει πιο ασφαλής, πάλι εσένα σκέφτομαι. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη αντίφαση που άφησες μέσα μου.
Δεν σταμάτησα να πιστεύω στην αγάπη. Σταμάτησα να πιστεύω ότι εσύ ήσουν διαφορετικός και αυτό είναι το μόνο τέλος που δεν φανταζόμουν ποτέ για την ιστορία μας.
Κατερίνα Μοχράνη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇