Κάθε μέρα έβλεπα το κοπελουδάκι να περνάει από το σοκάκι, μπροστά από το σπίτι μας, με όλη της την προσοχή συγκεντρωμένη στο πιάτο, με βήμα αργό και τελετουργικό, σαν σε λιτανεία. Χέρια τεντωμένα μπροστά, να κρατάει ισορροπία, βλέμμα σεμνό, ταπεινό, πάλευε να ισορροπήσει πάνω στις γλιστερές πέτρες με τη πράσινη γλίτσα και τα χορταράκια ολόγυρα,…

«Χωριάτα» την ανέβαζε, «χωριάτα» την κατέβαζε, από τότε που τον στεφανώθηκε, μαύρη η ώρα κι η στιγμή, το όνομά της δεν το ξανάκουσε! Λες κι αυτός καταγόταν από την Λόντρα ή τα Παρίσια! Μεσοτοιχία ήταν τα κατώγιά τους στο χωριό, γέννημα- θρέμμα κι οι δυο της ελληνικής επαρχίας, ζυμωμένοι με χώμα και λιθάρια. Μα να,…

Κοίταζε ευθεία μπροστά, με βλέμμα άδειο κι απλανές. Το πράσινο των ματιών είχε πια θολώσει από τις θύμησες ή απλά απ’ το βάρος των χρόνων. Το π δίπλα στα πρησμένα πόδια, κακό κυκλοφορικό, χωμένα μέχρι τα μισά στις παντόφλες. Αρχοντικό παρουσιαστικό με αραιωμένα, ολόλευκα μαλλιά. Κάποτε ήταν ωραίος άντρας, το δίχως άλλο! Στα γέρικα χέρια…

– Τη ζωή τη δική μου, δεν θα την κρίνεις εσύ μυξιάρικο! Μ’ ακούς; Αν δεν έχεις ζήσει αυτά που έζησα εγώ, αυτά που πέρασα και ξεπέρασα ή δεν ξεπέρασα κι ακόμα ξεματώνω από τις πληγές που δεν κλείνουν, δεν θα μιλάς! του πέταξε με το στήθος της ν’ ανεβοκατεβαίνει από αγανάκτηση και με χείλια…