-Όχι, δεν θα βγεις από ‘δω μέσα! με αυτά τα κοφτά λόγια ο Θανάσης έκλεισε την ξύλινη πόρτα της σοφίτας αφήνοντας μέσα την μικρή του κόρη.Η Ανθή ήταν μόλις δώδεκα ετών, το τελευταίο παιδί της οικογένειας της Γεωργίας και του Αθανασίου Κουβελάκη, ενός επιφανούς άντρα που δεν ήταν άλλος από τον πρόεδρο ενός ξεχασμένου χωριού…

Τρέξε, τρέξε γρήγορα, ό,τι προλάβεις να αρπάξεις πριν σε βρει καμιά συμφορά, έλεγε από μέσα του ο χαριτωμένος ποντικός. Είχε μαζευτεί σε μία σκούρα γκρι μάζα μοιάζοντας με την βρώμικη μπάλα όταν την κλωτσούν τα παιδιά στα βρεμένα λασπόνερα, με την ουρά του να κουνιέται δεξιά κι αριστερά. Το προσωπάκι του έλαμπε, το ίδιο και…

– Μα είναι σίγουρο ότι θα είμαι χαρούμενη και ευτυχισμένη σε αυτό το σπίτι; ρώτησε η ψυχή τον Άγγελο προστάτη της, λίγους μήνες πριν βρεθεί στην μήτρα μιας ξένης γυναίκας σαν έμβρυο.– Αν δεν ήσουν, δεν θα σε έστελνα εκεί. Η μητέρα του σπιτιού είναι μία πολύ δοτική γυναίκα και να είσαι σίγουρη ότι αυτή…

Πρώτη φορά σε αεροπλάνο, λίγο πριν την απογείωση, με τα μάτια κλειστά, έσφιγγε τους κόμπους από το κομποσχοίνι της και κάτι μουρμούριζε μέσα από τα δόντια της. Η κοπέλα στην διπλανή θέση, παρατήρησε την προσπάθειά της να διατηρήσει την ψυχραιμία της, να νικήσει τον φόβο της και χαμογέλασε. Πλησίασε στο αυτί της και ψιθύρισε: “θέλετε…