Αγάπη μου… Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Έχω χάσει πια την αίσθηση του χρόνου. Όμως ποτέ δεν ξέχασα. Ποτέ δεν προχώρησα. Δεν μπορούσα να σε εγκαταλείψω. Επειδή δεν είμαι πια εδώ, δεν σημαίνει ότι σε άφησα. Είμαι εδώ. Ακριβώς δίπλα σου. Τις νύχτες φυλώ το προσκεφάλι σου. Φροντίζω να κοιμάσαι καλά. Όταν, φυσικά,…

Μια αίσθηση κινδύνου του έκοψε την ανάσα. Κοίταξε γύρω του σαν χαμένος. Μόνο όταν είδε το μισάνοιχτο παράθυρο, κατάλαβε πως ήταν σπίτι του. Κοίταξε το ρολόι. Το κεφάλι του πονούσε. Η καρδιά του σάλευε αλλοπρόσαλλα. Σύρθηκε μέχρι το παράθυρο κι άναψε τσιγάρο. Κοίταξε έξω με βλέμμα θολό. Το θλιμμένο φεγγάρι θύμιζε μαργαριτάρι σε εβένινο βελούδο. Ο…

Κοντεύει μεσάνυχτα. Πριν ξυπνήσουν τα φαντάσματα, προσμένω να σε δω. Ξέρω ότι δεν θα έρθεις, μα, η συνήθεια είναι ισχυρότερη από τη λογική. Είναι σαν αρχαίο ξόρκι, ποτισμένο με σκόνη, μεδούλι κι έρεβος. Ποτέ μου δεν ένιωσα τόση μοναξιά όσο όταν ήμουν μαζί σου. Η αδιαφορία σου, η απέχθεια και ο ασταμάτητος πόλεμος εναντίον μου…

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Έξω βροχή καταρρακτώδης. Μέσα μια σιωπή που έσπαγε κόκκαλα. Δίπλα στο βρεγμένο παράθυρο, ένας θλιμμένος καθρέφτης και μέσα του όλες οι αναμνήσεις και τα σπασμένα όνειρα του παρελθόντος. Η Άννα βαφόταν υπό το τραγούδι των κεραυνών, ένα νανούρισμα που είχε γεννηθεί για να μισεί. Από παιδί τη τρόμαζαν οι κεραυνοί και δεν…

Το ’81 ο Μιχάλης ο Σαλονικιός έβαλε στη τσέπη του τα τσιγάρα του, λίγα χιλιάρικα κι έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Για λίγο καιρό ήταν φτερό στον άνεμο, πετούσε από μεροκάματο σε μεροκάματο κι από αγκαλιά σε αγκαλιά.Όσο του έφταιγε το παρελθόν του και τα λάθη του, ήταν αδύνατον να βρει τις ισορροπίες του και…

Στη μεγαλοπρέπεια των ουρανών, ο άγγελος Νεμεήλ εκπροσωπούσε τη δικαιοσύνη. Το δικαστήριο της Κρίσεως λάμβανε χώρα προ των Παραδείσιων Πυλών και των Κολασμένων Ταρτάρων. Στο βάθρο του Θανάτου, οι ψυχές λογοδοτούσαν για τη ποιότητα του βίου τους. Μιλούσαν ακατάπαυστα για τα υπέρ και τα κατά των πράξεών τους, τα αίτια και τις συνθήκες που οδήγησαν…