Είναι μάλλον της μόδας τελευταία, να φροντίζουμε να αποδίδουμε κάθε λάθος, κάθε παραστράτημά μας, στα παιδικά μας χρόνια, στις βαθιές (;) πληγές που μας γέμισαν οι γονείς μας. “Πηγαίναμε στο σούπερ μάρκετ και δεν με άφηναν να αγοράσω γλυκά, γιατί τα χρήματά τους, λέει, ήταν μετρημένα. Κι όλη αυτή η στέρηση με οδήγησε στο σημείο…

Το μόνο που ακουγόταν στο πλακόστρωτο ήταν τα τακουνάκια της κυρίας Ευτέρπης. Η ώρα ήταν περασμένη κι η νύχτα κρύα, κι όλοι στη γειτονιά είχαν από νωρίς κλείσει τα παραθυρόφυλλά τους. Κόντευε δύο το ξημέρωμα κι ενώ σίγουρα δεν ήταν η καταλληλότερη ώρα για μια γυναίκα, πόσο μάλλον αυτής της ηλικίας, να κυκλοφορεί μόνη της,…

Μια κλωστή χωρίζει τη λογική απ’ την τρέλα. Μια λεπτή, εύθραυστη κλωστή… Ο Σάιμον έμεινε να κοιτάζει ανέκφραστος το σώμα που κείτονταν μπροστά στα πόδια του. Έβλεπε το πίσω μέρος του κεφαλιού, τα μακριά μαύρα μαλλιά να χύνονται στο γκριζωπό πλακάκι. Έβλεπε την πλάτη και το δεξί χέρι που ακουμπούσε απαλά πάνω στο πλαϊνό των…

“Ο Γιώργης, ο κουφός! Τον βρήκαν στο χωράφι…”, σαν παχιά ομίχλη κάλυψε η είδηση το μικρό ορεινό χωριό. “Η θυγατέρα του τον βρήκε, λιποθύμησε το κορίτσι με το που τον είδε πεσμένο στο χώμα!”. “Μοναχός του το έκαμε! Βρήκαν και την καραμπίνα του!”… οι πληροφορίες άρχισαν να πέφτουν πιο γρήγορα κι από στάλες φθινοπωρινής μπόρας.…