TheBluez

Μυθοπλασία

Μια κουταλιά ευτυχίας

Πάλι αρνητικό. Ήταν η δεύτερη και τελευταία προσπάθεια. Ούτε χρήματα ούτε αντοχές είχαν πια η Ελένη και ο Τάσος. Έκλεισαν μέσα στο στενόμακρο κουτί το τεστ και υποσχέθηκαν να το ξεχάσουν μια και καλή. Ίσως δεν ήταν γραφτό να αποκτήσουν μωρό. Έπρεπε να βρουν τρόπο να συνεχίσουν την ζωή τους. Όσο κι αν ήθελαν να…
Read more: Μια κουταλιά ευτυχίας
Άλλη μία περιστροφή

Η γυναίκα καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας, παρακολουθώντας την άμμο να κυλά μέσα στην κλεψύδρα. Οι μικροσκοπικοί κόκκοι περνούσαν από το στενό γυάλινο άνοιγμα, συγκεντρώνονταν στον κάτω θάλαμο και σχημάτιζαν έναν μικρό, ολοένα ψηλότερο λόφο. Δίπλα στην κλεψύδρα υπήρχαν μια κούπα με κρύο καφέ και το κινητό της, τοποθετημένο με την οθόνη προς τα πάνω.…
Read more: Άλλη μία περιστροφή
Στα αζήτητα

Πιασμένοι χέρι χέρι ο Αβραάμ και η Κατερίνα, έκαναν βόλτα στο πάρκο που ήταν κάπου ανάμεσα από τα σπίτια τους και βρίσκονταν εκεί, όταν και οι δύο τους δεν είχαν πολλή ώρα στη διάθεσή τους, μοιράζοντας την απόσταση. Μαθητές τρίτης λυκείου και οι δύο, είχαν τα διαβάσματά τους, αφού λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει η…
Read more: Στα αζήτητα
Το τέλειο διαμέρισμα

«Σε χρειάζομαι, έλα γρήγορα!» «Τι έγινε, Μάνο; Πού είσαι;» «Σου στέλνω την διεύθυνση. Βιάσου!» Η Έλενα σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και πέταξε από πάνω της την χνουδωτή ρόμπα. Ίσα που είχε προλάβει να βολευτεί και να διαβάσει μια σελίδα από το βιβλίο της. Ο καφές ακόμα άχνιζε στο τραπεζάκι. Σάββατο μεσημέρι. Τι στο καλό…
Read more: Το τέλειο διαμέρισμα
Οι άνθρωποι που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας

Ο καφές της Μαρίας είχε σχεδόν τελειώσει, ο καφές της Ανθής είχε παγώσει εδώ και κανένα εικοσάλεπτο, αλλά εκείνη συνέχιζε να τον πίνει με μικρές γουλιές, χαζεύοντας αφηρημένα τον κόσμο που περνούσε απέναντι από το μαγαζί. — Ρε συ, Ανθή… — Μμμ; — Θυμάσαι αυτόν τον γκόμεν0 που πέθαινες; Η Ανθή σήκωσε αργά το βλέμμα…
Read more: Οι άνθρωποι που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας
Η Αποκαθήλωση ενός ροζ σύννεφου

Οι άκρες των χειλιών της υψώνονταν σαν ικεσία προς τον γαλβανισμένο ουρανό. Η πρώτη παγωμένη σταγόνα έπεσε στο κέντρο του κεφαλιού της κάνοντάς τη να ριγήσει. Σύντομα ακολούθησαν κι άλλες. Στην αρχή διστακτικά, έπειτα πύκνωσαν σαν βόλια σε πεδίο μάχης. Η Αλεξία κοίταξε τον ουρανό με ευγνωμοσύνη. Μια σταγονίτσα προσγειώθηκε στην άκρη του ματιού της…
Read more: Η Αποκαθήλωση ενός ροζ σύννεφου
Δύο καρδιές σε αναμονή

Ο Γιάννης και η Ειρήνη ήταν παντρεμένοι οκτώ χρόνια. Στα μάτια όλων αποτελούσαν το «ιδανικό ζευγάρι». Χαμογελούσαν στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, ταξίδευαν, εργάζονταν, αγαπιούνταν. Κανείς όμως δεν γνώριζε ότι κάθε μήνα η ζωή τους χωριζόταν σε δύο ημερολόγια: εκείνο που έβλεπαν οι άλλοι και εκείνο που ζούσαν μόνο οι δυο τους. Το πρώτο ημερολόγιο περιλάμβανε προθεσμίες…
Read more: Δύο καρδιές σε αναμονή
Το δικό μας μαζί

Έγιναν φίλοι στο νηπιαγωγείο όταν ο Έρικ πήρε το κουτί με τους μαρκαδόρους της Ελίζας. Νόμιζε ότι ήταν δικό του επειδή στην ετικέτα το όνομά του ξεκινούσε με το ίδιο γράμμα. Από τότε έγιναν αχώριστοι. Το ίδιο και οι μαμάδες τους. Μια φιλία που κράτησε πολλά χρόνια. Μέχρι που κάποια στιγμή, οι γονείς της Ελίζας…
Read more: Το δικό μας μαζί
Μία κούκλα σαν και μένα

Η πεντάχρονη Παυλίνα κρύφτηκε στην αγκαλιά της μάνας της. Είχαν πάει στην παιδίατρο, την Μαρίνα Καμπουράκη, για την καθιερωμένη μηνιαία επίσκεψη. Η γιατρός είχε μεγάλη πείρα στα παιδιά. Δεν λειτουργούσε μόνο σαν γιατρός αλλά και σαν κοινωνική λειτουργός και το σπουδαιότερο σαν δεύτερη μητέρα. Κάθε φορά που άνοιγε η καφέ ξύλινη πόρτα και την έβλεπε…
Read more: Μία κούκλα σαν και μένα