Ο Αντώνης είχε μάθει να ζει με τα μισά. Μισές αποφάσεις, μισές σχέσεις, μισές λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Στα σαράντα τρία του χρόνια, κουβαλούσε μια ζωή με εκκρεμότητες. Ήταν τεχνικός ηλεκτρονικών, με μαγαζί στη Νέα Σμύρνη. Το σπίτι του μικρό, λιτό, γεμάτο καλώδια και σιωπές. Η τηλεόραση έπαιζε μόνο για συντροφιά. Οι φίλοι του…

Η Άννα κατέβηκε από το λεωφορείο κρατώντας μόνο ένα σακίδιο στην πλάτη της. Ο οδηγός της έριξε μια φευγαλέα ματιά, αναγνωρίζοντας το πρόσωπό της, αλλά δεν είπε λέξη. Το Αργυροχώρι δεν είχε αλλάξει πολύ στα τόσα χρόνια που έμενε εκεί. Ούτε οι άνθρωποί του. Όσες δουλειές και να είχε κάνει στη ζωή της, το χωριό…

Η αυγή της 13ης Οκτωβρίου 1943, στην Επανομή, δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Ένα πέπλο στάχτης και καπνού σκέπαζε τον ουρανό, κι ο ήλιος, αν και παρών, δεν είχε τη δύναμη να φωτίσει τον τρόμο που τύλιγε τον τόπο. Οι Γερμανοί είχαν ήδη κατεβεί από τη Θεσσαλονίκη, και οι πρώτες εκτελέσεις στην ύπαιθρο είχαν σημάνει…

Ο Δρ. Στέφανος Κρίτων, δεν πίστευε ποτέ πως η επιστήμη του θα τον τρόμαζε. Είχε συνηθίσει να κινείται στο όριο ανάμεσα στη θεωρία και στο ανθρώπινο δράμα: την απώλεια, την ενοχή, την παιδική κακοποίηση, τη μοναξιά. Τίποτα δεν τον έριχνε πλέον. Ή έτσι νόμιζε. Η ιδέα του για τον “Καθρέφτη του Υποσυνείδητου”, γεννήθηκε ύστερα από…

Η Μαρίνα στεκόταν στη μέση της κουζίνας με ένα παλιό ποτήρι κρασί στο χέρι. Δεν το είχε γεμίσει μέχρι επάνω – από τύψεις. Είχε περάσει ένας μήνας από τότε που χώρισαν με τον Χάρη, και το διαμέρισμα έμοιαζε ακόμα σαν να περίμενε να επιστρέψει.Δεν ήταν μεγάλος έρωτας. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευε εκείνη. Τρία χρόνια σχέσης,…

Η μυρωδιά από γιασεμί ανακατεύεται με τον καπνό του τσιγάρου. Το παλιό μπαλκόνι, με τα σκουριασμένα κάγκελα και τις σπασμένες γλάστρες, ήταν το καταφύγιο της Ελένης. Εκεί περνούσε τις νύχτες της, κουλουριασμένη στην ψάθινη καρέκλα, καπνίζοντας αργά, χωρίς βιασύνη. Ήταν πενήντα ενός και είχε αρχίσει να μετρά τις μέρες της ανάποδα. Η Ελένη δεν είχε…

Η Λένα στεκόταν στην κουζίνα με το φλιτζάνι του καφέ της, κρύο πια, αφημένο στο μάρμαρο. Ήταν το ίδιο πρωινό όπως όλα τα προηγούμενα. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε 07:43, αλλά για εκείνη ο χρόνος δεν είχε πια σημασία. Ο Μάνος ήταν στο μπάνιο, όπως κάθε πρωί. Οι ήχοι του νερού που έπεφτε, το τρίξιμο…