Η νεαρή κοπέλα έκλεισε πίσω της την πόρτα του μικρού εργαστηρίου που μύριζε βερνίκι και δέρμα. Χαιρέτησε τον ηλικιωμένο άντρα που καθόταν σκυμμένος πίσω από τον πάγκο και διόρθωνε απορροφημένος ένα ζευγάρι παπούτσια. Όταν αντιλήφθηκε την παρουσία της, σηκώθηκε αμέσως να την εξυπηρετήσει. Χαμογέλασε βλέποντας εκείνο το νεαρό κορίτσι που ήταν γεμάτο φρεσκάδα και ανυπομονησία.…

Κάθε απόγευμα την ίδια ώρα, η κυρία Ελένη έβγαινε στην βεράντα με ένα φλιτζάνι αχνιστό τσάι στο χέρι. Καθόταν στην κουνιστή καρέκλα και χάζευε τον δρόμο, τα παιδιά που έπαιζαν στο πάρκο, τους νέους που περπατούσαν αγκαλιά. Χρόνια μόνη της, αυτή ήταν η παρέα της. Αυτή και ο κυρ Θωμάς, ο γείτονάς της από το…

«Εσύ είσαι! Εσύ που με καταράστηκες! Άσε με να πεθάνω! Σου ορκίζομαι θα σου πω όλη την αλήθεια!» «Θέλω να μάθω τι έκανες το παιδί μου!» «Το πούλησα!» «Πού; Σε ποιους;» «Θα στα πω όλα! Πάρε πίσω την κατάρα σου! Δεν βλέπεις πώς με τρώνε ζωντανή τα σκουλήκια; Δεν μπορεί να βγει η ψυχή μου!…

Λίγα λεπτά πριν τον αποχαιρετήσει για πάντα, η Ελένη έμαθε ένα μυστικό που θα της άλλαζε την ζωή. Ήταν σκυμμένη πάνω από το κρεβάτι του νοσοκομείου και κρατούσε ακόμη το χέρι του πατέρα της. Εκείνος της ψιθύριζε στο αυτί και έπειτα έφυγε για πάντα πριν προλάβει να δει τα δάκρυά της να τρέχουν πάνω του.…

Στα πενήντα της έχασε τον γιο της και σε μια νύχτα μέσα άσπρισαν όλα της τα μαλλιά. Δεν υπάρχει λέξη να περιγράψει πώς νιώθει μια μάνα όταν χάνει το παιδί της. Ούτε λέξη να περιγράψει πώς αισθάνεται όταν η γυναίκα του ανακοινώνει ότι θα ξαναπαντρευτεί. Τρία χρόνια είχαν περάσει από τότε που η Αρετή έχασε…