Η Μαργαρίτα πάντα είχε μια ήσυχη φωνή. Δεν ήταν από εκείνους που μιλούσαν για όσα έζησαν. Τα έκρυβε όλα πίσω από μικρά χαμόγελα και μεγάλα «δεν πειράζει». Όταν γνώρισε τον Στέφανο, της άρεσε που την κοιτούσε επίμονα. Ήταν σαν να έλεγε: «Εσύ είσαι. Μόνο εσύ». Κι εκείνη είχε ανάγκη να πιστέψει ότι κάποιος την επέλεξε.Ήταν…

Η καρέκλα της κουζίνας έτριξε μόλις κάθισε. Η Ισιδώρα κοίταξε αφηρημένα τη μισοάδεια κούπα μπροστά της. Ο καφές είχε πια κρυώσει, αλλά δεν της έκανε διαφορά. Ήταν η τρίτη μέρα χωρίς να φορέσει παπούτσια. Από το κρεβάτι στην κουζίνα και ξανά πίσω. Ούτε τηλεόραση. Ούτε μουσική. Μόνο ησυχία. Εκείνη η βαριά, που δεν έχει τίποτα…

Η Αθήνα του 1950, αν και ακόμη πληγωμένη από τον πόλεμο και τις δυσκολίες της Κατοχής, προσπαθούσε να ξαναβρεί τον ρυθμό της. Οι δρόμοι, γεμάτοι σκόνη και σιωπή, σφύζουν από τη ζωή των ανθρώπων που σιγά-σιγά ξαναβρίσκουν την ελπίδα. Ωστόσο, για τη Μαρία, αυτή η νέα εποχή ήταν γεμάτη απώλειες και αναμνήσεις που δεν μπορούσε…

Ήταν μια απλή Τρίτη στην Αθήνα. Η ώρα πλησίαζε εφτά και ο ήλιος έγερνε πίσω από τις πολυκατοικίες, βάφοντας τον ουρανό με αποχρώσεις από κεχριμπάρι και μοβ. Ο Οδυσσέας στεκόταν στη στάση του λεωφορείου επί της Πατησίων, κοντά στο Πεδίον του Άρεως, με το σακίδιό του στον ώμο και το βλέμμα καρφωμένο στο πεζοδρόμιο. Ήταν…