Υπάρχουν όνειρα που γεννιούνται μέσα μας τόσο νωρίς, ώστε δεν θυμόμαστε καν πότε τα αποκτήσαμε. Για την Αριάδνη, αυτό το όνειρο είχε πάντα το ίδιο πρόσωπο: ένα μικρό παιδί που θα την αποκαλούσε «μαμά».
Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Οι σχέσεις ήρθαν και έφυγαν, οι υποσχέσεις ξεθώριασαν και οι άνθρωποι που κάποτε της έλεγαν «κάποια μέρα» χάθηκαν μέσα στην καθημερινότητα. Εκείνη όμως δεν έπαψε ποτέ να αγαπά την ιδέα της μητρότητας. Δεν την έβλεπε σαν έναν προορισμό που χρειαζόταν έναν πρίγκιπα για να τον φτάσει. Τη θεωρούσε μια βαθιά ανάγκη της ψυχής της.
Στα σαράντα της πήρε τη μεγαλύτερη απόφαση της ζωής της… θα γινόταν μητέρα μόνη της!
Όταν το ανακοίνωσε στους δικούς της, οι αντιδράσεις ήταν ανάμεικτες. Άλλοι τη θαύμασαν, άλλοι φοβήθηκαν και κάποιοι προσπάθησαν να την αποτρέψουν.
«Είναι δύσκολος δρόμος», της είπαν. Εκείνη χαμογέλασε.
«Το ξέρω, αλλά είναι ο δικός μου δρόμος!», τους απαντούσε με μια αδιαφιλονίκητη σιγουριά.
Η πρώτη εξωσωματική ξεκίνησε με ελπίδα. Οι ορμόνες, οι εξετάσεις, τα ατελείωτα ραντεβού, οι βελόνες που κάθε βράδυ έπρεπε να κάνει μόνη της. Κοιτούσε το ημερολόγιο και μετρούσε αντίστροφα μέχρι την ημέρα της εξέτασης.
Αρνητική…
Έμεινε για ώρα ακίνητη κοιτάζοντας το αποτέλεσμα. Δεν έκλαψε, ήταν όμως σαν να είχε παγώσει ο χρόνος.
«Δεν πειράζει», είπε στον εαυτό της, «θα τα καταφέρω την επόμενη φορά!»
Η δεύτερη προσπάθεια ήταν πιο δύσκολη. Το σώμα της είχε κουραστεί και η ψυχή της ακόμη περισσότερο.
Αυτή τη φορά η εξέταση βγήκε θετική.
Για λίγες ημέρες περπατούσε σαν να αιωρούνταν, μέχρι που ήρθε το τηλεφώνημα…
Οι τιμές δεν ανέβαιναν όπως έπρεπε. Η εγκυμοσύνη δεν εξελισσόταν. Έχασε εκείνη τη μικροσκοπική ζωή πριν προλάβει καν να τη γνωρίσει…
Εκείνο το βράδυ έκλαψε μέχρι να μην έχει άλλα δάκρυα. Όχι μόνο για το μωρό που δεν ήρθε ποτέ, αλλά και για το κομμάτι του εαυτού της που ένιωθε να σπάει.
Η τρίτη προσπάθεια απέτυχε πριν καν αρχίσει πραγματικά…
Η τέταρτη έφερε ξανά σιωπή…
Άρχισε να αποφεύγει τις παιδικές χαρές. Χαμογελούσε όταν οι φίλες της μιλούσαν για τα παιδιά τους, αλλά γύριζε σπίτι και κατέρρεε. Δεν ζήλευε την ευτυχία τους. Ίσα ίσα! Ήταν χαρούμενη για εκείνες. Πονούσε όμως… Πονούσε γιατί λαχταρούσε να τη ζήσει κι εκείνη….
Ένα απόγευμα, καθώς περπατούσε χωρίς προορισμό, βρέθηκε έξω από μια μικρή εκκλησία. Δεν ήταν ιδιαίτερα θρήσκα. Παρ’ όλα αυτά μπήκε μέσα.
Το φως από τα κεριά έκανε τον χώρο να μοιάζει γαλήνιος. Στο τελευταίο στασίδι καθόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα.
Η Αριάδνη άναψε ένα κερί και κάθισε λίγο πιο πέρα με το κεφάλι κατεβασμένο και τα χέρια σταυρωμένα.
«Περιμένεις ένα θαύμα;», τη ρώτησε γλυκά η άγνωστη.
Η Αριάδνη χαμογέλασε πικρά: «Όχι πια…»
Η γυναίκα έπιασε απαλά το χέρι της. «Τότε ίσως είσαι πιο κοντά απ’ όσο νομίζεις. Μερικές φορές, όταν σταματάμε να απαιτούμε από τη ζωή να μας δώσει απαντήσεις, βρίσκουμε τη δύναμη να κάνουμε ακόμη ένα βήμα!»
Δεν αντάλλαξαν ούτε τα ονόματά τους, όμως εκείνα τα λόγια έμειναν χαραγμένα στην καρδιά της.
Λίγες εβδομάδες αργότερα μπήκε στην κλινική για την τελευταία της προσπάθεια.
«Αν δεν πετύχει αυτή», είχε πει στον γιατρό της, «θα σταματήσω! Όχι γιατί δεν το θέλω πια, αλλά γιατί θέλω να συνεχίσω να αγαπώ τη ζωή!»
Η αναμονή έμοιαζε ατελείωτη. Το κινητό χτύπησε νωρίς το πρωί. Τα χέρια της έτρεμαν τόσο πολύ που δυσκολευόταν να απαντήσει.
«Κυρία Αριάδνη;»
«Ναι…»
«Συγχαρητήρια! Η εξέταση είναι θετική!»
Έκλεισε το τηλέφωνο και έβαλε τα κλάματα. Γονάτισε στο πάτωμα του σαλονιού και άφησε την ανακούφιση να ξεσπάσει σε λυγμούς. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια δεν έκλαιγε από πόνο. Έκλαιγε από χαρά.
Δύο εβδομάδες αργότερα μπήκε στο ιατρείο για τον πρώτο υπέρηχο. Ο γιατρός κοιτούσε προσεκτικά την οθόνη. Χαμογέλασε.
«Νομίζω ότι θα χρειαστείτε διπλό καρότσι!»
Εκείνη τον κοίταξε απορημένη. «Τι εννοείτε;»
Γύρισε την οθόνη προς το μέρος της. «Ακούστε!»
Ένας γρήγορος χτύπος και αμέσως μετά… ένας δεύτερος.
Η Αριάδνη έμεινε ακίνητη. Δύο καρδιές… Δύο μικρές ζωές…
Το όνειρο που κάποτε της φαινόταν αδύνατο είχε έρθει όχι μόνο για να της χαρίσει ένα παιδί, αλλά δύο.
Μήνες αργότερα, κρατούσε στην αγκαλιά της δύο νεογέννητα μωρά. Το σπίτι της δεν ήταν πια ήσυχο. Ήταν γεμάτο κλάματα, μπιμπερό, αγκαλιές, άυπνες νύχτες και μικροσκοπικά χεράκια που έσφιγγαν το δάχτυλό της.
Κάποιες φορές, όταν τα κοιτούσε να κοιμούνται δίπλα δίπλα, θυμόταν όλες εκείνες τις στιγμές που είχε πιστέψει πως δεν θα τα καταφέρει ποτέ. Τις βελόνες, τα αρνητικά αποτελέσματα, τις απώλειες, τη μοναξιά, τις προσευχές που έμοιαζαν να χάνονται στο κενό.
Κι όμως, τίποτα από αυτά δεν είχε πάει χαμένο. Όλα είχαν γίνει οι πέτρες πάνω στις οποίες χτίστηκε η δύναμή της!
Έμαθε πως η ελπίδα δεν σημαίνει να μη λυγίζεις ποτέ. Σημαίνει να σηκώνεσαι άλλη μία φορά, ακόμη κι όταν η καρδιά σου είναι γεμάτη ρωγμές.
Κάθε χρόνο, την ημέρα των γενεθλίων των διδύμων, άναβε τρία κεριά στην ίδια μικρή εκκλησία. Ένα για καθεμία από τις ψυχές που κρατούσε πλέον στην αγκαλιά της και ένα για τη γυναίκα που δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό της.
Γιατί οι ζωές γεμάτες φως δεν είναι εκείνες που δεν γνώρισαν το σκοτάδι… Οι ζωές γεμάτες φως είναι εκείνες που, αφού περπάτησαν μέσα του, βρήκαν το κουράγιο να συνεχίσουν μέχρι να αντικρίσουν ξανά την ανατολή…
Κατερίνα Μοχράνη
❗❗❗Αν σου άρεσε η ιστορία, τσέκαρε κι αυτές👇👇👇
3 responses to “Όταν άνθισε η ελπίδα…”
[…] Όταν άνθισε η ελπίδα… Μία καθοριστική πτώση […]
[…] Οι συλλαβές της ευτυχίας Όταν άνθισε η ελπίδα… […]
[…] Όταν άνθισε η ελπίδα… Οι συλλαβές της ευτυχίας […]