Έκλεισε την πόρτα πίσω της, φουριόζα. Πάλι θα αργούσε στη δουλειά. Πώς τα κατάφερε πάλι; Βγαίνοντας από την πολυκατοικία, στα δέκα βήματα, μπροστά της, βλέπει μια μαύρη γάτα. “Φτου! Μαυρόγατα! Τι άλλο με περιμένει;” σκέφτηκε και μια γκριμάτσα απελπισίας αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά του προσώπου της. Δυστυχώς στο σούπερ μάρκετ δεν την περίμενε μόνο ο προϊστάμενος…

Ατένιζαν μαζί τον ορίζοντα. Η δύση του ήλιου, χάριζε στο ζευγάρι την πιο όμορφη παλέτα χρωμάτων. Εκεί που η θάλασσα έδινε το καθιερωμένο ραντεβού με τον ουρανό, στην ένωσή τους, πανδαισία χρωματική. Ένα απαλό ροζ, ανακατεμένο με λιλά, έδιναν τη θέση τους σε ένα έντονο πορτοκαλί που στο βάθος, νόμιζες, μάτωνε. Κόκκινος ο ορίζοντας. Έριχνε…

Άνοιξε με τα κλειδιά της η Χριστίνα.“Μπαμπά;” φωνάζει, να δηλώσει την παρουσία της. Καμία ανταπόκριση. Κλείνει την εξώπορτα και κατευθύνεται στο κουζινάκι. Κανείς.“Μπαμπά;” λίγο πιο δυνατά αυτή τη φορά. Τίποτα. Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα κι εκεί τους βλέπει, σε μια γνώριμη, τόσο οικεία για εκείνη, θέση. Ο μπαμπάς της καθιστός στο κρεβάτι, ακουμπάει την πλάτη του…

Ο γυναικολόγος της, απέναντί της, χαμογελαστός, ξέροντας την πια καλά, της δίνει τον χρόνο της να κλάψει. Με διαφορετικό κλάμα πια. Όχι σαν εκείνο ένα χρόνο περίπου πίσω. Τότε, που είχε την αποβολή και το κλάμα της ήταν γοερό. Κι εκείνος ήταν σιωπηλός και σκυθρωπός. Πόσες φορές στην ιατρική του πορεία είχε αντικρύσει αυτό το…

Ο γνωστός θόρυβος. Ανοίγει τα μάτια. Γκριμάτσα απελπισίας και αγανάκτησης. Βλέπει την ώρα στο κινητό. 03:23. Ουυυυυυ και πολύ κοιμήθηκε σήμερα. Γυρίζει το βλέμμα της προς το μέρος του.Αμέριμνος, ανέμελος, ήρεμος, κοιμάται. ΚΑΙ ΡΟΧΑΛΙΖΕΙ! Θεέ, πόση αναισθησία χαρίζεις στους άντρες; Αδικία. Γιατί καλέ μου Θεούλη, εμείς τι σου κάναμε; Ανάσκελα, με σταυρωμένα τα χέρια της…

Φόρεσε το καλό της ρομπάκι. Εκείνο το γκρι, με τα ροζ πουά. Με το ζωνάκι στη μέση και τον μεγάλο γιακά. Αυτό, το έχει για τις καλές εμφανίσεις. Ε! Πώς! Τον τελειόφοιτο φοιτητή, εγγονό, περιμένει. Έχει να τον δει, κοντά έναν χρόνο. Ελέγχει τα μαλλιά, το ρομπάκι, τα σεμεδάκια στο σαλόνι, τα σοκολατάκια, όλα εντάξει.…