Ήταν ξημερώματα, 20 του Ιούλη, όταν οι σειρήνες ξερίζωσαν τη σιωπή του νησιού. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, φώναζαν με τη βραχνή, μεταλλική τους φωνή για να θυμίσουν εκείνον τον μαύρο Ιούλιο του ’74.Δεν ξεχνώ.Συνθήματα γραμμένα στους τοίχους με μπογιά και αίμα.Στις γωνιές της Λευκωσίας, φιγούρες σκυφτές, σιωπηλές — μάνες με φωτογραφίες στις χούφτες,…

Ο ήλιος είχε ήδη ανέβει, αλλά ο Κυριάκος δεν είχε ακόμη αποφασίσει αν θα τολμούσε να πάει σήμερα στο καφενείο. Πώς να σταθεί απέναντι στους άντρες του χωριού, να ακούει τα ψιθυρίσματα πίσω απ’ τις πλάτες και τα μισάνοιχτα στόματα που προσποιούνται δήθεν ενδιαφέρον; Είχε περάσει μια νύχτα από αυτές που δεν τις χωράει νους…

Εμένα μ’ έλεγαν σκληρή. Από μικρή. Από τότε που δεν ήξερα καλά καλά να πω «πονάω». Έπεφτα, μάτωνα, χτυπούσα και δε μιλούσα. Έσφιγγα τα δόντια κι έλεγα μες στο νου μου «Μη δείξεις δάκρυ, Δέσπω. Σφίξε. Μη δώσεις χαρά σε κανέναν». Μια φορά, θυμάμαι, ήμουνα έξι χρονών, κι έπεσα από το ποδήλατο με φόρα. Άνοιξε…

Γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’80, μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα. Ήταν το πρώτο παιδί δυο νέων ανθρώπων, και οι δυο μόλις 25 χρόνων. Οι γονείς της την λάτρευαν. Ήταν μικροκαμωμένη και κατάξανθη. Ένα πανέμορφο, χαριτωμένο κοριτσάκι. Ζούσαν στην επαρχία, οι γονείς της μορφωμένοι και οι δύο, και πολύ «καθώς πρέπει». Από τις καλές οικογένειες…

Η Αθανασία γεννήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’40. Γονείς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, φτώχεια που τρυπούσε τα κόκαλα, και ένα σπίτι γεμάτο πείνα και φωνές. Ήταν το πέμπτο παιδί. Πέντε κορίτσια. Ο πατέρας μέθυσος, άγριος, με τη μυρωδιά της ρακής να τον προδίδει προτού καν εμφανιστεί στο κατώφλι. Η μάνα της, σκελετωμένη από…

Χαμένη στον δικό της αβάσταχτο ρομαντισμό, εκείνον που έχει πια στριμωχτεί ανάμεσα στις υποχρεώσεις και στη ρουτίνα. Χαμένη στη δίνη της καθημερινότητας, στα χιλιάδες “πρέπει” που την ακολουθούν από το πρωί μέχρι το βράδυ. Γυναίκα. Σύζυγος. Μάνα. Φίλη. Αδερφή. Κόρη. Επαγγελματίας. Όλα μαζί. Σαν μια ορχήστρα που πρέπει να παίζει άψογα χωρίς διάλειμμα, αλλά εκείνη…