Κατηγορία: TheBluez Guest

  • Άκου, φίλε, περαστικέ…

    Άκου, φίλε, περαστικέ…

    Τα νέα που μόλις άκουσε, ήταν τραγικά. «Δεν γίνεται τίποτα, αυτά μόνο… με συγχωρείς τώρα, έχω ένα επείγον περιστατικό», αναφώνησε ο γιατρός κι αποχώρησε με σκυμμένο κεφάλι θέλοντας ν’ αποφύγει περαιτέρω εξηγήσεις, επεξηγήσεις και σχόλια! Τι να του πει άλλωστε; Έβαλε το καπέλο κι έφυγε αλλοπαρμένος απ’ το νοσοκομείο. Το κρύο έξω ήταν αφόρητο. Έκλεισε…

    Διαβάστε περισσότερα: Άκου, φίλε, περαστικέ…
  • Το κίτρινο φουστάνι

    Το κίτρινο φουστάνι

    Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή πόσο λάτρευα ένα φόρεμα που είχα. Δώρο της νονάς μου, ήταν αεροσυνοδός, και με το που το ξετύλιξα ανυπομονούσα να το φορέσω. Η μάνα μου όμως το κράταγε για καλό. Έτσι πήγαινα στα κρυφά και το έβλεπα στην ντουλάπα, χάιδευα την περίεργη ύφανσή του, κατακίτρινο με μια κεντημένη μικρή ρακέτα τένις…

    Διαβάστε περισσότερα: Το κίτρινο φουστάνι
  • Η σιλουέτα της καρέκλας

    Η σιλουέτα της καρέκλας

    Ξυπνά λουσμένη σ’ έναν ιδρώτα που μυρίζει αρμύρα κι αποσύνθεση. Κοιτά τριγύρω στο σκοτεινό δωμάτιο, μαντεύοντας τα περιγράμματα των επίπλων και το γνώριμο σκηνικό της κάμαράς της. Η στοίβα με τα ρούχα στην καρέκλα μοιάζει με μια αλλόκοτη φιγούρα που περιμένει ατάραχη, τρεφόμενη θαρρείς από τη ρυθμική ανάσα της όσο κοιμάται. Στρέφεται προς το ρολόι…

    Διαβάστε περισσότερα: Η σιλουέτα της καρέκλας
  • Δηλωμένη θύμα

    Δηλωμένη θύμα

    Το ερωτηματικό στο βλέμμα της ήταν ξεκάθαρο. – Τι εννοείς τελείωσες συναισθηματικά; – Δεν υπάρχει πιο ξεκάθαρη εξήγηση. Εγώ μαζί σου τέλος. Από δω και πέρα θα σε κοιτάζω και θα βλέπω μόνο ένα κενό άνθρωπο. Αυτό σου αξίζει αυτό θα πάρεις. Μου απαγορεύω να διαθέσω το παραμικρό συναίσθημα απέναντί σου. Αυτό έχω και με…

    Διαβάστε περισσότερα: Δηλωμένη θύμα
  • Διάλογος για Έναν

    Διάλογος για Έναν

    Κοιτάζεις τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, τι βλέπεις; Ένα κεφάλι, λαιμό, ώμους, στήθος και χέρια. Τον περιεργάζεσαι. Το πρόσωπό του είναι περίεργο. Γνώριμο σίγουρα, αλλά κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν σου κολλάει. Το μέτωπο είναι χαλαρό, αλλά αν παρατηρήσεις προσεκτικά, μπορείς να διακρίνεις τις ρυτίδες απ’ τις εκφράσεις όταν ξαφνιάζεται, όταν σκέφτεται, όταν…

    Διαβάστε περισσότερα: Διάλογος για Έναν
  • Ένα ραβασάκι για την Μαίρη

    Ένα ραβασάκι για την Μαίρη

    Παραλίγο να με πατήσεις έτσι όπως κουτρουβαλιάστηκες να προλάβεις το λεωφορείο. Πάσχιζες μανιωδώς να βρεις κάτι στην τσάντα σου και έτρεχες σαν τη τρελή. Γιατί όλοι μα όλοι τρέχουν συνεχώς; Εγώ τρέχω μόνο για να εξασκήσω τα πόδια μου. Για την πλάκα μου δηλαδή. Κι όταν ο Βαρύμαγκας βρίσκεται στην γειτονιά και τρομάζει τους πάντες.…

    Διαβάστε περισσότερα: Ένα ραβασάκι για την Μαίρη
  • Η Παρομοίωση

    Η Παρομοίωση

    Πολλές φορές έχω χαζέψει τα αεροπλάνα να πετούν. Τα έχω παρομοιάσει με την ανθρώπινη ζωή. Άλλα πετούν χαμηλά, άλλα πετούν ψηλά, άλλα έχουν μέσα υλικά και άλλα φορτωμένα ψυχές, άλλα και τα δύο. Όλα έχουν κυβερνήτη. Φαντάζομαι λοιπόν ότι κάθε αεροπλάνο είναι ένας άνθρωπος, ο κυβερνήτης είναι ο νους του, το φορτίο του ό,τι αγαπά περισσότερο,…

    Διαβάστε περισσότερα: Η Παρομοίωση
  • Βρεγμένα σκαρπίνια και άβολα σταφύλια

    Βρεγμένα σκαρπίνια και άβολα σταφύλια

    «Είμαι σίγουρη πως με κάποιον τρόπο φταις εσύ, εσύ σίγουρα θα το προκάλεσες όλο αυτό» Με το που σου λέει την κουβέντα αυτή, θέλεις να πεταχτείς πάνω και να την χαστουκίσεις. Όχι απαραίτητα πολύ δυνατά, αλλά να, τόσο όσο, ώστε να σβήσεις αυτό το απαίσιο μειδίαμα από τα χείλη της. Την κοιτάς όσο ρουφάει ένα…

    Διαβάστε περισσότερα: Βρεγμένα σκαρπίνια και άβολα σταφύλια
  • Μέχρι να πεις κύμινο

    Μέχρι να πεις κύμινο

    «Ο άντρας πρέπει να σε ξέρει απ’ την μέση και κάτω. Άκου που σου λέω!» είπε καθώς βολεύτηκαν κάτω απ’ την ελιά. «Γιαγιά δεν σε είχα για τόσο προχώ!» «Βρε τι προχώ και κουραφέξαλα! Άκου τι σου λέω και σταμάτα να κλαις για το βλάκα!». «Μα γιαγιά, του μίλησα για τα όνειρά μου κι εκείνος…”…

    Διαβάστε περισσότερα: Μέχρι να πεις κύμινο