-
Μην περάσεις από πολλές αγκαλιές μέχρι να έρθεις σε εμένα!
Read more: Μην περάσεις από πολλές αγκαλιές μέχρι να έρθεις σε εμένα!Δεν αντέχω να σε βλέπω με εκείνη… Υπάρχουν εικόνες που τις κοιτάς και απλώς περνούν και υπάρχουν άλλες που καρφώνονται μέσα σου και δεν ξεκολλάνε όσο κι αν προσπαθείς. Εσύ δίπλα της είναι μία από αυτές τις εικόνες. Σε κοιτάζω και κάτι μέσα μου σκοτεινιάζει… Όχι επειδή δεν θέλω να είσαι καλά, αλλά επειδή θα ήθελα,…
-
Παντρεύτηκα δασκάλα… SOS ζητείται μετάθεση;
Read more: Παντρεύτηκα δασκάλα… SOS ζητείται μετάθεση;Υπάρχουν γυναίκες που όταν παντρεύονται ονειρεύονται ταξίδια, ρομαντικά δείπνα και έναν άντρα που θα τους φέρνει λουλούδια και θα τις κάνει να νιώθουν μοναδικές. Κι ύστερα υπάρχουν και οι δασκάλες. Εμείς δε θέλουμε πολλά. Θέλουμε συνέπεια, υπευθυνότητα, συνεργασία και να μας παραδίδεις την εργασία στην ώρα της. Κι όταν λέω στην ώρα της, εννοώ τη…
-
Στα αζήτητα
Read more: Στα αζήτηταΠιασμένοι χέρι χέρι ο Αβραάμ και η Κατερίνα, έκαναν βόλτα στο πάρκο που ήταν κάπου ανάμεσα από τα σπίτια τους και βρίσκονταν εκεί, όταν και οι δύο τους δεν είχαν πολλή ώρα στη διάθεσή τους, μοιράζοντας την απόσταση. Μαθητές τρίτης λυκείου και οι δύο, είχαν τα διαβάσματά τους, αφού λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει η…
-
Κάτω από την ίδια ομπρέλα
Read more: Κάτω από την ίδια ομπρέλαΜια βροχερή μέρα τον γνώρισα, που έμοιαζε το μέσα μου να είχε συγχρονιστεί με τον καιρό. Βασικά, υπερβολές, γιατί έξω έριχνε μονάχα ψιχάλες, ενώ μέσα μου επικρατούσε καταιγίδα. Δεν θα προβώ σε λεπτομέρειες. Εγώ είχα ομπρέλα, εκείνος όχι. Πηγαίναμε σε διαφορετική κατεύθυνση, άρα ποιο το νόημα να τη μοιραστούμε; Μάλλον κανένα. Μα εγώ, από τη…
-
Το τέλειο διαμέρισμα
Read more: Το τέλειο διαμέρισμα«Σε χρειάζομαι, έλα γρήγορα!» «Τι έγινε, Μάνο; Πού είσαι;» «Σου στέλνω την διεύθυνση. Βιάσου!» Η Έλενα σηκώθηκε απότομα από τον καναπέ και πέταξε από πάνω της την χνουδωτή ρόμπα. Ίσα που είχε προλάβει να βολευτεί και να διαβάσει μια σελίδα από το βιβλίο της. Ο καφές ακόμα άχνιζε στο τραπεζάκι. Σάββατο μεσημέρι. Τι στο καλό…
-
Οι άνθρωποι που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μας
Read more: Οι άνθρωποι που κάποτε ήταν ολόκληρος ο κόσμος μαςΟ καφές της Μαρίας είχε σχεδόν τελειώσει, ο καφές της Ανθής είχε παγώσει εδώ και κανένα εικοσάλεπτο, αλλά εκείνη συνέχιζε να τον πίνει με μικρές γουλιές, χαζεύοντας αφηρημένα τον κόσμο που περνούσε απέναντι από το μαγαζί. — Ρε συ, Ανθή… — Μμμ; — Θυμάσαι αυτόν τον γκόμεν0 που πέθαινες; Η Ανθή σήκωσε αργά το βλέμμα…
-
Η Αποκαθήλωση ενός ροζ σύννεφου
Read more: Η Αποκαθήλωση ενός ροζ σύννεφουΟι άκρες των χειλιών της υψώνονταν σαν ικεσία προς τον γαλβανισμένο ουρανό. Η πρώτη παγωμένη σταγόνα έπεσε στο κέντρο του κεφαλιού της κάνοντάς τη να ριγήσει. Σύντομα ακολούθησαν κι άλλες. Στην αρχή διστακτικά, έπειτα πύκνωσαν σαν βόλια σε πεδίο μάχης. Η Αλεξία κοίταξε τον ουρανό με ευγνωμοσύνη. Μια σταγονίτσα προσγειώθηκε στην άκρη του ματιού της…
-
Δύο καρδιές σε αναμονή
Read more: Δύο καρδιές σε αναμονήΟ Γιάννης και η Ειρήνη ήταν παντρεμένοι οκτώ χρόνια. Στα μάτια όλων αποτελούσαν το «ιδανικό ζευγάρι». Χαμογελούσαν στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, ταξίδευαν, εργάζονταν, αγαπιούνταν. Κανείς όμως δεν γνώριζε ότι κάθε μήνα η ζωή τους χωριζόταν σε δύο ημερολόγια: εκείνο που έβλεπαν οι άλλοι και εκείνο που ζούσαν μόνο οι δυο τους. Το πρώτο ημερολόγιο περιλάμβανε προθεσμίες…
-
Το δικό μας μαζί
Read more: Το δικό μας μαζίΈγιναν φίλοι στο νηπιαγωγείο όταν ο Έρικ πήρε το κουτί με τους μαρκαδόρους της Ελίζας. Νόμιζε ότι ήταν δικό του επειδή στην ετικέτα το όνομά του ξεκινούσε με το ίδιο γράμμα. Από τότε έγιναν αχώριστοι. Το ίδιο και οι μαμάδες τους. Μια φιλία που κράτησε πολλά χρόνια. Μέχρι που κάποια στιγμή, οι γονείς της Ελίζας…