Ήταν ακόμα νύχτα όταν η Ελένη σηκώθηκε από το κρεβάτι της. Έξω απ’ το μικρό της παράθυρο, η πρωινή υγρασία είχε σκεπάσει το χωριό σαν σιωπηλός μανδύας. Το ρολόι στο ραφάκι έδειχνε 4:48 π.μ. Δεν χρειάστηκε να το κοιτάξει, το σώμα της ήξερε την ώρα από μόνο του. Χρόνια τώρα ξυπνούσε πριν ξυπνήσει ο ήλιος,…

Η πρώτη φορά που μπήκε στο βιβλιοπωλείο, ήταν μια βροχερή μέρα του Νοέμβρη.Ο Νίκος κρατούσε τη μητέρα του σφιχτά από το χέρι. Ήταν ένα αδύνατο αγοράκι, με μεγάλα καστανά μάτια που έμοιαζαν να ρουφούν τον κόσμο γύρω του. Η μητέρα του, η κυρία Ελένη, χαμογελούσε ζεστά, αλλά πίσω από το χαμόγελό της υπήρχε κάτι θλιμμένο.…

Στο μικρό χωριό του Ολύμπου, κρυμμένο ανάμεσα σε πλατάνια και καστανιές, κυκλοφορούσε ένας παλιός θρύλος. Λέγανε πως κάθε εκατό χρόνια, όταν οι άνεμοι, τα σύννεφα και η γη συμφωνούσαν, ο ουρανός ράγιζε και έκλαιγε. Μα δεν ήταν απλά μια βροχή. Ήταν σταγόνες από φως, χρώματα που χύνονταν στη γη, βάφοντας τη νύχτα με μαγεία. Η…

Στην άκρη του χωριού, κάτω από τον αιωνόβιο πλάτανο, στεκόταν ένα μικρό, παμπάλαιο καφενείο. Το ξύλινο ταμπελάκι πάνω από την πόρτα έγραφε ξεθωριασμένα «Το Καφενείο της Αναμονής». Δεν ήταν το επίσημο όνομά του, απλώς έτσι το έλεγαν όλοι, γιατί εκεί μαζεύονταν οι άνθρωποι που περίμεναν κάτι: ένα γράμμα, ένα νέο, έναν αγαπημένο. Ο κυρ-Λεωνίδας, ο…

Ο Βασίλης μισούσε τις αργοπορημένες διαδρομές με το τρένο. Το βαγόνι μύριζε πάντα μπαγιάτικο καφέ και υγρό ύφασμα, ενώ τα τρεμοπαίζοντα φώτα του έκαναν τον πονοκέφαλό του χειρότερο. Αλλά ήταν ο γρηγορότερος τρόπος να φτάσει σπίτι του μετά τις βραδινές βάρδιες, οπότε το άντεχε.Μέχρι που, την τρίτη εβδομάδα που έπαιρνε το ίδιο τρένο, παρατήρησε κάτι…

Για την Μαίρη ήταν ο Γιώργος. Για την Μαργαρίτα ήταν ο Παναγιώτης. Για την Μαριάννα ήταν ο Κυριάκος. Για εκείνον ήταν ο Κώστας. Τόσα ονόματα, τόσες ταυτότητες… Ναυτικός στο επάγγελμα. Σε διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας είχε διαφορετικά ονόματα. Να ‘ναι καλά ο φίλος του ο Δημήτρης. Τι δουλειά έκανε αυτός ο Δημήτρης, κανείς δεν ήξερε.…