– Βαρ… Βανούλα, ήρθα! Ο Μανώλης κοίταξε γύρω του, μα η γυναίκα του, που του είχε υποσχεθεί πως θα ήταν έτοιμη μέχρι να επιστρέψει εκείνος απ’ το ζαχαροπλαστείο, δεν φαινόταν πουθενά. Πήγε να κάνει δυο βήματα να προχωρήσει στο εσωτερικό του σπιτιού, μα γούρλωσε τα μάτια από τρόμο, έτσι, από μόνος του, και έβγαλε τα…

Η Βαρβάρα έστρωσε με απαλές κινήσεις το κόκκινο ταφταδένιο φόρεμά της και χαμογέλασε στο είδωλό της στον καθρέφτη. Πλησίασε λίγο και ακούμπησε ανεπαίσθητα τα κατακόκκινα χείλη της με τον δείκτη του δεξιού της χεριού. Το κραγιόν της ήταν τέλεια τοποθετημένο. Χαμογέλασε ξανά κοιτώντας τα μακριά, κατακόκκινα νύχια της. “Αχ βρε Λούλα μου, θαύματα κάνουν τα…

– Βαρ… Βανούλα, γύρισα! είπε με κελαριστή φωνή ο Μανώλης μπαίνοντας στο σπίτι, μα δεν έλαβε καμία απάντηση. Έβγαλε τα παπούτσια του, τα τοποθέτησε ευλαβικά στη γωνία -στη συγκεκριμένη γωνία για τα παπούτσια του, ήταν η γωνία “για-να-μη-γίνει-χαμός-αν-τα-αφήσεις-αλλού” και προχώρησε στο σαλόνι. “Τον αγαπάω ρε Βαρβάρα!”, άκουσε την τσιριχτή φωνή της Δώρας, της από πάντα…

– Γύρισα! είπε με τραγουδιστή δυνατή φωνή ο Μανώλης μπαίνοντας στο σπίτι Σιωπή… Καμία απάντηση. “Πού στο καλό πήγε τέτοια ώρα;” μονολόγησε κοιτώντας το κινητό του. “Και τα φώτα όλα ανοιχτά! Ε βέβαια, πληρώνει το κορόιδο…” πήγε να πει, αλλά τις σκέψεις του διέκοψε κάτι σαν… φωνή απ’ την κρεβατοκάμαρα. – Εδώ! ακούστηκε αχνά η…

– Τι είναι αυτό πάλι στη μούρη σου; ρώτησε ο Μανώλης κοιτώντας με απέχθεια τη γυναίκα του που βρισκόταν ξαπλωμένη στον καναπέ με τις ροζ πιζάμες της και κάτι λευκό στο πρόσωπο – Α3Φκαφδσ@#, προσπάθησε να πει χωρίς να ανοίξει πολύ το στόμα της – Τι έκανε λέει; συνέχισε εκείνος, βάζοντας τα χέρια στη μέση…