Ήταν μια μέρα κρύσταλλο, κύλαγε η ματιά σου ανεμπόδιστη να εξερευνήσει κάθε πτυχή, κάθε κορυφή, κάθε αγρό, κάθε σπιτάκι και παλιοκάλυβο στον τόπο εκείνο τον ζωσμένο με βουνά. Έρεε η λιακάδα μες στη γλύκα, σέρνοντας το στραφταλιστό φόρεμά της πάνω στην ψυχραμένη γη και ‘κείνη λουλούδιαζε στο χάδι της και γλυκοβουούσε, σε καλούσε λες να…

«Νταχτιρντί του λέγανε και μου το παντρεύανε!»«Και μου το βαπτίζανε, ταιριάζει καλύτερα σήμερα…» χαχάνισε η Κασσιανή βλέποντας την ηλικιωμένη γυναίκα να ταχταρίζει το μωρό με το ροζ φόρεμα, ανασηκώνοντας χαριτωμένα τους φραμπαλάδες.«Και μου το βαπτίζανε!» διόρθωσε η ρασοφόρα και φίλησε το ξανθούλικο κεφαλάκι προσπαθώντας να συγκρατήσει τη συγκίνησή της. Το μωρό της χάρισε ένα πλατύ,…

Σηκώθηκα από το κρεβάτι με ένα κεφάλι καζάνι, περπάτησα ως το μπάνιο μαχμουρλίδικα τεντώνοντας τα πονεμένα μου μέλη. Τι ήταν κι αυτό! Ευτυχώς τέλειωσε! Τόσο καιρό να τρέχουμε για τις ετοιμασίες του γάμου, να βρούμε τα λουλούδια (άλλα έφερε τελικά), τις μπομπονιέρες (μισές σε ύψος και άθλιες ήταν με αυτά τα απαίσια χρωματιστά λουλούδια που…

«Εντάξει….» είπε σε ήπιο τόνο η Όλγα, γέρνοντας το κεφάλι της στο πλάι και φυσώντας πλάγια τη φράντζα της που μπήκε μες τα μάτια της. Ο Μιχάλης την κοίταξε με υποψία μισοκλείνοντας τα μάτια του και πήρε μια βαθιά ανάσα προσπαθώντας να συγκρατηθεί. «Έχεις δίκιο…» συνέχισε μαλακά η Όλγα επαναφέροντας το κεφάλι της σε όρθια…

Με αβέβαια, κουρασμένα βήματα διέσχισε την τσιμεντένια αυλή και έφτασε μπροστά στη σιδερένια, σκουριασμένη πόρτα με το θολό, κυψελωτό τζάμι. Άπλωσε το χέρι της κατά το πόμολο, αλλά έμεινε μετέωρο. Κοίταξε την πόρτα αναποφάσιστη. Με τα μάτια της ψυχής της πέρασε αυτήν την πόρτα, διέσχισε το στενό χολ με το μωσαϊκό και προσπερνώντας την πόρτα…

«Μα αυτά είναι φανταστικά!»«Είναι…», είπε με μια φανερή πίκρα στη φωνή ο Φώτης Δελλής, ο γνωστός ζωγράφος.«Καλά θα σκίσει η έκθεση! Μπράβο, θα…»«Κοίτα καλύτερα!» τον πρόσταξε με άγρια φωνή ο Δελλής γυρνώντας του την πλάτη και αποχωρώντας με σερνάμενα βήματα από το ατελιέ. Ο Νίκος Αζόγλου κοίταξε το, κάποτε, μεγαλύτερο αστέρι της γκαλερί του με…

Η πραγματικότητα με ρούφηξε βίαια, μα το μυαλό μου προσπάθησε για λίγο ν’ αντισταθεί, βουτώντας ξανά στη γλύκα του ονείρου. Εκείνη όμως είναι αποφασισμένη να με βγάλει από τη χαύνωση, ουρλιάζοντας μέσα στ’ αυτιά μου τους ήχους της πόλης που ξυπνά. Έγειρα το κεφάλι μου και ασυναίσθητα άνοιξα τα μάτια μου. Μες το σκοτάδι αιωρούνται…